یادداشت
Hold fast to dreams...
‏نمایش پست‌ها با برچسب هوتن. نمایش همه پست‌ها
‏نمایش پست‌ها با برچسب هوتن. نمایش همه پست‌ها

۱۳۹۷ شهریور ۸, پنجشنبه

حال دوران

دور گردون گر دو روزی بر مراد ما نگشتدایما یک سان نباشد حال دوران غم مخور
واقعا دایما یک سان نباشد حال دوران! امروز کلید می گیریم!!!

۱۳۹۳ اردیبهشت ۱, دوشنبه

فکر کردن یا نکردن: چگونه ذهن خود را خالی کنیم

تو فیس بوک می چرخم و حرص می خورم. لجم میگیره. عصبانی میشم. از همه فرند لیستم. از هر کی چیزی پست میکنه و یا لایک می کنه. سعی می کنم نخونم. فیس بوک رو رو کامپیوترم می بندم و بلافاصله گوشیم رو دستم می گیرم و ... خشکم می زنه! مثلا اون لامصبو بستی که نشینی بخونی این کذایی رو! کم میارم و دوباره رو لپ تاپ  بازش می کنم. حوصله جنگیدن ندارم. بازم لجم می گیره، حرص می خورم، شاکی میشم. 
از اینکه من ناراحتم ولی دنیا واینستاده ناراحتم. از اینکه زندگی جریان داره، ملت میرن سرکار و دانشگاه و همه و همه لجم می گیره. از توقع بیجا و احمقانه خودم حرصم می گیره. از بی خبری، از با خبری، از مصاحبه، از وایبر، از کارت تلفن، از برونشیت ... از همه چی لجم می گیره. میرم وبلاگ های داغون رو می خونم که حواسم پرت شه ولی از اینکه وبلاگ داغون وجود داره لجم می گیره. به این فکر می کنم که مغز آدم چجوری کار می کنه. فکر می کنم میشه به سقف زل زد و به چیزی فکر نکرد یا مثل عطر اقاقیا و گل شب بو این دری وریا مال شعراست و تو واقعیت خبری نیست؟؟ دلم می خواد بدونم آدم های دیگه می تونن صداهای تو سرشون رو خفه کنن یا همه همینجورین؟ سعی می کنم به هیچ چی فکر نکنم. به خودم میام میبینم دارم در مورد فکر نکردن و اینکه چجوریه فکر می کنم! خسته میشم از فکر کردن به فکر نکردن و می رم سراغ یه فکر دیگه. سعی میکنم قیافه هوتن رو مجسم کنم. مثل این شبیه ساز های سه بعدی. می چرخونمش تو ذهنم که تمام رخ، نیم رخ ها، و پشت سر رو کاملا داشته باشم. سعی می کنم کبود تصورش کنم. باید اول یه تصویر کبودی درست کنم.  می گردم تو آرشیو مغزم یه کبودی پیدا می کنم ولی مال پاست. سعی می کنم یادم بیاد تصویرش مال چیه. لامصب کبودی بدی هم بوده. یادم میاد... سرایدار احمق مجتمع کناری خونه مامان اینا حتی زمستونا هم حیاط و دم ذر مجتمعشونو با آب می شوره... زمین یخ زده بود خوردم زمین... ناجور... دردناک. تا 3-4 ماه کبودیا بود. هنوزم وقتی زانوم می خوره یه جایی حس می کنم دردش متفاوته تو اون نقطه. سعی می کنم رنگ های کبودی رو منتقل کنم رو صورت هوتن. دلم نمیاد. به خودم می گم این خیلی زیاده. اینجوری که دردش زیاده. کمش می کنم تا به حد قابل قبول برسه. حد قابل قبول یعنی چی؟ یعنی حدی که باعث نشه آدم شکه بشه... می رم اینترنت سرچ می کنم کبودی. قبل از اینکه چیزی بیاد صفحه رو می بندم. صورتشو پاک می کنم از کبودیا و سعی می کنم دیتیل صورتشو تکمیل کنم.

