| دور گردون گر دو روزی بر مراد ما نگشت | دایما یک سان نباشد حال دوران غم مخور |
نمایش پستها با برچسب مامان. نمایش همه پستها
نمایش پستها با برچسب مامان. نمایش همه پستها
۱۳۹۷ شهریور ۸, پنجشنبه
حال دوران
واقعا دایما یک سان نباشد حال دوران! امروز کلید می گیریم!!!
۱۳۹۳ فروردین ۶, چهارشنبه
مامان جون
نمیدونم چطوری این کارو میکنه، خودش کلی فکرش مشغوله، خودش کلی تو دو سال گذشته اذیت شده، هر هفته اوین رفته، با هر زنگ تلفن از جا پریده، ولی بازم چنان با شورو حرارت از عید و دید بازدید صحبت میکنه، میگه، میخنده، امید میده... که تمام ناراحتی هم میپره! هر دفعه میگم اه چرا اینجوری شد و غر میزنم بدون استثنا میگه "مامان جان اینم درست میشه، اینم میگذره، اینم فقط ازش خاطرش میمونه. آدم یکم صبر میکنه، تحمل میکنه، بیتابی نداره که. شلوغ کردن نداره که عزیز من! اصلا از این رفتارها خوشم نمیاد!" خلاصه که با معجونی از خنده و نصیحت چنان حال آدم عوض میکنه که خودت نمیفهمی چی شد که غمو غصهها پرید!
مامان جون میشه راز اینهمه صبوری رو به منم بگی؟ لطفا؟
۱۳۹۲ اسفند ۲۶, دوشنبه
عیدت مبارک
یک سال از روز کذایی میگذره. زنگ زدم به مامان که سایز پیراهن هوتن رو بپرسم که دیدم در کامل تعجب میگه حالا فعلا چیزی نگیر! زنگ زدم به هومن که بهم گفت. اولش فکر میکردیم مثل همیشه یکم اذیتت میکنن و ولت میکنن. یه کم که گذشت فکر کردیم دم عید میزارن بیایی خونه... بعد شد عید... بعد گفتیم میخوان اذیت کنن و بعد عید آزادت میکنن... خوش باوریمون ادامه داشت. رسیدیم به یک ماه و گفتیم خوب یه ۵-۶ هفته نگه داشتن، ولش میکنن... بعد ۱-۲ ماه، بعد ۲-۳ ماه.... اولین ملاقات رو که دادن، مامان که گفت خیلی لاغر شدی و رنگت پریده، مامان که گفت عصا دستت بود، دیگه نگران شدم...به دادگاه رسید و دیدم اتهاماتت خیلی بی پایست! گفتم خوب، دیگه سیستم قضائی اینجورم بی در و پیکر نیست! قاضی میبینه، میخنده، ولش میکنه. دیدم نخیر، اوضاع بدتر از این حرفاست، ولی فکر میکردم یا بهتره بگم الکی امید ور بودا یه ۶-۷ ماهی هستیو آزادت میکنن. حکمت که آمد نتونستم واکنشی نشون بدم، کلا بی حس، یادمه حتا یه مهمونی هم رفتم همون شب. گفتم اگه محل نگذارم، اگه ندیده بگیرم، اگه قبولش نکنم، اتفاق نمیوفته! ولی افتاد. یه سال صبر کردم، یه سال صبر کردی، یه سال صبر کردیم...بازم فکر میکردم عید میزارن بری خونه. و الان، یک سال بعد، انگار تازه داره دوزاریم میفته... تازه دارم میفهمم، تازه دارم به عمق فاجعه پی میبرم.
