نمایش پستها با برچسب دیوانگی. نمایش همه پستها
نمایش پستها با برچسب دیوانگی. نمایش همه پستها
۱۳۸۷ آبان ۱, چهارشنبه
تمام روزهای من
روزهای کمی تا قسمتی شاد با رگه هایی از اندوه، اندوه با دلیلی، شاید برای اولین بار با دلیلی به وضوح تمام زندگی. یک ماه گذشت و از تمام سوال ها تنها یکی باقی ماند و چه پررنگ ماند: مثل لاک سرمه ای با طراحی نقره ای. فقط پاک نمی شود. می پرسم، ، هر صبح وقتی بند کفشم را میبندم ، هر ظهر وقتی به غذای سرد و ماسیده نگاه می کنم، هر عصر که خسته تر از روز قبل منتظر تاکسی های اعتصاب کرده بدون بنزین می مانم، هر شب قبل از خواب، می پرسم... مدام می پرسم. و گوش تیز می کنم برای شنیدن جوابی که شنیده نمی شود. خوب نباید هم بشود!! کدام صدا را باید بشنوم وقتی سکوت می کنم؟
پ.ن: دعوت، سه زن، مهمانسرای دو دنیا؟ مسلما مهمانسرای دو دنیا
۱۳۸۷ شهریور ۵, سهشنبه
خدا نکند که جای تو باشم
همیشه بین دو حس دو سبک دو جنس متفاوت برای نوشتن زندگی می کنم! یکی ساده و غیر قابل فهم یکی مزخرف ولی قابل فهم. الان واقعا گیجم، دلم ساده قابل فهم می خواهد که خدای ناکرده خودم هم بفههم قضیه چیست،
فکر انتقام... لگد زدن به کسی که افتاده روی زمین... و خندیدن به بیچارگی کسی که دنبال کسی می گردد تا حماقتش را تایید کند. ولم نمی کند این حس ترحم، ولم نمی کند حس ترس اینکه مبادا من هم روزی همینقدر احمقانه باور کنم. همینقدر حقیر شده همینقدر بی چاره همینقدر بی راه نجات باشم. کاش هرگز به اندازه تو خودم را احمق فرض نکنم
فکر انتقام... لگد زدن به کسی که افتاده روی زمین... و خندیدن به بیچارگی کسی که دنبال کسی می گردد تا حماقتش را تایید کند. ولم نمی کند این حس ترحم، ولم نمی کند حس ترس اینکه مبادا من هم روزی همینقدر احمقانه باور کنم. همینقدر حقیر شده همینقدر بی چاره همینقدر بی راه نجات باشم. کاش هرگز به اندازه تو خودم را احمق فرض نکنم
۱۳۸۶ اسفند ۲, پنجشنبه
کتابت
مقدمه و متن هر چه که باشد نتیجه یکیست
اینها تنها تعارفات بین ذهن و زبان است وگرنه ......
مقدمه را تو بنویس
متنش با من
و نتیجه را هم نمیگیریم تا هر دو به یک اندازه احمق باشیم
آنوقت یک دیوانه تری را یدا می کنیم تا بلاهتمان را چاپ کند
و یک مشت عاقل میایند و می خوانندمان و برای بچه هایشان تعریف می کنند:
ببین؟ این می شود عاقبت تو اگر لیوان شیرت را به جای آنکه توی دهانت خالی کنی بریزی توی حیاط خلوت طبقه پایینی ها
۱۳۸۶ بهمن ۷, یکشنبه
ما انسان های عاقل
یک سری انسان وجوددارند که خیلی خوشبختند. در دنیای خودشان زندگی می کنند. و ما اسمشان را میگذاریم دیوانه. نمی دانم ما دیوانه تریم که در دنیای همدیگر زندگی می کنیم یا آنها. ما دیوانه تریم که هیچ خواسته ای نداریم جز آنکه از ما انتظار دارند یا آنها! ما دیوانه تریم یا آنها؟ ما دیوانه تریم؟ دیوانه تریم؟ دیوانه؟ دیو؟
یک سری انسان هستند در دنیا که خیلی توانا هستند. آنها می توانند آنچه را که می خواهند تجسم کنند. نه تنها تجسم بلکه در واقع در آن زندگی کنند. و ما اسمشان را می گذاریم دیوانه. نمی دانم ما دیوانه تریم که حتی خواب دنیای دوست داشتنی که مال ما باشد را نمی توانیم ببینیم یا آنها که در آن زندگی هم میکنند. ما دیوانه تریم یا آنها؟ ما دیوانه تریم؟ دیوانه تریم؟ دیوانه؟ دیو؟
یک سری خوشبخت در دنیا هستند که کاری به کار ما ابله ها ندارد. و ما در حالی که به آنها حسودیمان میشود آنها را دیوانه می خوانیم! ما حسودهای بد بخت دیوانه تریم یا آنها که به راحتی ما را، حسد هایمان را، زشتی رفتار هایمان و... را نادیده میگیرند؟ ما دیوانه تریم؟ دیوانه تریم؟ دیوانه؟ دیو؟
یک سری دیوانه در دنیا جمع شده ایم دور هم و اسممان را گذاشته ایم انسان. آنوقت یک سری انسانی را که باقی مانده به زور قرص و مشاوره! مثل خودمان دیوانه میکنیم! نمی دانم چند فیلم با این مضمون ساخته شده که مثلا در تمام دنیا 1000 نفر مانده اند و بقیه با یک ویروس یا یک گروه عجیب و غریب مورد حمله قرار گرفته اند. و این گروه اندک باید با تمام آنها بجنگند و نسل بشر را حفظ کنند! به گمانم الان این انسانها هم همان حالت را دارند. دارند سعی میکنند نسلشان را حفظ کنند. و تعدادشان هم هر روز بیشتر میشود. نمیبینید؟ قرص هایی که ما دیوانگان به خورد سالم ها می دهیم تا دیوانه شان کنیم را خودمان هرازگاهی می خوریم تا همان علایم را داشته باشیم! فلوکسیتین، لیتیوم ،فلووکسامین،سرترالین،سیتالوپرامو .... اسمشان را هم میگذاریم happy pill ! خودمان هم می دانیم آنها شاد ترند. زنده ترند. خوشبخت ترند. ما شاید درمان نشویم ولی سعی میکنیم تا لحظاتی سالم بودن را تجربه کنیم. چه کنیم.. دیوانه ایم و در آرزوی درمان!