یادم میاد مامان گفته بود که ریشاش سفید شده بوده اساسی. به خودم می گم دیدی؟ اول قیافشو درست کن بعد برو کبودیا رو بذار سر جاش! ته دلم میگم اینجوری شاید وسط تکمیل کردن تصویر صورتش تو فکرم، فکرم منحرف بشه یا جای دیگه. می خوام جای ریش رو درست کنم و رنگشو که یهو یاد ریش تراش میفتم. هوتن همیشه با ریش تراش ریششو می زد. بعد یادم میاد که نه، هم تیغ هم ریش تراش. یاد بابا میفتم و ریش تراش بابا. یاد نا خود آگاه قیافه بابا، هومن، هوتن و وحید رو مجسم می کنم. صف کشیدن جلوی چشم. ریش هاشونو مقایسه می کنم. بابا که ریش نداشت! سبیل داشت. کلی منو هوتن التماسش کردیم ریش پرفسوری بذاره نذاشت. یه دفعه پای اسکایپ گفت خواستم بیام پیشت ریش پرفسوری می دارم، خوبه؟ هومن ریش پرفسوریش نصفست! یعنی وسط نداره! هوتن چند وقت ریش می ذاره بعد دق می ده تا بزنه! شصت مدل عوض می کنه. به سبیل خالی که می رسه مثل کسی که شاهکار کرده باشه میاد در اتاق رو با لگد باز می کنه داد می زنه اوووووی آبجی! نبینم بی اجازه از خونه بری بیرون! منم ادای دختر لوس ها رو در میارم و صدامو نازک می کنم، نه خان داداش، خدا شاهده پامو از در بیرون نذاشتم امروز. به حجرالاسودی که بوسیدم!  بعد هر هر می خندیم . مامان داد می زنه خلین شما دو تا به خدا! بابا می خنده و می گه مگه بچه این این بازیا چیه در میارین! ما می زنیم زیر خنده و مامان زیر چشمی نگاه به قیافه هوتن می کنه. باز تو اینا رو زدی؟ با پرفسوری خوشگل تری! هوتن با لهجه رشتی می گه: مار جان به امی کوچه دختران رحم بوکودم! و می زنه زیر آواز : امی کوچه دختران می سایه غش کونیدی... مامان می گه برو، برو رد کارت. نوبرشو آورده! به خودم میام میبینم یه لبخند گل و گشاد رو صورتمه. از خودم لجم می گیره. از خندم حرصم می گیره. از حرصم اشک تو چشام جمع میشه. به خودم می گم چی شد که اینجوری شد. می گم شاید تقصیر من بود... شاید اگه ایران می موندم هنوز بابا بود. هوتن آواز می خوند. اندیشه پنج شنبه میومد خونه مامان. مامان پیر نمیشد.

 سرفه امونم نمیده. اسپری میزنم تو دهنم ولی چیزی ازش در نمیاد. خندم میگیره، این لامصب اسپری هم واسه من .... تکونش میدم و دوباره میزنم. می دونم اثر نداره ولی بالاخره بهتر از هیچ کار نکردنه. مثل رای دادن به روحانی. یاد فیس بوک میفتم. یاد دری وری هایی که می گن: برای تضعیف دولت این کارو کردن! دولت رو متهم نکنین. انگار دولت طبق قانون اساسی داغون یه مملکت دیگه قسم خورده! آخه لامصبا این مرتیکه قسم خورده مجری قانون به عدالت برای تمام ایرانی ها باشه. چرا یه بوم و دو هوا دارین شما؟ گفتم رای ندین وقتی کسی که رای می دین قدرت نداره، گفتین رئیس جمهوره، اگه آدم درست رو انتخاب کنیم همه چی حله. رای دادین... الان می گین ردیس جمهور تو مملکت هیچ کارست؟  دیگی که واسه من نجوشه می خوام سر سگ توش بجوشه. مگه مادر من شهروند اون خراب شده نیست؟ این هدیه روز مادر بود بهش دادن؟ دوباره گر میگیرم. 
بازم خوبه کسی و چیزی دم دستم نیست. یه قلپ شربت برای سرفه میرم بالا. دیگه کار از قاشق و اینا گذاشته. حدودی اندازه می زنم!!! وحید اگه بود می گفت کی خورده بودی؟ زود نیست الان؟ دوباره یاد ریش میفتم. وحید ریش هاشو زده. یعنی اونم پرفسوری داشت و الان زده. به این فکر می کنم که داره چند روز دیگه میره مینه سوتا. یاد پارسال میفتم. تا کلیولند فقط 2-3 ساعت راه بود با اتوبوس. تا مینه سوتا با هواچیما 4 ساعت راهه... دوباره سرفه می کنم. اینقدر سرفه کردم گردنم گرفته! دراز می کشم و به سقف زل میزنم....