یاد عیده چند سال پیش افتادم که تو و هومن کابل بودین و نمیشد برای عید بیاین. بهم گفتی با هومن نشسته بودین با دل گرفته که یکی از این شبکهها اندی گذاشت: "دارم میرم به تهران!" یادمه گفتی هم خیلی ناراحت بودی، هم عصبانی!! و اینا رو در حالی تعریف میکردی که داشتی هرّ هرّ میخندیدی به ناراحتیه اون موقع! خوب من منتظرم که بیای بیرون و برای هم این دو تا عید رو تعریف کنیمو بخندیم به نارحتی این دو سال! ! از همهٔ اینا بگذریم، خواستم بگم که هممون مصمم تر از همیشه سفرهٔ ۷ سین انداختیم. خواستم بگم خانوادگی رومون زیاده و کم نمیشه! خواستم بهت بگم، مثل همیشه ۷سین آمریکایی یه سین کم داره، دو ساله پیش گفتی یه ساعتی، سوزنی، سوسکی پیدا کن بذار جور شه! پارسال نشد ازت بپرسم، خودم به خودم گفتم یه ساعتی، سوزنی، سوسکی پیدا کن بذار جور شه! امسال هم همینطور. ولی اصلا رضایت نمیدم ساله دیگه از این بحث غیبت کنی! اصلا ساله دیگه حتا اگه ۷ سین کامل رو هم داشته باشم، یا سمنو رو قبل عید میخورم یا سماق از دستم میافته زمین که یه سین کم باشه تا ازت بپرسم چی بذارم به جاش! تو هم بگرد دنبال یه چیزی که با س شروع بشه. این نامه رو هم نمیدم مامان برات بیاره! تقصیر خودته، آخرین باری که عکس اندی و آنا رو نشونت داد اشک تو چشات جمع شد. هوتن آزاری که ندارم! دیگه پرچونگی بسّه: بهارت مبارک، عیدت مبارک، ساله نوت مبارک.
از طرف منو کل فامیل!
۱۳۹۲ بهمن ۱۴, دوشنبه
زنگ ها برای که به صدا در می آیند؟؟؟
تقریبا هممون به تلفن هامون وابسته ایم. ولی یه برهه ای از زندگی زنگ تلفن قشنگترین موسیقی دنیا میشه و یه وقتایی گوش خراش ترین. الان برای من شده یکی در میون. یه وقتایی قبل از اینکه حتی تلفن رو جواب بدم مخلوطی از خوشحالی و ناراحتی و استرس و امید و وحشت رو با هم تجربه می کنم تا ببینم پشت خط کیه و یه چند ثانیه از مکالمه بگذره! مشکل اینه که وقتی یه شماره از ایران میفته رو گوشیم نمی دونم خبر خوب میشنوم یا بد... بازه حدس و گمان از خیلی عالی تا افتضاح در رفت و برگشته. یه همچین اوضاعی دارم من.
۱۳۹۲ بهمن ۶, یکشنبه
ما دلاقکه (جمع دلقک!!)
داشتم چت های خودم و هوتن رو در 2010-2011، وقتی که تازه من و وحید اومده بودیم اینجا، می خوندم. خیلی جالب، خنده دار، غصه دار، شاد، و دلتنگی آور بود. نتیجه ای که گرفتم این بود که صرفنظر از اینکه موضوع چقدر شوخی یا جدی بود، ما کلا فقط از زاویه خنده و شوخی بهش نگاه می کردیم. چیزی که الان دلم می خواد اینه که بشینم با هوتن در مورد روزهای زندانش مفصل حرف بزنم. مطئنم کتک هایی که خورده رو هم جوری تعریف می کنه که از خنده روده بر بشیم!!!
یاد این افتادم که زمانی شهری که ورد زبونم بود این بود:
گفت آسان گیر بر خود کارها کز روی طبع
سخت می گردد جهان بر مردمان سخت کوش
و واقعا فکر کنم جواب می داد. الانم دارم به این فکر می کنم که برادری دارم که به جرم حرف حساب زدن زندانی سیاسیه و مدام به خودم می گم : این نیز بگذرد!
گفت آسان گیر بر خود کارها کز روی طبع
سخت می گردد جهان بر مردمان سخت کوش
و واقعا فکر کنم جواب می داد. الانم دارم به این فکر می کنم که برادری دارم که به جرم حرف حساب زدن زندانی سیاسیه و مدام به خودم می گم : این نیز بگذرد!
