ده بار نوشتم و پاك كردم كه مبادل بيش از حد واضح باشه، ولي فقط مي تونم بگم پ خيلي آشغالي
۱۳۹۲ اردیبهشت ۸, یکشنبه
عذاب هر روزه
من كه ديگه تقويم ايراني رو گوشيم رو نگاهم نمي كنم...
من كه ديگه دست از جمع و تفريق كردن روزا برداشتم...
من كه ديگه "به خبري نيست " عادت كردم...
خدا باعث و باني بدبختي مردم سرزمينم رو بدبخت كنه ولي نكشه، عمر طولاني بده كه هر لحظش براش عذاب باشه.
خنديدن سخت ترين كار دنياست
۱۳۹۲ اردیبهشت ۴, چهارشنبه
نوشته
اولش برات مي نوشتم كه وقت بعد يكي دو هفته تونستي بخوني خوشحال شي كه هر روز به يادت بودم. بعد شد يكي دو ماه، الان هم .... خلاصه خواستم بگم بي خيال نوشتن شدم، تو دلم نگه مي دارم بعدا بهت بگم. اينم تضمين ديدار!
۱۳۹۲ فروردین ۲۹, پنجشنبه
آرش كمانگير
فقط يه ايراني مي تونه از بدبختي مردمش جوري بنويسه كه مردم احساس غرور كنن!
و فقط يه ايراني مي تونه جوري رفتار كنه كه كسي به داغون بودنش شك نكنه
و فقط يه ايراني مي تونه همه درد هايي كه اطرافيانش مي كشن رو نا ديده بگيره و از ناخوشي هاي حقير خودش داد وامصيبتا سر كنه
خدا مي دونست خر كيه
بهش شاخ نداد!!!
۱۳۹۲ فروردین ۲۲, پنجشنبه
حرف
هزار حرف نگفته
هزار راه نرفته
هزار روز نديده
همه باهم
هزار افسوس و كاش و شايد
كاش...
شايد...
صد افسوس
صبوري
تحمل و صبوري يه حدي داره، نمي دونم مال من كي تموم ميشه. همش به خودم مي گم:
اندكي صبر، سحر نزديك است
ولي مساله اينه كه گويا مقياس من براي نزديك و اندك با مقياس زمونه متفاوته.
F u zamooneh!
۱۳۹۲ فروردین ۲۰, سهشنبه
۱۳۹۲ فروردین ۱۹, دوشنبه
راننده اتوبوس
الان مي خوام دقيقا از ديد راننده اتوبوس خط ٨٢ در مورد يك ساعت گذشته حرف بزنم!
يك خانومي وارد اتوبوس ميشه. شلوار جين و تيشرت بوشيده. كفش كتوني هم پاشه. دانشگاه سوار ميشه و دم يك مجتمع مسكوني پياده ميشه. راننده به راهش ادامه ميده، ته خط دور ميزنه و بر مي گرده به سمت دانشگاه. دم همون مجتمع نگه ميداره، همون خانوم با شلوار پارچه اي، بلوز رسمي و كفش سفيد با سگك گنده! در حالي كه بسياااار تلاش كرده كه رسمي لباس بپوشه وارد اتوبوس ميشه!!
Wind!
باد شديد در جهت مناسب حس خوبي به آدم ميده، تو موهاي كمي تا قسمتي كوتاه من ميپيچه و باعث ميشه به خودم بگم تو براي حس كردن اين باد لاي موهات هزينه زيادي رو پرداخت كردي، لطفا ازش لذت ببر!