۱۳۹۲ بهمن ۱۴, دوشنبه

زنگ ها برای که به صدا در می آیند؟؟؟

تقریبا هممون به تلفن هامون وابسته ایم. ولی یه برهه ای از زندگی زنگ تلفن قشنگترین موسیقی دنیا میشه و یه وقتایی گوش خراش ترین. الان برای من شده یکی در میون. یه وقتایی قبل از اینکه حتی تلفن رو جواب بدم مخلوطی از خوشحالی و ناراحتی و استرس و امید و وحشت رو با هم تجربه می کنم تا ببینم پشت خط کیه و یه چند ثانیه از مکالمه بگذره! مشکل اینه که وقتی یه شماره از ایران میفته رو گوشیم نمی دونم خبر خوب میشنوم یا بد... بازه حدس و گمان از خیلی عالی تا افتضاح در رفت و برگشته. یه همچین اوضاعی دارم من.

۱۳۹۲ بهمن ۶, یکشنبه

ما دلاقکه (جمع دلقک!!)

داشتم چت های خودم و هوتن رو در 2010-2011، وقتی که تازه من و وحید اومده بودیم اینجا، می خوندم.  خیلی جالب، خنده دار، غصه دار، شاد، و دلتنگی آور بود. نتیجه ای که گرفتم این بود که صرفنظر از اینکه موضوع چقدر شوخی یا جدی بود، ما کلا فقط از زاویه خنده و شوخی بهش نگاه می کردیم. چیزی که الان دلم می خواد اینه که بشینم با هوتن در مورد روزهای زندانش مفصل حرف بزنم. مطئنم کتک هایی که خورده رو هم جوری تعریف می کنه که از خنده روده بر بشیم!!! 
یاد این افتادم که زمانی شهری که ورد زبونم بود این بود:

گفت آسان گیر بر خود کارها کز روی طبع
سخت می گردد جهان بر مردمان سخت کوش

و واقعا فکر کنم جواب می داد. الانم دارم به این فکر می کنم که برادری دارم که به جرم حرف حساب زدن زندانی سیاسیه و مدام به خودم می گم : این نیز بگذرد!

