یادداشت
Hold fast to dreams...
‏نمایش پست‌ها با برچسب هانی. نمایش همه پست‌ها
‏نمایش پست‌ها با برچسب هانی. نمایش همه پست‌ها

۱۳۹۴ خرداد ۳۱, یکشنبه

ماجراهای من و شهرداری... از تهران تا کلومبوس



به شدت کار دارم. یعنی‌ باید دو تا پروژه برای شهرداری ببندم بره تا آخر این ماه. یکیش فقط باید یه سری تغیراتی‌ که رئیس بزرگ خواسته رو انجام بدم ولی‌ دومی‌... دست رو دلم نگذار! باید گزارش رو بنویسم (هنوز تموم نشده) بعدش بدم رئیس کوچیک بخونه. اونم که حتما یه سری نظر داره... نظرات که معمولاً کم و مختصر هم نیستن رو باید یه جوری راست و ریست کنم. بعدش تازه میرسیم به غول مرحلهٔ بعد. آدم های شهرداری می‌خونن و نظر میدن. که معمولان داغون ترین نظر هارو هم دارن! و بعدش باید یه جوری اون نظرات اون هارو هم جا بدم تو گزارش. و همهٔ اینا باید تا آخر این ماه انجام بشه. گود لاک تو می‌
به این اضافه می‌شه مشکل زانو و فیزیوتراپی! اولین جلسه فرداست و بنده کمی‌ تا قسمتی‌ نگرانم. تا الان نرفتم فیزیوتراپی خوب... و از همه بدتر اینه که تو اینجور مورد که استرس دارم بنده به gym پناه می‌برم که به خاطره زانو کلا حق ندارم پامو بذارم توش!
.
.
.
.
.
و صد البته: از همه بد تر مهربان همسر شش ساعت فاصله داره تا من

۱۳۹۲ بهمن ۲۶, شنبه

ولنتاین

خیلی از دوستای گل من تو فیس بوک چپ و راست میزنن که من ایرانیم! و ولنتاین رو جشن نمیگیرم و ما روز عشق ایرانی داریم! اینا همونایی هستن که چنان میزنن مری کریسمس (کریسمس... نه سال نو!) که آدم فکر می کنه نه تنها خودشون، بلکه هفت نسل قبلشون غسل تعمید داده شدن!!! 
من نه تنها ولنتاین رو جشن میگیرم! بلکه با خوشحالی هم این کارو می کنم! بده تو یه روز همه دنیا به عشق احترام میذارن؟ تا کی این مرز ها قراره مهم باشه؟ من برام خیلی جذابه که تو یه روز با میلیونها آدم دیگه به عشقم فکر کنم و خوشحال باشم!!!!

۱۳۹۲ خرداد ۲۰, دوشنبه

ورژن امروز دنياي اين روزهاي من!

تو كنفرانس نشستم. همه سخنران ها از اينكه تبعيض نژادي و سياه و سفيد چقدر بد بوده حرف ميزنن. كل كنفرانس در مورد مسكن عادلانه هست و صد البته مهم و خدا نياره كه كسي مخالف باشه. منم اينجا نشستم و فكر مي كنم كدوم بدتره... اوضاع الان اينا كه قانون پشتشونه، فاند زيادي دارن، ولي جامعه كم ساپورتشون ميكنه... يا ما و تبعيض قومي و مذهبي كه فانون بر ضدشونه، ابدا فاند نميشن، و مردم هم خيلي مخالفتي باهاش ندارن...
دنياي عجيبيه، هركسي فكر ميكنه اوضاع خودش از همه خرابتره، مثل من كه فكر مي كنم بدتر از اين نميشه ولي بعد از اينكه به آدم هاي ديگه نگاه مي كنم و بد بختي هاشون با خجالت سرمو ميندازم پايين در حالي ته دلم مي گم ولي مشكل من بزرگتره...