یک سری انسان هستند در دنیا که خیلی توانا هستند. آنها می توانند آنچه را که می خواهند تجسم کنند. نه تنها تجسم بلکه در واقع در آن زندگی کنند. و ما اسمشان را می گذاریم دیوانه. نمی دانم ما دیوانه تریم که حتی خواب دنیای دوست داشتنی که مال ما باشد را نمی توانیم ببینیم یا آنها که در آن زندگی هم میکنند. ما دیوانه تریم یا آنها؟ ما دیوانه تریم؟ دیوانه تریم؟ دیوانه؟ دیو؟
یک سری خوشبخت در دنیا هستند که کاری به کار ما ابله ها ندارد. و ما در حالی که به آنها حسودیمان میشود آنها را دیوانه می خوانیم! ما حسودهای بد بخت دیوانه تریم یا آنها که به راحتی ما را، حسد هایمان را، زشتی رفتار هایمان و... را نادیده میگیرند؟ ما دیوانه تریم؟ دیوانه تریم؟ دیوانه؟ دیو؟
یک سری دیوانه در دنیا جمع شده ایم دور هم و اسممان را گذاشته ایم انسان. آنوقت یک سری انسانی را که باقی مانده به زور قرص و مشاوره! مثل خودمان دیوانه میکنیم! نمی دانم چند فیلم با این مضمون ساخته شده که مثلا در تمام دنیا 1000 نفر مانده اند و بقیه با یک ویروس یا یک گروه عجیب و غریب مورد حمله قرار گرفته اند. و این گروه اندک باید با تمام آنها بجنگند و نسل بشر را حفظ کنند! به گمانم الان این انسانها هم همان حالت را دارند. دارند سعی میکنند نسلشان را حفظ کنند. و تعدادشان هم هر روز بیشتر میشود. نمیبینید؟ قرص هایی که ما دیوانگان به خورد سالم ها می دهیم تا دیوانه شان کنیم را خودمان هرازگاهی می خوریم تا همان علایم را داشته باشیم! فلوکسیتین، لیتیوم ،فلووکسامین،سرترالین،سیتالوپرامو .... اسمشان را هم میگذاریم happy pill ! خودمان هم می دانیم آنها شاد ترند. زنده ترند. خوشبخت ترند. ما شاید درمان نشویم ولی سعی میکنیم تا لحظاتی سالم بودن را تجربه کنیم. چه کنیم.. دیوانه ایم و در آرزوی درمان!
۱۳۸۶ بهمن ۱, دوشنبه
mp3 player
زمزمه
زمزمه
زمزمه
مدام زمزمه می کنم
آهنگ هایی که دوست داشتم بشنوم را زمزمه می کنم.
از وقتی mp3 player مرحوم شده ام به جای فلش خدمت میکند
مدام زمزمه می کنم
حجم حافظه من از تمام mp3 player های دنیا بیشتر است
قابلیت هایش هم
کدام mp3 player ی می تواند کلام ترانه I reach for U را بگذارد روی AMENO ؟؟
و یا شهرام ناظری اش وسط مستان سلامت می کنند November rain بخواند؟؟
به شدت در مبارزه ام
با خودم
در برابر یک سیاهی دلنشین
در برابر یک خواسته آسان و ارزان!
که نباید باشد
دود سیگار دیگر آزارم نمی دهد
مدتهاست که آزار نمی دهد
مدتهاست سرفه های گاه و بیگاه به خاطر بوی سیگار کافه نیست
مدتهاست کافه کافه نیست...
و من هر بار به امید دیدار همان همیشگی ها میروم
و هر بار نا مید و به امید دفعه بعد که شاید بتوانم ببینمشان باز میگردم
ولی بهتر از تمام علاف های کافه می دانم که نزدیکترین آخرین بار شاید چند سال پیش بود که کافه کافه بود.
اشتراک در:
پستها (Atom)