۱۳۹۲ آذر ۱۲, سه‌شنبه

خاطرات ده سال بعد

همه ما اسیر دست زمانیم. زمان ما رو به بازی میگیره... یه روز رو یک سال جلوه میده و یک سال رو یک روز. ولی شاهکارش وقتیه که ده ماه رو همزمان ده ثانیه و ده قرن نشون میده. ده ثانیه ای که تک تک جزدیات و رنج و عذابش رو به خاطر داری و ده ماهی که فکر می کنی ده قرن پیش بوده. 
خیلی وقته تلخ می نویسم. کلا روزگار تلخیه... تنها امیدی که دارم اینه که ده سال دیگه برای بچه های برادرهام تعریف کنم که خیلی دوران سختی بود. این زمان فعل خیلی مهمه... این که بگم اون موقع "بود"... یعنی الان (ده سال دیگه) نیست!  خیلی شنیدیم.... آدمیزاد به امید زندست. می گن:
 آرزومند را غم جان نیست
آه اگر آرزو به باد رود
اینو که نوشتم یادم افتاد خیلی وقته کتاب نخوندم. خییییییییییییییلی! و بلافاصله فکر کردم کتاب بخونم؟ باید کتاب بنویسم. اینقدر درس زندگی یاد گرفتم تو این چند وقت که باورم نمیشه.  از یه طرف می گم حیفه که این همه تجربه و اطلاعات به درد نخور به هدر بره، از طرف دیگه می گم خدا نکنه کسی این چیزا رو لازم داشته باشه.  حرف تجربه شد... مامانم که کلا شده استاد تمام تجربه! و هر دومون شدیم استاد تحمل!!! 
از طرف دیگه این ترم اخر بودن و دو تا امتحان و پایان نامه ای که 2 هفتست دست بهش نزدم داره خراب میشه رو سرم. اینا رو بذار کنار ... ده سال دیگه رو بگو که اینا یه مشت خاطره تلخن که پایان خوبی داشتن.... کلا این روزها چیزی نیستن، اینا خاطرات گذشته در روزهای آینده هستن. جدی نگیرینشون

۱۳۹۲ مرداد ۲۷, یکشنبه

اما ولی اما

کمتر از یک ماه دیگه یک سال از از دست دادن بابا می گذره. و من تقریبا هر دفعه که تو این وبلاگ نوشتم به یاد ددی دولتی بوده. و خوب دیگه لازم به ذکر نیست که وقتی این وضع وبلاگه، روزها و شب ها هم به همین منوال گذشته.  کلا سعی کردم بیرون از اینجا و خونه نشون ندم. حوصله نگاههای پر از دلسوزی آدم ها رو ندارم. خدایی خوب هم موفق شدم. اینجوری خیلی بهتره.  می تونم هر وقت بخوام، هر جور که بخوام دلم برای بابام تنگ بشه.  خلاصه اینکه آدم ها شاید بیشتر از یه رو داشته باشن. 
بعد هم که هوتن و مامان. کلا زبان قاصره از شرح اتفاقات این چند ماه. هیدن (همکارم) می گفت یه کتاب بنویس و توش به مردم یاد بده چجوری تو بدترین شرایط لبخند بزنن. می گفت من اگه جای تو بودم الان تو یه تیمارستان بستری بودم. نم یدونم این الان یه نکته مثبته یا منفی. ولی هر چی هست باعث میشه بالاخره روز رو به شب برسونم. احتمالش هست که بالاخره یه روز خوب بیاد... امید ندارم ولی چاره ای هم ندارم!!!

۱۳۹۲ تیر ۲۸, جمعه

فاک ایت!

امروز داشتم به هیدن (Hayden) همکارم می گفتم که خیلی خسته شدم. از سپتامبر پارسال همش دهنم سرویس شده. بعد دیدم نه! قبلشم همچین اوضاع خوب نبوده! خلاصه که وقتی چس ناله های بقیه رو می خونم که افسردگی فلسفی گرفتن به قول خودشون ( که نمی دونم چه کوفتیه، هر چی هست نمادی از اینه که بله... منم فکر می کنم) نا خودآگاه یه لبخند تمسخر آمیز میاد رو لبم که اگرچه دردم زیاده، ولی حداقل از بی دردی نیست! 
تازه داشتم یکم سر حال میشدم. الهام قرار بود بیاد برای تولدم و همین طور بهار و حامد. یهو گند زده شد به همه چیو نه تنها نیومدن، منم حوصله تولد گرفتن ندارم. نه تحت این شرایط. نه وقتی هر شماره ناشناسی که زنگ میزنه نمی دونم بر دارم یا نه! نه الان که داشتن تماس از مدیا، مامان، هومن، و حتی وحید منجر به سکته میشه!!! 
و البته حوصله خیلی از ایرانی های اینجا رو هم ندارم که بخوام باهاشون هیچ کوفتیو جشن بگیرم. لیست مهمونا رو رسونده بودم به 10 نفر! یعنی عملا هر کی باهاش کاملا راحتم. البته منجر به دلخوری میشد ولی فاک ایت! فکر کرده بودم با تمام بلا هایی که سرم میاد حق دارم یه بعد از ظهر راحت باشم. الان دل و دماغ همونم ندارم...