۱۳۹۲ آذر ۱۲, سهشنبه
خاطرات ده سال بعد
همه ما اسیر دست زمانیم. زمان ما رو به بازی میگیره... یه روز رو یک سال جلوه میده و یک سال رو یک روز. ولی شاهکارش وقتیه که ده ماه رو همزمان ده ثانیه و ده قرن نشون میده. ده ثانیه ای که تک تک جزدیات و رنج و عذابش رو به خاطر داری و ده ماهی که فکر می کنی ده قرن پیش بوده.
خیلی وقته تلخ می نویسم. کلا روزگار تلخیه... تنها امیدی که دارم اینه که ده سال دیگه برای بچه های برادرهام تعریف کنم که خیلی دوران سختی بود. این زمان فعل خیلی مهمه... این که بگم اون موقع "بود"... یعنی الان (ده سال دیگه) نیست! خیلی شنیدیم.... آدمیزاد به امید زندست. می گن:
آرزومند را غم جان نیست
آه اگر آرزو به باد رود
اینو که نوشتم یادم افتاد خیلی وقته کتاب نخوندم. خییییییییییییییلی! و بلافاصله فکر کردم کتاب بخونم؟ باید کتاب بنویسم. اینقدر درس زندگی یاد گرفتم تو این چند وقت که باورم نمیشه. از یه طرف می گم حیفه که این همه تجربه و اطلاعات به درد نخور به هدر بره، از طرف دیگه می گم خدا نکنه کسی این چیزا رو لازم داشته باشه. حرف تجربه شد... مامانم که کلا شده استاد تمام تجربه! و هر دومون شدیم استاد تحمل!!!
از طرف دیگه این ترم اخر بودن و دو تا امتحان و پایان نامه ای که 2 هفتست دست بهش نزدم داره خراب میشه رو سرم. اینا رو بذار کنار ... ده سال دیگه رو بگو که اینا یه مشت خاطره تلخن که پایان خوبی داشتن.... کلا این روزها چیزی نیستن، اینا خاطرات گذشته در روزهای آینده هستن. جدی نگیرینشون
۱۳۹۲ مرداد ۲۷, یکشنبه
اما ولی اما
کمتر از یک ماه دیگه یک سال از از دست دادن بابا می گذره. و من تقریبا هر دفعه که تو این وبلاگ نوشتم به یاد ددی دولتی بوده. و خوب دیگه لازم به ذکر نیست که وقتی این وضع وبلاگه، روزها و شب ها هم به همین منوال گذشته. کلا سعی کردم بیرون از اینجا و خونه نشون ندم. حوصله نگاههای پر از دلسوزی آدم ها رو ندارم. خدایی خوب هم موفق شدم. اینجوری خیلی بهتره. می تونم هر وقت بخوام، هر جور که بخوام دلم برای بابام تنگ بشه. خلاصه اینکه آدم ها شاید بیشتر از یه رو داشته باشن.
بعد هم که هوتن و مامان. کلا زبان قاصره از شرح اتفاقات این چند ماه. هیدن (همکارم) می گفت یه کتاب بنویس و توش به مردم یاد بده چجوری تو بدترین شرایط لبخند بزنن. می گفت من اگه جای تو بودم الان تو یه تیمارستان بستری بودم. نم یدونم این الان یه نکته مثبته یا منفی. ولی هر چی هست باعث میشه بالاخره روز رو به شب برسونم. احتمالش هست که بالاخره یه روز خوب بیاد... امید ندارم ولی چاره ای هم ندارم!!!
۱۳۹۲ تیر ۲۸, جمعه
فاک ایت!
امروز داشتم به هیدن (Hayden) همکارم می گفتم که خیلی خسته شدم. از سپتامبر پارسال همش دهنم سرویس شده. بعد دیدم نه! قبلشم همچین اوضاع خوب نبوده! خلاصه که وقتی چس ناله های بقیه رو می خونم که افسردگی فلسفی گرفتن به قول خودشون ( که نمی دونم چه کوفتیه، هر چی هست نمادی از اینه که بله... منم فکر می کنم) نا خودآگاه یه لبخند تمسخر آمیز میاد رو لبم که اگرچه دردم زیاده، ولی حداقل از بی دردی نیست!