۱۳۹۱ بهمن ۱۹, پنجشنبه

وحید، نصیحت، تولد... و ددی دولتی

وحید دیروز نصیحتم کرد که سخت نگیرم! تقصیر من چیه خوب؟ من سعی می کنم رفتارم با ادم های دور و برم... دوستام... آشناها... همکلاسیها... استادها... همکار ها... همه و همه جوری باشه که ترجیح می دم باهام رفتار کنن. برای همین همیشه رفتارم رو با بالاترین استانداردهای هاله ای تنظیم می کنم. جوری که دوست دارم باهام رفتار کنن... ولی برای اینکه مشکل پیش نیاد از بقیه انتظار ندارم مثل من رفتار کنن. یه مینیمم هایی رو رعایت کنن بسته! لامصبا همونم یه وقتایی رعایت نمی کنن. اینجاست که احساس می کنم ازم سو استفاده شده!!!! 
قربون مهربونیت برم.... یه وقتایی دوز سخت نگرفتن رو اونقدر بالا میبریم که میشه حماقت!

بگذریم... و تولد مامان و هوتن تموم شد.... تولد بابا هم سه روز دیگست.... تولدت مبارک بابایی ددی دولتی

۱۳۹۱ تیر ۲۹, پنجشنبه

در ضمن یه بارون خوشگلی میاد که نگو... شاید برم بیرون و بارونی قرمزمو بپوشم و موهامو بااااز بذارم ییییییییس
هوتن خیلی خوشحالم برات و خیلی دوست دارم. امیدوارم هر اتفاقی که بیفته برای تو بهترین باشه

۱۳۹۰ آذر ۲۲, سه‌شنبه

زندگی‌

کلا این محل کار ما محیط جالبیه! بنده کلا فقط میام اینجا به کارای خودم می‌رسم میرم خونه. خسته نباشم.

امروز مثلا رئیس بزرگ اینجا بود، گفتم صداش در میاد که چرا علاف میچرخی، دیدم اومده میگه من نمیام این ماه اینجا، بیا کلید منو بگیر. نه واقعا یعنی‌ چی‌؟ به جای اینکه بگی‌ دختر جون چرا کار نمیکنی‌ جایزه میدی؟

از این جزئیات بی‌ اهمیت که بگذریم، همه چی‌ آرومه! کم کم دنیا داره یک مختصر روی خوش بهمون نشون میده! دستش درد نکنه. هم من هم وحید ترمِ خوبی‌ داشتیم، نمره‌ها مون خوب شد، بالاخره ماشین خریدیم، آخر این هفته میریم مسافرت دیترویت پیش فریده و من هم از ترمِ بعد همزمان دو تا رشته می‌خونم! یووهووو

مرسی‌ زندگی‌...

۱۳۹۰ خرداد ۵, پنجشنبه

بهترین وحید دنیا

خوب باحاله دیگه!وحید صبح از خواب بیدارم کرد و بهم گل و شکلات داد به مناسبت روز زن در ایران. اونقدر کیف کردم که نگو! گل ها رو دوست داشتم.... لاله. و شکلات هم که دیگه معلومه. ولی از همه با ارزش تر برام این بود که برای اینکه من خوشحال بشم صبح زود بیدار شده و حدود دو ساعت پیاده روی کرده تا برام اینا رو بگیره. کلا عزیزی! دست خودت نیست که... دوست دارم اساسی و روزم هم مبارک

۱۳۹۰ اردیبهشت ۱۷, شنبه

17 اردیبهشت 1390

امروز دقیقا دو سال از اولین دیت من و وحید گذشت. کلی خودم کف کردم. فکر کنم مریم اسدیان و مریم نظر کاملا این جریان یادشون باشه. چه روزایی بود، چه روزایی شد و چه روزایی خواهد شد! وقتی پارسال همین روز با وحید رفتیم پاساژ گلستان که تجدید خاطره کنیم شوخی خنده گفتیم اگه سال دیگه ایران نباشیم کجا بریم جشن بگیریم؟ امروز یادم افتاد که دقیقا همینجور شد. پاساژ گلستان نداشتیم اینجا که بریم. به جاش رفتیم یه رستوران کره ای!!!!
وحید جان، عزیزم، دوست دارم. و خیلی خوشحالم که مرغمون یه پا داشت!