۱۳۹۲ خرداد ۲۷, دوشنبه

من و انتخابات و دل خوش دوستان

من تلاش کردم که منطقی بشینم به رای دادن فکر کنم. دیدم خیر... اصلا راخ نداره. همش قیافه هوتن و مامان و هومن و خودم اومد جلوی چشم. دیدم خدایی نمی تونم شریک دزد و رفیق قافله باشم. نمی تونم برای ایران آزاد تلاش کنم و همزمان به یکی از این بی شرف ها رای بدم. نمی تونم هر روز تنم بلرزه برای یه خبر از اوین و هم زمان به انگشت جوهریم نگاه کنم. نمی تونم هر وقت که با مامان حرف میزنم تمام کارهای روزانشو به این شروع می کنه که چند روز به دوشنبه مونده یا از دوشنبه گذشته. من نمی تونم به بهداری زندان رفتنش، به لاغر شدنش فکر کنم و برم به یکی از این حرومزاده ها رای بدم. خوش به حال کسایی که رای دادن... غم زیادی ندارن و امید زیادی دارن. مبارکتون باشه... نه رای دادن... دل  خوش داشتن... مبارکتون باشه

۱۳۹۱ اسفند ۱, سه‌شنبه

عید

عید نزدیکه... خیلی نزدیک و من واقعا فکر نمی کردم که دلم برای میدون کاج تنگ بشه!!! نمی دونم مامان چیکار می کنه این روزا... به نظر نمیاد که خیلی سرحال باشه... و من نگرانشم و عصبانی از خودم که نیستم پیشش. نه اینکه هوتن اینکارونم یکنه یا من بهتر از هوتن می تونم حواسم بهش باشه... نه! فقط فکر کنم مامان الان میتونه از هر سه تامون کمک بگیره. مامان مهربونم... دوست دارم و هر کاری می کنم که زودتر پیشت باشم. در ضمن هوتن خان... خیلی باحالی که هوای مامان رو به جای من و هومن هم داری... چاکریم برادر

۱۳۹۱ بهمن ۱۹, پنجشنبه

وحید، نصیحت، تولد... و ددی دولتی

وحید دیروز نصیحتم کرد که سخت نگیرم! تقصیر من چیه خوب؟ من سعی می کنم رفتارم با ادم های دور و برم... دوستام... آشناها... همکلاسیها... استادها... همکار ها... همه و همه جوری باشه که ترجیح می دم باهام رفتار کنن. برای همین همیشه رفتارم رو با بالاترین استانداردهای هاله ای تنظیم می کنم. جوری که دوست دارم باهام رفتار کنن... ولی برای اینکه مشکل پیش نیاد از بقیه انتظار ندارم مثل من رفتار کنن. یه مینیمم هایی رو رعایت کنن بسته! لامصبا همونم یه وقتایی رعایت نمی کنن. اینجاست که احساس می کنم ازم سو استفاده شده!!!! 
قربون مهربونیت برم.... یه وقتایی دوز سخت نگرفتن رو اونقدر بالا میبریم که میشه حماقت!

