نمایش پستها با برچسب هومن. نمایش همه پستها
نمایش پستها با برچسب هومن. نمایش همه پستها
۱۳۹۲ اسفند ۲۶, دوشنبه
عیدت مبارک
یک سال از روز کذایی میگذره. زنگ زدم به مامان که سایز پیراهن هوتن رو بپرسم که دیدم در کامل تعجب میگه حالا فعلا چیزی نگیر! زنگ زدم به هومن که بهم گفت. اولش فکر میکردیم مثل همیشه یکم اذیتت میکنن و ولت میکنن. یه کم که گذشت فکر کردیم دم عید میزارن بیایی خونه... بعد شد عید... بعد گفتیم میخوان اذیت کنن و بعد عید آزادت میکنن... خوش باوریمون ادامه داشت. رسیدیم به یک ماه و گفتیم خوب یه ۵-۶ هفته نگه داشتن، ولش میکنن... بعد ۱-۲ ماه، بعد ۲-۳ ماه.... اولین ملاقات رو که دادن، مامان که گفت خیلی لاغر شدی و رنگت پریده، مامان که گفت عصا دستت بود، دیگه نگران شدم...به دادگاه رسید و دیدم اتهاماتت خیلی بی پایست! گفتم خوب، دیگه سیستم قضائی اینجورم بی در و پیکر نیست! قاضی میبینه، میخنده، ولش میکنه. دیدم نخیر، اوضاع بدتر از این حرفاست، ولی فکر میکردم یا بهتره بگم الکی امید ور بودا یه ۶-۷ ماهی هستیو آزادت میکنن. حکمت که آمد نتونستم واکنشی نشون بدم، کلا بی حس، یادمه حتا یه مهمونی هم رفتم همون شب. گفتم اگه محل نگذارم، اگه ندیده بگیرم، اگه قبولش نکنم، اتفاق نمیوفته! ولی افتاد. یه سال صبر کردم، یه سال صبر کردی، یه سال صبر کردیم...بازم فکر میکردم عید میزارن بری خونه. و الان، یک سال بعد، انگار تازه داره دوزاریم میفته... تازه دارم میفهمم، تازه دارم به عمق فاجعه پی میبرم.
یاد عیده چند سال پیش افتادم که تو و هومن کابل بودین و نمیشد برای عید بیاین. بهم گفتی با هومن نشسته بودین با دل گرفته که یکی از این شبکهها اندی گذاشت: "دارم میرم به تهران!" یادمه گفتی هم خیلی ناراحت بودی، هم عصبانی!! و اینا رو در حالی تعریف میکردی که داشتی هرّ هرّ میخندیدی به ناراحتیه اون موقع! خوب من منتظرم که بیای بیرون و برای هم این دو تا عید رو تعریف کنیمو بخندیم به نارحتی این دو سال! ! از همهٔ اینا بگذریم، خواستم بگم که هممون مصمم تر از همیشه سفرهٔ ۷ سین انداختیم. خواستم بگم خانوادگی رومون زیاده و کم نمیشه! خواستم بهت بگم، مثل همیشه ۷سین آمریکایی یه سین کم داره، دو ساله پیش گفتی یه ساعتی، سوزنی، سوسکی پیدا کن بذار جور شه! پارسال نشد ازت بپرسم، خودم به خودم گفتم یه ساعتی، سوزنی، سوسکی پیدا کن بذار جور شه! امسال هم همینطور. ولی اصلا رضایت نمیدم ساله دیگه از این بحث غیبت کنی! اصلا ساله دیگه حتا اگه ۷ سین کامل رو هم داشته باشم، یا سمنو رو قبل عید میخورم یا سماق از دستم میافته زمین که یه سین کم باشه تا ازت بپرسم چی بذارم به جاش! تو هم بگرد دنبال یه چیزی که با س شروع بشه. این نامه رو هم نمیدم مامان برات بیاره! تقصیر خودته، آخرین باری که عکس اندی و آنا رو نشونت داد اشک تو چشات جمع شد. هوتن آزاری که ندارم! دیگه پرچونگی بسّه: بهارت مبارک، عیدت مبارک، ساله نوت مبارک.
از طرف منو کل فامیل!
۱۳۹۲ آذر ۱۲, سهشنبه
خاطرات ده سال بعد
همه ما اسیر دست زمانیم. زمان ما رو به بازی میگیره... یه روز رو یک سال جلوه میده و یک سال رو یک روز. ولی شاهکارش وقتیه که ده ماه رو همزمان ده ثانیه و ده قرن نشون میده. ده ثانیه ای که تک تک جزدیات و رنج و عذابش رو به خاطر داری و ده ماهی که فکر می کنی ده قرن پیش بوده.