۱۳۹۰ فروردین ۳۰, سه‌شنبه

طوفان در اسپرینگ 2011

ضمن سلام و عرض خسته نباشید به شخص شخیص خودم. هاله جان، لطفا در انجام مسایل زیر کوتاهی نفرمایید:
1- انجام وظیفه به عنوان اسیست استاد محترم که شامل جلو بردن پروژه و مطالب درسی به طور همزمان می شود. نه اینکه فقط کارای کلاسشو انجام بدی! دختر داری پول میگیری که پروژه انجام بشه، حالا کار فرما ایرانی هست که هست!
2- جیم! دخترم جیم برای اینه که وقتی 1 ماه فقط فست فود ی خوری بری اونجا بسوزونی اون لا مصب چربی ها رو!
3- فردا باید درفت اول پیپر چهار رو تحویل بدی! چیزی ندارم که اضافه کنم.
4- کمتر از چهار هفته دیگه 2 تا امتحان داری! عزیزم روز آخر زمان خوبی برای درس خوندن نیست!
خلاصه اینکه بجنب!
پ.ن: الان زنگ خطر زدن که به خاطر طوفان بریم پناهگاه. حالا پناهگاه کجاست؟ زیر زمین همین ساختمون. ما کجاییم طبقه پنجم. کار مسخره چیه؟ تو شرایط خطر با آسانسور بری پناهگاه! اینجا امریکاست.
هوتن جات خالی بود یه مسخره بازی اساسی در می آوردیم

۱۳۹۰ فروردین ۱۸, پنجشنبه

تولد وحید

تولد وحید جانمان بسی مبارک باشد. دست بروبچز درد نکنه دو شب پشت سر هم تولد که البته دومی منو یاد مهمونی های ایران انداخت که پلیس میومد همه رو جمع می کرد.... دوستان خودشون می دونن چی می گم!!!

۱۳۹۰ فروردین ۱۳, شنبه

سیزده به درانه

عید امسال هم تموم شد! امروز رفتیم سیزده به در و حسااااابی بازی کردیم! استپ هوایی! وسطی و ..کلی هم خوردیم. خوبی سیزده به در اینه که آدم اصلا نمی فهمه چجوری زمان گذشت. ما هم احتمالا پیش به سوی لویزویل یا به قول اینا یه چیزی تو مایه های لوییویل می رویم برای ترم آینده! تا چی پیش بیاد!!!!

۱۳۸۹ اسفند ۹, دوشنبه

دلم می خواد

دلم مریم و مریم و الهام می خواد!
دلم می خواد برم گلستان و میلاد مانتو عید بخرم و گیر نیارم و مجبور شم برم هفت تیر... پیدا نکنم و آخرش برم مانتو کسری دم خونمون!
دلم می خواد دم عید دستن رو کلید سند گوشی موبایلم باشه تا اولین تبریک عید دوستام تو سال جدید رو من فرستاده باشم... هر چند به دستشون نرسه، مهم نیته آدمه!
دلم می خواد با مامان کلی سر اینکه سفره هفت سین امسالمون چجوری باشه بحث کنیم! آخرشم آخرین لحظه تصمیم جدید بگیریم و هول هول بریم بخریم و بازم هر سال بهترین سفره هفت سینمون باشه!
ذلم می خواد الان به جای اینکه سر کلاس جی ای اس پی بشینم فیس بوک چک کنم و ول بگردم، بشینم تمرینی که داده رو حل کنم ولی:
آدم به هر چی دلش بخواد نمیرسه، چطور به قبلیا نرسیدن ایرادی نداره... این یکی هم روووووووووووووووووووووش