تازه داشتم یکم سر حال میشدم. الهام قرار بود بیاد برای تولدم و همین طور بهار و حامد. یهو گند زده شد به همه چیو نه تنها نیومدن، منم حوصله تولد گرفتن ندارم. نه تحت این شرایط. نه وقتی هر شماره ناشناسی که زنگ میزنه نمی دونم بر دارم یا نه! نه الان که داشتن تماس از مدیا، مامان، هومن، و حتی وحید منجر به سکته میشه!!!
و البته حوصله خیلی از ایرانی های اینجا رو هم ندارم که بخوام باهاشون هیچ کوفتیو جشن بگیرم. لیست مهمونا رو رسونده بودم به 10 نفر! یعنی عملا هر کی باهاش کاملا راحتم. البته منجر به دلخوری میشد ولی فاک ایت! فکر کرده بودم با تمام بلا هایی که سرم میاد حق دارم یه بعد از ظهر راحت باشم. الان دل و دماغ همونم ندارم...
۱۳۹۲ خرداد ۲۷, دوشنبه
من و انتخابات و دل خوش دوستان
من تلاش کردم که منطقی بشینم به رای دادن فکر کنم. دیدم خیر... اصلا راخ نداره. همش قیافه هوتن و مامان و هومن و خودم اومد جلوی چشم. دیدم خدایی نمی تونم شریک دزد و رفیق قافله باشم. نمی تونم برای ایران آزاد تلاش کنم و همزمان به یکی از این بی شرف ها رای بدم. نمی تونم هر روز تنم بلرزه برای یه خبر از اوین و هم زمان به انگشت جوهریم نگاه کنم. نمی تونم هر وقت که با مامان حرف میزنم تمام کارهای روزانشو به این شروع می کنه که چند روز به دوشنبه مونده یا از دوشنبه گذشته. من نمی تونم به بهداری زندان رفتنش، به لاغر شدنش فکر کنم و برم به یکی از این حرومزاده ها رای بدم. خوش به حال کسایی که رای دادن... غم زیادی ندارن و امید زیادی دارن. مبارکتون باشه... نه رای دادن... دل خوش داشتن... مبارکتون باشه
۱۳۹۲ خرداد ۲۱, سهشنبه
صبر
همیشه از صبر کردن بدم میومد. بله... هیچ کس صبر کردن رو دوست نداره ولی منظورم صبر کردن تو صف نیست. منظورم صبر کدن برا شروع سال تحصیلی نیست. منظورم صبر کردن برای چیزهایی که زمان بندی مشخص دارن نیست. منظورم صبر کردن برای چیزاییه که م یتونی همین الانم بفهمی، می تونن همین الان بهت بگن نتیجه رو، ولی زجر کشت می کنن. مثل این انتخابات. می تونن همین الان بگن رئیس جمهور کیه ولی دق می دن. می تونن بهت بگن اخر قصه چی میشه ولی تو و مامانتو چشم انتظار می ذارن و دل نگرون. و تو باید 10 روز... نه یک روز و دو روز... ده روز صبر کنی که ببینی وقتی چه اندازه وقیح هستن. یه ذره... دو ذره؟؟؟
۱۳۹۱ اسفند ۱, سهشنبه
عید
عید نزدیکه... خیلی نزدیک و من واقعا فکر نمی کردم که دلم برای میدون کاج تنگ بشه!!! نمی دونم مامان چیکار می کنه این روزا... به نظر نمیاد که خیلی سرحال باشه... و من نگرانشم و عصبانی از خودم که نیستم پیشش. نه اینکه هوتن اینکارونم یکنه یا من بهتر از هوتن می تونم حواسم بهش باشه... نه! فقط فکر کنم مامان الان میتونه از هر سه تامون کمک بگیره. مامان مهربونم... دوست دارم و هر کاری می کنم که زودتر پیشت باشم. در ضمن هوتن خان... خیلی باحالی که هوای مامان رو به جای من و هومن هم داری... چاکریم برادر
۱۳۹۱ بهمن ۱۹, پنجشنبه
وحید، نصیحت، تولد... و ددی دولتی
وحید دیروز نصیحتم کرد که سخت نگیرم! تقصیر من چیه خوب؟ من سعی می کنم رفتارم با ادم های دور و برم... دوستام... آشناها... همکلاسیها... استادها... همکار ها... همه و همه جوری باشه که ترجیح می دم باهام رفتار کنن. برای همین همیشه رفتارم رو با بالاترین استانداردهای هاله ای تنظیم می کنم. جوری که دوست دارم باهام رفتار کنن... ولی برای اینکه مشکل پیش نیاد از بقیه انتظار ندارم مثل من رفتار کنن. یه مینیمم هایی رو رعایت کنن بسته! لامصبا همونم یه وقتایی رعایت نمی کنن. اینجاست که احساس می کنم ازم سو استفاده شده!!!!
