یادداشت
Hold fast to dreams...
‏نمایش پست‌ها با برچسب آواز. نمایش همه پست‌ها
‏نمایش پست‌ها با برچسب آواز. نمایش همه پست‌ها

۱۳۹۳ خرداد ۲, جمعه

کار و آلزایمر و هپی

هوا خوبه! به دنبالش حساسیت من هم خوبه! این کار پیدا کردن من هم شده ... بماند که من هم همچین تلاش طاقت فرسایی براش نمی کنماااا ولی بالاخره ذهن آدم رو مشغول می کنه! همه چی خیلی در هم بر همه. احتمالا هر کی دیگه جای من بود الان تکلیفش معلوم بود ولی خوب... منم دیگه! کلا هم قربون حافظه برم! همه چی همش یادم میره... آلزایمر مطلق گرفتم.  خوب ایم از دوز غر زدن امروز
یه چند تا اتفاق افتاده که روی مخمه! یکی این صفحه آزادی های یواشکی و به دنبالش اون صفحه که عکس اینا رو گذاشته بود و برای شناساسیی این مجرمان اینترنتی!!!!!!!!! جایزه تعیین کرده بود. اولش بدم نیومد از این ایده. خیلی طرفدار این مخالفت های زیر پوستی گربه شاخش نزنه نیستم. همین جوری لاس زدن ها باعث شده که اوضاع مملکتمون این باشه. بماند که هنوز ملت فکر می کنن اصلاح طلبی و امید و اعتدال مشکل رو حل می کنه. واقعا براشون متاسفم که سرشون رو کردن تو برف و ایران رو جوری تصور می کنن که می خوان. هم حال و هم آیندشو
بعدیش هم این ویدئو هپی بود. یعنی می خوام ببینم اینا واقعا انتظار نداشتن که این اتفاق میافته؟ 4 تا دختر و پسر، جلوی دوربین قر بدن بذارن یوتیوب و آب از آب تکون نخوره؟ تا الان کجا زندگی می کردن؟ ملت رو برای آب بازی بدون موسیقی و رقص دستگیر کردن! بعد اینا فکر کردن هیچ اتفاقی نمیفته؟ 
حالا نکته اینه: آدمایی که تو دسته اول ذکر کردم یعنی کسایی که طرفدار حرکت های یواشکی و اینا هستن  یه جورایی می گن این حرکات هزینه زیادی نداره ولی ال و بل (البته با حساب کردن اون صفحه های شناسایی کنین جایزه بگیرین گویا هزینه هم خواهد داشت... تا اون موقع...) بعد همونا میان در جواب کسایی که م یگن خوب این تابلو بود که می گیرنشون می گن این حق طبیعی هست و تا مردم این کار ها رو نکنن درست نمیشه جو بسته ! خوب الان من نتیجه گیریم اینه: اگه خودشون بخوان کاری بکنن باید اعتدال و یواشکی و این حرفا باشه که خدایی نکرده هزینه ندن. اگه بقیه می خوان کاری بکنن لطفا با کله بپرن وسط میدون! ببخشید که رک م یگما ولی از دست مردم مملکتم کلا در حال خندیدنم! یعنی اوایل حرصم میگرفت ولی الان دیگه اینقدر دیدم که کلا فقط می خندم. 