خیلی وقته تلخ می نویسم. کلا روزگار تلخیه... تنها امیدی که دارم اینه که ده سال دیگه برای بچه های برادرهام تعریف کنم که خیلی دوران سختی بود. این زمان فعل خیلی مهمه... این که بگم اون موقع "بود"... یعنی الان (ده سال دیگه) نیست! خیلی شنیدیم.... آدمیزاد به امید زندست. می گن:
آرزومند را غم جان نیست
آه اگر آرزو به باد رود
اینو که نوشتم یادم افتاد خیلی وقته کتاب نخوندم. خییییییییییییییلی! و بلافاصله فکر کردم کتاب بخونم؟ باید کتاب بنویسم. اینقدر درس زندگی یاد گرفتم تو این چند وقت که باورم نمیشه. از یه طرف می گم حیفه که این همه تجربه و اطلاعات به درد نخور به هدر بره، از طرف دیگه می گم خدا نکنه کسی این چیزا رو لازم داشته باشه. حرف تجربه شد... مامانم که کلا شده استاد تمام تجربه! و هر دومون شدیم استاد تحمل!!!
از طرف دیگه این ترم اخر بودن و دو تا امتحان و پایان نامه ای که 2 هفتست دست بهش نزدم داره خراب میشه رو سرم. اینا رو بذار کنار ... ده سال دیگه رو بگو که اینا یه مشت خاطره تلخن که پایان خوبی داشتن.... کلا این روزها چیزی نیستن، اینا خاطرات گذشته در روزهای آینده هستن. جدی نگیرینشون
۱۳۹۲ مرداد ۲۷, یکشنبه
اما ولی اما
کمتر از یک ماه دیگه یک سال از از دست دادن بابا می گذره. و من تقریبا هر دفعه که تو این وبلاگ نوشتم به یاد ددی دولتی بوده. و خوب دیگه لازم به ذکر نیست که وقتی این وضع وبلاگه، روزها و شب ها هم به همین منوال گذشته. کلا سعی کردم بیرون از اینجا و خونه نشون ندم. حوصله نگاههای پر از دلسوزی آدم ها رو ندارم. خدایی خوب هم موفق شدم. اینجوری خیلی بهتره. می تونم هر وقت بخوام، هر جور که بخوام دلم برای بابام تنگ بشه. خلاصه اینکه آدم ها شاید بیشتر از یه رو داشته باشن.
بعد هم که هوتن و مامان. کلا زبان قاصره از شرح اتفاقات این چند ماه. هیدن (همکارم) می گفت یه کتاب بنویس و توش به مردم یاد بده چجوری تو بدترین شرایط لبخند بزنن. می گفت من اگه جای تو بودم الان تو یه تیمارستان بستری بودم. نم یدونم این الان یه نکته مثبته یا منفی. ولی هر چی هست باعث میشه بالاخره روز رو به شب برسونم. احتمالش هست که بالاخره یه روز خوب بیاد... امید ندارم ولی چاره ای هم ندارم!!!
۱۳۹۲ تیر ۲۸, جمعه
فاک ایت!
امروز داشتم به هیدن (Hayden) همکارم می گفتم که خیلی خسته شدم. از سپتامبر پارسال همش دهنم سرویس شده. بعد دیدم نه! قبلشم همچین اوضاع خوب نبوده! خلاصه که وقتی چس ناله های بقیه رو می خونم که افسردگی فلسفی گرفتن به قول خودشون ( که نمی دونم چه کوفتیه، هر چی هست نمادی از اینه که بله... منم فکر می کنم) نا خودآگاه یه لبخند تمسخر آمیز میاد رو لبم که اگرچه دردم زیاده، ولی حداقل از بی دردی نیست!
تازه داشتم یکم سر حال میشدم. الهام قرار بود بیاد برای تولدم و همین طور بهار و حامد. یهو گند زده شد به همه چیو نه تنها نیومدن، منم حوصله تولد گرفتن ندارم. نه تحت این شرایط. نه وقتی هر شماره ناشناسی که زنگ میزنه نمی دونم بر دارم یا نه! نه الان که داشتن تماس از مدیا، مامان، هومن، و حتی وحید منجر به سکته میشه!!!
و البته حوصله خیلی از ایرانی های اینجا رو هم ندارم که بخوام باهاشون هیچ کوفتیو جشن بگیرم. لیست مهمونا رو رسونده بودم به 10 نفر! یعنی عملا هر کی باهاش کاملا راحتم. البته منجر به دلخوری میشد ولی فاک ایت! فکر کرده بودم با تمام بلا هایی که سرم میاد حق دارم یه بعد از ظهر راحت باشم. الان دل و دماغ همونم ندارم...