قربون مهربونیت برم.... یه وقتایی دوز سخت نگرفتن رو اونقدر بالا میبریم که میشه حماقت!
بگذریم... و تولد مامان و هوتن تموم شد.... تولد بابا هم سه روز دیگست.... تولدت مبارک بابایی ددی دولتی
۱۳۹۱ بهمن ۱۰, سهشنبه
تولد تولدت تولدتون مبارک
تولد مامان و هوتن مبارک. به هوتن می گم کیک میگیری میگه نه! هر دوتاشون سرما خوردن و سرفه مامان خیلی شدیده، کلی آمپول زده و دارو و ... گفتم شمع فوت کنین. گفت نه. می دونستم چرا ولی خودشم گفت. آخه تولد بابا 22 بهمنه. همیشه سر به سرش می ذاشتیم که یه مملکت تعطیله به خاطر روز تولدت بابایی. همیشه یه جورایی تولد سه تاشونو با هم جشن می گرفتیم. پارسال براشون کیک و گل فرستادم، به کمک الهام. کلی خوشحال شدن. بابا می خندید... هوتن گفت مامان دلش میگیره اگه تولد بگیریم. می خواستم بگم نه که دل تو نمی گیره ... نه که دل هممون نگرفته... قبلا هم گفتم، این اولین ها به اندازه روز اول سخته، دیوونه کنندست. یکی دوتا هم نیستن. تک تک تولد هامون، تولد خودش، چهارشنبه سوری، عید ... دلم می خواست ایران بودم و برای تولدش می رفتم پیشش.
این عکس مال پارساله...
۱۳۹۱ دی ۲۶, سهشنبه
رژیم... حقوق...بابا...
الان تو دومین روز رژیم No carbs- No sugar هستم! بد نیست! سبزیجات میخوریم... یا به قول خودم غذاِ خرگوش منهای هویج :)
در ضمن این کلاس حقوق هم هست که اینقدر اینور اونور غر زدم در موردش که خدا میدونه! ولی خدایی اونقدر هم بد نیست. امروز بین خواب و بیداری یه چیزایش بد نبود... بله... بنده تقریبا داشت خوابم میبرد و تازه با اون وضع خوابالوده جواب سوال هم میدادم.
و اینکه همچنان این روند انحصار وراثت ادامه دارد. طفلی مامان و هوتن که دست تنها باید همه کارا رو بکنن. هوتن میگفت سختترین قسمتش اونجایی بود که باید میرفت بیمارستان، صادقانه من تحملشو نداشتم پامو دوباره اونجا بذارم. با مامان که حرف میزدم برای اولین بار بعد از رفتن بابا به روی خودش آورد که چقدر غصه داره. هوتن میگفت تو بیمارستان میگفت میخوام برم به دکترش بگم تو که بد از اون اتفاق گفتی احتمالش بالا بود که اینجوری بشه غلط کردی جراحی کردی. اونم مامانِ من.... همین نشون میده چقدر دلتنگه. همه دلتنگیم. همه هنوز شوکه هستیم. هنوز بعضی وقتا میخوام شماره موبایلشو بگیرم...