۱۳۹۳ اردیبهشت ۱, دوشنبه

فکر کردن یا نکردن: چگونه ذهن خود را خالی کنیم

تو فیس بوک می چرخم و حرص می خورم. لجم میگیره. عصبانی میشم. از همه فرند لیستم. از هر کی چیزی پست میکنه و یا لایک می کنه. سعی می کنم نخونم. فیس بوک رو رو کامپیوترم می بندم و بلافاصله گوشیم رو دستم می گیرم و ... خشکم می زنه! مثلا اون لامصبو بستی که نشینی بخونی این کذایی رو! کم میارم و دوباره رو لپ تاپ  بازش می کنم. حوصله جنگیدن ندارم. بازم لجم می گیره، حرص می خورم، شاکی میشم. 
از اینکه من ناراحتم ولی دنیا واینستاده ناراحتم. از اینکه زندگی جریان داره، ملت میرن سرکار و دانشگاه و همه و همه لجم می گیره. از توقع بیجا و احمقانه خودم حرصم می گیره. از بی خبری، از با خبری، از مصاحبه، از وایبر، از کارت تلفن، از برونشیت ... از همه چی لجم می گیره. میرم وبلاگ های داغون رو می خونم که حواسم پرت شه ولی از اینکه وبلاگ داغون وجود داره لجم می گیره. به این فکر می کنم که مغز آدم چجوری کار می کنه. فکر می کنم میشه به سقف زل زد و به چیزی فکر نکرد یا مثل عطر اقاقیا و گل شب بو این دری وریا مال شعراست و تو واقعیت خبری نیست؟؟ دلم می خواد بدونم آدم های دیگه می تونن صداهای تو سرشون رو خفه کنن یا همه همینجورین؟ سعی می کنم به هیچ چی فکر نکنم. به خودم میام میبینم دارم در مورد فکر نکردن و اینکه چجوریه فکر می کنم! خسته میشم از فکر کردن به فکر نکردن و می رم سراغ یه فکر دیگه. سعی میکنم قیافه هوتن رو مجسم کنم. مثل این شبیه ساز های سه بعدی. می چرخونمش تو ذهنم که تمام رخ، نیم رخ ها، و پشت سر رو کاملا داشته باشم. سعی می کنم کبود تصورش کنم. باید اول یه تصویر کبودی درست کنم.  می گردم تو آرشیو مغزم یه کبودی پیدا می کنم ولی مال پاست. سعی می کنم یادم بیاد تصویرش مال چیه. لامصب کبودی بدی هم بوده. یادم میاد... سرایدار احمق مجتمع کناری خونه مامان اینا حتی زمستونا هم حیاط و دم ذر مجتمعشونو با آب می شوره... زمین یخ زده بود خوردم زمین... ناجور... دردناک. تا 3-4 ماه کبودیا بود. هنوزم وقتی زانوم می خوره یه جایی حس می کنم دردش متفاوته تو اون نقطه. سعی می کنم رنگ های کبودی رو منتقل کنم رو صورت هوتن. دلم نمیاد. به خودم می گم این خیلی زیاده. اینجوری که دردش زیاده. کمش می کنم تا به حد قابل قبول برسه. حد قابل قبول یعنی چی؟ یعنی حدی که باعث نشه آدم شکه بشه... می رم اینترنت سرچ می کنم کبودی. قبل از اینکه چیزی بیاد صفحه رو می بندم. صورتشو پاک می کنم از کبودیا و سعی می کنم دیتیل صورتشو تکمیل کنم.

یادم میاد مامان گفته بود که ریشاش سفید شده بوده اساسی. به خودم می گم دیدی؟ اول قیافشو درست کن بعد برو کبودیا رو بذار سر جاش! ته دلم میگم اینجوری شاید وسط تکمیل کردن تصویر صورتش تو فکرم، فکرم منحرف بشه یا جای دیگه. می خوام جای ریش رو درست کنم و رنگشو که یهو یاد ریش تراش میفتم. هوتن همیشه با ریش تراش ریششو می زد. بعد یادم میاد که نه، هم تیغ هم ریش تراش. یاد بابا میفتم و ریش تراش بابا. یاد نا خود آگاه قیافه بابا، هومن، هوتن و وحید رو مجسم می کنم. صف کشیدن جلوی چشم. ریش هاشونو مقایسه می کنم. بابا که ریش نداشت! سبیل داشت. کلی منو هوتن التماسش کردیم ریش پرفسوری بذاره نذاشت. یه دفعه پای اسکایپ گفت خواستم بیام پیشت ریش پرفسوری می دارم، خوبه؟ هومن ریش پرفسوریش نصفست! یعنی وسط نداره! هوتن چند وقت ریش می ذاره بعد دق می ده تا بزنه! شصت مدل عوض می کنه. به سبیل خالی که می رسه مثل کسی که شاهکار کرده باشه میاد در اتاق رو با لگد باز می کنه داد می زنه اوووووی آبجی! نبینم بی اجازه از خونه بری بیرون! منم ادای دختر لوس ها رو در میارم و صدامو نازک می کنم، نه خان داداش، خدا شاهده پامو از در بیرون نذاشتم امروز. به حجرالاسودی که بوسیدم!  بعد هر هر می خندیم . مامان داد می زنه خلین شما دو تا به خدا! بابا می خنده و می گه مگه بچه این این بازیا چیه در میارین! ما می زنیم زیر خنده و مامان زیر چشمی نگاه به قیافه هوتن می کنه. باز تو اینا رو زدی؟ با پرفسوری خوشگل تری! هوتن با لهجه رشتی می گه: مار جان به امی کوچه دختران رحم بوکودم! و می زنه زیر آواز : امی کوچه دختران می سایه غش کونیدی... مامان می گه برو، برو رد کارت. نوبرشو آورده! به خودم میام میبینم یه لبخند گل و گشاد رو صورتمه. از خودم لجم می گیره. از خندم حرصم می گیره. از حرصم اشک تو چشام جمع میشه. به خودم می گم چی شد که اینجوری شد. می گم شاید تقصیر من بود... شاید اگه ایران می موندم هنوز بابا بود. هوتن آواز می خوند. اندیشه پنج شنبه میومد خونه مامان. مامان پیر نمیشد.