۱۳۸۹ شهریور ۲۲, دوشنبه

سفرنامه

چهارشنبه:
بعد از کلی ناراحتی و گریه و ... سوار هواپیما شدیم. همه چی پرواز خوب بود. تو استانبول، جایی که اصلا فکر نمی کردیم بهمون گیر دادن. سوال و جواب و ... البته نه طولانی بود و نه ناراحت کننده. کوتاه، مودبانه و سریع. تو پرواز استانبول به شیکاگو عملا جون دادیم! البته پرواز راحتی بود، هر 2-3 ساعت یه وعده یا میان وعده، کلی فیلم و کارتون و بازی و البته خواب. ما به توصیه بهاره زیاد نخوابیدیم که کلی وقتی رسیدیم به دردمون خورد. تو شیکاگو هم جز اینکه صف طولانی بود و کلی معطل شدیم اتفاق خاص دیگه ای نیفتاد. فقط وقتی پاس مبارک ایرانی رو نشون دادیم آقاهه گفت دفعه اولتونه وارد امریکا میشین؟ ما هم خوب گفتیم بعله! در نتیجه بهمون گفت برین اون گوشه وایسین میان دنبالتون. ما هم وایسادیم و یه آقاهه اومد گفت همه بیاین. ما هم که فکر کردیم جز همه ایم. رفتیم! تو اتاق نشسته بودیم که دیدیم یه آقاهی هراسان اومد گفت واحید هالی؟ ما هم حدس زدیم با ماست. فهمیدیم که بعله... اینجا مال کساییه که دفعه اول وارد امریکا میشن ولی ایرانی نیستن! ما رو برد تو یه سالن و یه فرم داد پر کردیم. بعدش هم منتظر موندیم تا صدامون کنن. حدودا 2 ساعت منتظر بودیم و هیچ کس کاری به کارمون نداشت. بعد از 2 ساعت صدامون کردن و پاسمون رو دادن دستمون و؟ به سلامت! از اون همه جوی که ملت می دادن که آآآآآآی سوال و جواب و بازجویی و ... اصلا خبری نبود. تا ایجاش چمدون هامون رو ندیده بودن. ما اینو از اونجایی که تو ایران داده بودیم سلفون پیچیش کرده بودن فهمیدیم. موقع سوار شدن به پرواز دالاس هم نگشتن چمدون رو و فقط سوال کردن خوردنی دارین؟ ما هم گفتیم میوه خشک! رسیدیم دالاس و دیدیم فقط یکی از چمدون ها باز شده و توش یه کاغذ گذاشتن که ما اینو باز کردیم. بچه ها اومده بودن دنبالمون و بردنمون شام خوذدیم با هم. شب هم رفتیم خونه بهاره که تا یکشنبه این شب خونه بهاره بودن ادامه پیدا کرد.

۱۳۸۹ تیر ۲۴, پنجشنبه

40 روز

سوال:
1- یه آدم از خودش چقدر باید انتظار داشته باشه؟
2- دیگران حق دارن از آدم چقدر انتظار داشته باشن؟
3- اصولا احتمال اینکه هم خودت راضی باشی هم بقیه چقدره؟
5- واحد تحمل چیه؟
6- حالا واحدش که معلوم شد، آدم چند واحد باید تحمل داشته باشه که بهش نگن ضعف نشون میدی؟
7- آدم چجوری میشه بفهمه تا کی زندست؟
8- چجوری وقتی از کسی خوشت نمیاد، وانمود کنی حداقل نسبت بهش احساسی نداری؟
عجالتا این 8 تا سوالو جواب بدین
پ.ن: خوابم نمیاد. میشه بخوابم؟

۱۳۸۹ تیر ۱۶, چهارشنبه

دلهره یا شوق

بی خود می ترسی....

۱۳۸۹ تیر ۱۳, یکشنبه

من و خاطراتم در وقت اضافه

همه چیز یهو اتفاق میفته. فرصت نفس کشیدن هم ندارم. دیدین وقتی خیلی کار دارین، وقت کم دارین یه کارهای احمقانه ای هم می کنین؟ الان 2 قسمت از 5 قسمت کاری که باید تا فردا شب تمومش کنم رو انجام دادم. تا اومدم برم سر قسمت سوم نمی دونم چی شد یاد یه خاطره از دانشگاه افتادم. رررررررررررررررررررررررفتم تو خاطره بازی. الان به خودم اومدم دیدم نیم ساعته دارم برای خودم تو خاطرات لی لی می کنم! اونم الان، وسط این همه کار.
حساب کردم الان حداقل 4 دسته کار دارم و کمتر از 60 روز زمان. خدا به خیر کنه.
راستی گوشیم حالش خوب نیست

۱۳۸۹ اردیبهشت ۲۶, یکشنبه

دانشکده، سر پله ها

برای یه قسمت از کار وحید به یه نقشه از تهران که مرز بندی نواحی توش دقیق و به روز باشه نیاز داشتیم. هی دنبالش گشتم نشد. یهو قاطی کردم به هرکی از بروبچز دانشگاه که به نظرم احتمال داشت داشته باشه SMS دادم. کلی حال کردم که همه جواب دادن و بیشتر از همه برام جالب بود که اونایی که داشتن خوب دستشون درد نکنه که حاضر بودن سریع بهم برسونن یا برام E-mail کردن، ولی اونایی که نداشتن هی سعی می کردن یه جوری پیدا کنن. کلا احساس کردم انگار هنوز تو دانشکده ایم و من سر پله ها از بچه ها پرسیدم کسی نقشه تهران با مرزبندی نواحی داره؟