بگذریم... و تولد مامان و هوتن تموم شد.... تولد بابا هم سه روز دیگست.... تولدت مبارک بابایی ددی دولتی

۱۳۹۱ بهمن ۱۰, سه‌شنبه

تولد تولدت تولدتون مبارک

 تولد مامان و هوتن مبارک. به هوتن می گم کیک میگیری میگه نه! هر دوتاشون سرما خوردن و سرفه مامان خیلی شدیده، کلی آمپول زده و دارو و ... گفتم شمع فوت کنین. گفت نه. می دونستم چرا ولی خودشم گفت. آخه تولد بابا 22 بهمنه. همیشه سر به سرش می ذاشتیم که یه مملکت تعطیله به خاطر روز تولدت بابایی. همیشه یه جورایی تولد سه تاشونو با هم جشن می گرفتیم. پارسال براشون کیک و گل فرستادم، به کمک الهام. کلی خوشحال شدن. بابا می خندید... هوتن گفت مامان دلش میگیره اگه تولد بگیریم. می خواستم بگم نه که دل تو نمی گیره ... نه که دل هممون نگرفته... قبلا هم گفتم، این اولین ها به اندازه روز اول سخته، دیوونه کنندست. یکی دوتا هم نیستن. تک تک تولد هامون، تولد خودش، چهارشنبه سوری، عید ... دلم می خواست ایران بودم و برای تولدش می رفتم پیشش.
این عکس مال پارساله... 


۱۳۹۱ دی ۲۶, سه‌شنبه

رژیم... حقوق...بابا...

الان تو دومین روز رژیم No carbs- No sugar هستم! بد نیست! سبزیجات می‌خوریم... یا به قول خودم غذاِ خرگوش منهای هویج :) 
در ضمن این کلاس حقوق هم هست که اینقدر اینور اونور غر زدم در موردش که خدا می‌دونه! ولی‌ خدایی اونقدر هم بد نیست. امروز بین خواب و بیداری یه چیزایش بد نبود... بله... بنده تقریبا داشت خوابم می‌برد و تازه با اون وضع خوابالوده جواب سوال هم میدادم. 
و اینکه همچنان این روند انحصار وراثت ادامه دارد. طفلی مامان و هوتن که دست تنها باید همه کارا رو بکنن. هوتن میگفت سخت‌ترین قسمتش اونجایی بود که باید میرفت بیمارستان، صادقانه من تحملشو نداشتم پامو دوباره اونجا بذارم. با مامان که حرف میزدم برای اولین بار بعد از رفتن بابا به روی خودش آورد که چقدر غصه داره. هوتن میگفت تو بیمارستان میگفت می‌خوام برم به دکترش بگم تو که بد از اون اتفاق گفتی‌ احتمالش بالا بود که اینجوری بشه غلط کردی جراحی کردی. اونم مامانِ من.... همین نشون میده چقدر دلتنگه. همه دلتنگیم. همه هنوز شوکه هستیم. هنوز بعضی‌ وقتا می‌خوام شماره موبایلشو بگیرم... 

۱۳۹۱ تیر ۲۹, پنجشنبه

در ضمن یه بارون خوشگلی میاد که نگو... شاید برم بیرون و بارونی قرمزمو بپوشم و موهامو بااااز بذارم ییییییییس
هوتن خیلی خوشحالم برات و خیلی دوست دارم. امیدوارم هر اتفاقی که بیفته برای تو بهترین باشه

۱۳۹۰ مهر ۱, جمعه

داستان من و ابر و خورشید، داستان زندگی

اینجا خیلی ابریه، چند روز متوالی میشه بارون بیاد و فقط چند دقیقه بند بیاد. وقتی هایی که بارونیه ابر تو آسمون زیاده. و البته مه هم روی زمین. دیروز که از کلمبوس بر می گشتیم یه تیکه بارون نبود ولی ابرها بودن. ابرهای سیاه، گنده و پهن. یه لحظه خورشید از وسط یکیشون اومد بیرون. مثل این عکس ها شده بود... اشعه هاش به صورت خط های مستقیم از لای ابر ها اومده بودن بیرون. خیلی قشنگ بود. مثل الان. کلا آسمون زندگی من به شدت ابریه ولی هرزگاهی یه کم خورشید از لای ابر ها میاد بیرون و یه کم امید میده... لحظه های قشنگین. امیدوارم این دفعه دوباره همه چی تیره و تار نشه. من یکی که تحملش رو ندارم......