۱۳۹۰ مهر ۱, جمعه
داستان من و ابر و خورشید، داستان زندگی
اینجا خیلی ابریه، چند روز متوالی میشه بارون بیاد و فقط چند دقیقه بند بیاد. وقتی هایی که بارونیه ابر تو آسمون زیاده. و البته مه هم روی زمین. دیروز که از کلمبوس بر می گشتیم یه تیکه بارون نبود ولی ابرها بودن. ابرهای سیاه، گنده و پهن. یه لحظه خورشید از وسط یکیشون اومد بیرون. مثل این عکس ها شده بود... اشعه هاش به صورت خط های مستقیم از لای ابر ها اومده بودن بیرون. خیلی قشنگ بود. مثل الان. کلا آسمون زندگی من به شدت ابریه ولی هرزگاهی یه کم خورشید از لای ابر ها میاد بیرون و یه کم امید میده... لحظه های قشنگین. امیدوارم این دفعه دوباره همه چی تیره و تار نشه. من یکی که تحملش رو ندارم......
۱۳۸۹ اسفند ۲۴, سهشنبه
نمی خونه!
در دنیایی زندگی می کنیم که وقتی می خوایم شیرینی درست کنیم برای عید، خریدن کره و گلاب و ... خودش یه پروژه میشه!
و در دنیایی زندگی می کنیم که چهارشنبه سوری مون هم با ایران نمی خونه!!!
۱۳۸۹ اسفند ۹, دوشنبه
دلم می خواد
دلم مریم و مریم و الهام می خواد!
دلم می خواد برم گلستان و میلاد مانتو عید بخرم و گیر نیارم و مجبور شم برم هفت تیر... پیدا نکنم و آخرش برم مانتو کسری دم خونمون!
دلم می خواد دم عید دستن رو کلید سند گوشی موبایلم باشه تا اولین تبریک عید دوستام تو سال جدید رو من فرستاده باشم... هر چند به دستشون نرسه، مهم نیته آدمه!
دلم می خواد با مامان کلی سر اینکه سفره هفت سین امسالمون چجوری باشه بحث کنیم! آخرشم آخرین لحظه تصمیم جدید بگیریم و هول هول بریم بخریم و بازم هر سال بهترین سفره هفت سینمون باشه!
ذلم می خواد الان به جای اینکه سر کلاس جی ای اس پی بشینم فیس بوک چک کنم و ول بگردم، بشینم تمرینی که داده رو حل کنم ولی:
آدم به هر چی دلش بخواد نمیرسه، چطور به قبلیا نرسیدن ایرادی نداره... این یکی هم روووووووووووووووووووووش
۱۳۸۹ اسفند ۸, یکشنبه
۱۳۸۹ بهمن ۱۱, دوشنبه
اولین
خوب این اولین باریه که خیلی چیز ها رو تجربه می کنم. منظ.رم بعد از اومدنم اینجاست. مثلا اولین تولد مامان که من براش کیک از قندعسل و یه شاخه رز نمی خرم... اولین تولد هوتن که یهو نپریدم تو اتاقش بگم تولدت مباااااارک! اونم با جیغ و داد. و همینطور اولین تولد هومن که با مامان نرفتیم براش کادو بخریم. اولین تولد بابا که من صبحش پا نمیشم بگم بابا شما خیلی قدرتمندیاااااا به خاطرت یه مملکت تعطیله (بابا 22 بهمن به دنیا اومده) و بعد همه با هم بگیم اره دیگه اصلا اینکه از 12 یهمن تا 22 رو جشن میگیرن به خاطر اینه که سه نفر از اعضای خانواده ما به دنیا اومدن.
اولین بار های شیرین هم هست ولی لامصب این تلخ هاش از زهر مار هم بدتره
* یادم افتاد قبلا هم یه بار شده بود که تولد هوتن جیغ و داد نکردم... ولی اون موقع تقصیر خودش بود که ایران نبود، الان تفصیر منه.
* هدی، خوش به حالت.
اشتراک در:
پستها (Atom)