۱۳۹۲ خرداد ۲۷, دوشنبه
من و انتخابات و دل خوش دوستان
من تلاش کردم که منطقی بشینم به رای دادن فکر کنم. دیدم خیر... اصلا راخ نداره. همش قیافه هوتن و مامان و هومن و خودم اومد جلوی چشم. دیدم خدایی نمی تونم شریک دزد و رفیق قافله باشم. نمی تونم برای ایران آزاد تلاش کنم و همزمان به یکی از این بی شرف ها رای بدم. نمی تونم هر روز تنم بلرزه برای یه خبر از اوین و هم زمان به انگشت جوهریم نگاه کنم. نمی تونم هر وقت که با مامان حرف میزنم تمام کارهای روزانشو به این شروع می کنه که چند روز به دوشنبه مونده یا از دوشنبه گذشته. من نمی تونم به بهداری زندان رفتنش، به لاغر شدنش فکر کنم و برم به یکی از این حرومزاده ها رای بدم. خوش به حال کسایی که رای دادن... غم زیادی ندارن و امید زیادی دارن. مبارکتون باشه... نه رای دادن... دل خوش داشتن... مبارکتون باشه
۱۳۹۱ دی ۲۶, سهشنبه
رژیم... حقوق...بابا...
الان تو دومین روز رژیم No carbs- No sugar هستم! بد نیست! سبزیجات میخوریم... یا به قول خودم غذاِ خرگوش منهای هویج :)
در ضمن این کلاس حقوق هم هست که اینقدر اینور اونور غر زدم در موردش که خدا میدونه! ولی خدایی اونقدر هم بد نیست. امروز بین خواب و بیداری یه چیزایش بد نبود... بله... بنده تقریبا داشت خوابم میبرد و تازه با اون وضع خوابالوده جواب سوال هم میدادم.
و اینکه همچنان این روند انحصار وراثت ادامه دارد. طفلی مامان و هوتن که دست تنها باید همه کارا رو بکنن. هوتن میگفت سختترین قسمتش اونجایی بود که باید میرفت بیمارستان، صادقانه من تحملشو نداشتم پامو دوباره اونجا بذارم. با مامان که حرف میزدم برای اولین بار بعد از رفتن بابا به روی خودش آورد که چقدر غصه داره. هوتن میگفت تو بیمارستان میگفت میخوام برم به دکترش بگم تو که بد از اون اتفاق گفتی احتمالش بالا بود که اینجوری بشه غلط کردی جراحی کردی. اونم مامانِ من.... همین نشون میده چقدر دلتنگه. همه دلتنگیم. همه هنوز شوکه هستیم. هنوز بعضی وقتا میخوام شماره موبایلشو بگیرم...
۱۳۹۰ خرداد ۱۹, پنجشنبه
مسافرت
کلا یکی دو هفته گذشته خوش گذروندیم! هومن اومد اینجا و سه روز این اطرافو گشتیم. دالاس و فورت ورث. یه روزم رفتیم اوکلاهاما کازینو و کنار دریاچه. بعدش هم یه هفته رفتیم دی سی و نیویورک. کلا دو دنیای متفاوت و البته به شدت متفاوت تر با اینجا! دی سی رو دوست داشتم حتی برای زندگی ولی نیویورک رو در حد دیدن و مسافرت دوست داشتم و اصلا نمی خوام اونجا زندگی کنم. از همه بهتر این بود که هومن هم باهامون بود و حسابی خوش گذشت. و البته اولین مسافرت من و وحید در امریکا. کلی اتوبوس داخل شهری و بین شهری و مترو و قطار و ... سوار شدیم. خلاصه تجربه ها کردیم در این سفر! گزارش تکمیلی به ندریج ارسال می گردد!
۱۳۹۰ اردیبهشت ۲۸, چهارشنبه
هومن
داداش جانمان فردا می اید ...
هوراااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااا
۱۳۸۹ اسفند ۸, یکشنبه
۱۳۸۹ بهمن ۱۱, دوشنبه
اولین
خوب این اولین باریه که خیلی چیز ها رو تجربه می کنم. منظ.رم بعد از اومدنم اینجاست. مثلا اولین تولد مامان که من براش کیک از قندعسل و یه شاخه رز نمی خرم... اولین تولد هوتن که یهو نپریدم تو اتاقش بگم تولدت مباااااارک! اونم با جیغ و داد. و همینطور اولین تولد هومن که با مامان نرفتیم براش کادو بخریم. اولین تولد بابا که من صبحش پا نمیشم بگم بابا شما خیلی قدرتمندیاااااا به خاطرت یه مملکت تعطیله (بابا 22 بهمن به دنیا اومده) و بعد همه با هم بگیم اره دیگه اصلا اینکه از 12 یهمن تا 22 رو جشن میگیرن به خاطر اینه که سه نفر از اعضای خانواده ما به دنیا اومدن.
اولین بار های شیرین هم هست ولی لامصب این تلخ هاش از زهر مار هم بدتره
* یادم افتاد قبلا هم یه بار شده بود که تولد هوتن جیغ و داد نکردم... ولی اون موقع تقصیر خودش بود که ایران نبود، الان تفصیر منه.
* هدی، خوش به حالت.
اشتراک در:
پستها (Atom)