۱۳۸۹ اردیبهشت ۹, پنجشنبه

امروز دقیقا کجای دنیام؟

فکر کنم یه کم تکراری شده ولی مجبورم بگم که سرما خوردم. دوباره.. البته خوشبختانه این دفعه واقعا سرما خوردگیه! نه مونونوکلئوز. دکتر می گفت هر آدمی فقط 1 بار اون لعنتی رو می گیره. الان هم یه کم گلوم درد می کنه که گویا قراره با پنی سیلین هایی که دکتر داده خوب بشه.

محل کار جدیدم خوبه! جالبه، نه؟ من از 5 تیر 1387 دارم کار می کنم. داخل مجموعه شهرداری تهران 3 بار به کل محل کارم رو عوض کردم. از معاونت امور مناطق رفتم یه سازمان تابعه و از اونجا اومدم معاونت تحقیقات. به این می گن پویایی! تازه رئیس و همکار هام هم خوبن. یه مدیریت هستیم شامل یک عدد مدیر و 3 عدد کارشناس. اون دوتای دیگه آقا هستن. با هر دوشون راحت میشه کار کرد. با وجودی که یکیشون به شدت برادر تشریف داره ولی کاری به کار آدم نداره. به هر حال باید یه فرقی بین همکار خانم و آقا باشه دیگه. همکار خانم وظیفش زیر آب زنی و آزار دادنه... میگی نه؟ یه سال تو شهرداری کار کن.

پ.ن.: هنوز اوضاع عوض نشده. همون جوریه که بود. من هم با تقریب خوبی در حال آرامش قبل از طوفان تشریف دارم. خدا به خیر کنه.

یه پ.ن دیگه: این آمریکایی های لوس و پررو هم که جونشون داره در میاد 4 تا جواب به ما بدن. خاک بر سر کار نکنشون. کب از ما بهتر؟ هان؟ دلتونم بخواد.

همچنان پ.ن. دیگه دیگه: دارم 24 می بینم. فصل اول تمام

۱۳۸۹ اردیبهشت ۱, چهارشنبه

گوش می دهیم

تو اتاقم نشستم. نه یعنی دراز کشیدم رو تختم و لپ تاپ جلومه. مثلا دارم وبگردی می کنم ولی گوشم به شدت در حال فعالیت واسه شنیدن بحث های بیرونه. کلی دارم سعی میکنم بفهمم چه خبره، چی می گن، بالاخره چی... و هی استرس دارم و حرص می خورم
از اینکه یهو بحثشون قطع میشه و موضوع عوض میشه اساسی لجم میگیره. انگار دارن کوه می کنن که هر چند دقیقه آنتراکت می دن. الان چی کار کنم منسجم بحث کنن، اونجوری که من می خوام نتیجه بگیرن و ....؟

۱۳۸۹ فروردین ۷, شنبه

7 فروردین

7 فروردین خود را چگونه گذراندید:
برای اولین بار در روز 7 فروردین سر کار رفتن
به خاطر خوردن پاستیل دچار حالت تهوع شدن
برای اولین بار در دفتر تی ان تی بسته پست کردن
یک نهار عالی شامل زرشک پلو و ته چین مرغ با مقدار زیادی زرشک خوردن
لذت بردن از زندگی
خستگی تا حد ناتوانی در خوابیدن
به باران توجه کردن
ظرف شستن
حرف زدن، مجاب کردن، مخ زدن
فکر و تجزیه تحلیل روزانه در حد عدم توانایی تشخیص لیوان آب پر از خالی آخر شب
نگرانی و استرس آینده در حد بیست دقیقه داخل یک اتاق 3.5*4.5 راه رفتن
افسردگی در حد پانزده دقیقه زل زدن به دیوار سفید بدون هیچ فکری
سر به سر پدر بزگوار گذاشتن و لوس شدن
سر حال می خوابییییییییم
پ.ن.: دلم برای مایکل تنگ شد!