 سرفه امونم نمیده. اسپری میزنم تو دهنم ولی چیزی ازش در نمیاد. خندم میگیره، این لامصب اسپری هم واسه من .... تکونش میدم و دوباره میزنم. می دونم اثر نداره ولی بالاخره بهتر از هیچ کار نکردنه. مثل رای دادن به روحانی. یاد فیس بوک میفتم. یاد دری وری هایی که می گن: برای تضعیف دولت این کارو کردن! دولت رو متهم نکنین. انگار دولت طبق قانون اساسی داغون یه مملکت دیگه قسم خورده! آخه لامصبا این مرتیکه قسم خورده مجری قانون به عدالت برای تمام ایرانی ها باشه. چرا یه بوم و دو هوا دارین شما؟ گفتم رای ندین وقتی کسی که رای می دین قدرت نداره، گفتین رئیس جمهوره، اگه آدم درست رو انتخاب کنیم همه چی حله. رای دادین... الان می گین ردیس جمهور تو مملکت هیچ کارست؟  دیگی که واسه من نجوشه می خوام سر سگ توش بجوشه. مگه مادر من شهروند اون خراب شده نیست؟ این هدیه روز مادر بود بهش دادن؟ دوباره گر میگیرم. 
بازم خوبه کسی و چیزی دم دستم نیست. یه قلپ شربت برای سرفه میرم بالا. دیگه کار از قاشق و اینا گذاشته. حدودی اندازه می زنم!!! وحید اگه بود می گفت کی خورده بودی؟ زود نیست الان؟ دوباره یاد ریش میفتم. وحید ریش هاشو زده. یعنی اونم پرفسوری داشت و الان زده. به این فکر می کنم که داره چند روز دیگه میره مینه سوتا. یاد پارسال میفتم. تا کلیولند فقط 2-3 ساعت راه بود با اتوبوس. تا مینه سوتا با هواچیما 4 ساعت راهه... دوباره سرفه می کنم. اینقدر سرفه کردم گردنم گرفته! دراز می کشم و به سقف زل میزنم....

۱۳۸۶ اسفند ۶, دوشنبه

آواز


قدم میزنیم! 1 ساعت یا بیشتر. بسته به اینکه دوست خیابان سیزدهمیان باشد یا نه شام هم می خوریم یا نه. جای دوری نمیرویم همین کوچه خودمان را میرویم تا ته و هی کوچه های اطراف را متر میکنیم. مهم نیست. مهم نیست. قدم زدن مهم نیست. مهم این است که با صدای بلند آواز می خوانیم. یعنی بیشتر سلما می خواند و من و دوست خیابان سیزدهمی هی گوش می دهیم و هی آدم های این کوچه ها با تعجب به ما نگاه میکنند، لبخند میزنند، متاسف میشوند، یاد گذشته ها می افتند، بدشان می آید از ما و یا شاید تحسینمان می کنند. هر چه که میکنند هم مهم نیست. نتا وقتی مزاحم نشوند مهم نیست. مهم این است که حس خوبی دارم وقتی می توانم ترانه ای را که دوست دارم فریاد بزنم و هی نگران این نباشم که بشنوم : هیس! مگه اینجا چاله میدونه! زشته، چی فکر میکنن بقیه؟
سکوت وقتی سلما می خواند خیلی سبک میشود! درست به سبکی من وقتی تمام سعیم را کرده ام تا در زمان مناسب در جای مناسب باشم ! این را 2 هفته پیش فهمیدم. در بین فکر های عجیب لحظه قبل از خواب. اینکه من هرگز در زمان مناسب در جایی که باید باشم نبودم.
وقتی قدم میزنیم دقیقا انگار در زمان مناسب سر جای خودم هستم. مثل خواننده ای که در جای صدایش آواز می خواند. درست و به جا.
**قرار نیست نوشته آنقدر گنگ باشد که خودم هم 1 ماه دیگر نفهمم چه بوده! الان نسبت به نوشته های 1 سال پیش همین حس را دارم