۱۳۹۰ مرداد ۱۸, سه‌شنبه

سر آن ندارد امشب که برآید آفتابی

این جریان موو کردن ما از تگزاس به اوهایو هم شده برای خودش یه داستان! اینقدر قاطی پاطیه که نمیدونم آخرش چجوری میریم اونجا. کلا چند تا برنامه از اولش ریخته شد:
  1. اینجا ماشین می خریم و از آرلینگتونتا دیتون رو نرم نرم با ماشین میریم.
  2. اینجا ماشین می خریم و از ارلینگتون تا اوربانا (شهر نگار) رو با ماشین تند تند میریم، دو روز پیش نگار می مونیم و میریم دیتون.
  3. اینجا ماشین نمی خریم! دو تا بلیط هواپیما می خریم و میریم باهاش دیتون. و دعا می کنیم ماشین خوب گیرمون بیاد!
تازه این فق برای حمل و نقل خودمونه. برای وسایل خونه که از این هم پیچیده تره!
  1. وسایل رو میفروشیم و خلاص
  2. وسایل رو با خودمون می بریم که خودش چند دسته داره:
  • وسایل رو خودمون میبریم
  • وسایل رو میدیم بیارن
  • وسایل رو میدیم فرت کنن
خلاصه یک پروسه قاطی پاطی شده که حد نداره. حالا یه وقتی هست که فقط مشکل این چیزاست... آدم میگه بابا درست میشه. بالاخره یه کاریش می کنیم. ولی یه وقتایی مشکل این چیزا نیست. اون موقع هست که آدم نم یدونه چی کار کنه، فکر کردن فقط مغزشو منفجر می کنه و فکر نکردن هم که امکان پذیر نیست. راهنمایی خواستن فقط تصمیم گیری رو سخت تر می کنه و راهنمایی نخواستن هم سخته. به یه نتیجه ای رسیدم: متاسفانه حتی نم یتونم تخمین بزنم که کی این شرایط بهتر میشه! الان یه دو ساله که همش به خودم میگم فلان اتفاق بیفته دیگه راحت میشه، فلان مرحله رو رد کنم دیگه حله. اتفاق و مرحله میان و میرن، اوضاع هم عوض میشه ولی بهتر نمیشه. مشکلات بزرگتر میشن. و من مدام این سوال تو فکرم تکرار میشه که چرا فقط من این مشکلاتو دارم؟ اونم همش با هم. جدی می گم: می دونم همه مشکل دارن. می دونم هر کسی فکر م یکنه مشکلات خودش از همه بزرگتره ولی من هیج کسیو ندیدم که تو همه زمینه ها مشکل داشته باشه و هم زمان تو 100 تا جبهه برای حل کردن مشکلاتش مبارزه کنه. مبارزه که نه... دست و پا بزنه. دوستام مشکل دارن ولی یکی دو تا. یعنی زندگیشون داره پیش میره ولی هرزگاهی یه چاله و دست اندازی هم میاد سر راهشون که میشه همون سختی های زندگی. ولی انگار زندگی من شده همش چاله و چاه! یعنی کلا دارم از تو چاله ها بالا پایین میرم، سختی زندگی هم وقتاییه که میفتم تو چاه!
پ.ن. 1: یه وقتایی اصرار میکنی بفهمی چه خبره، می پیچوننت، اصرار می کنی و در جریان قرار میگیری و با خودت میگی عجب غلطی کردم. کم دردسر داشتم، کم غصه می خوردم اینم اضافه شد!
پ.ن. 2: میدونم که اوضاع اونقدری که نوشتم بد نیست. یه کم سیاه نمایی کردم ولی در مورد اینکه تعداد و تنوع مشکلاتم زیاده خیلی هم فروتنی کردم.
پ.ن. 3: لا مصب ولگردی هم نمیشه کرد اینجا! تهارن دیگه کم کمش میرفتم با الهامی مریمی مریمی هانیه ای دوستی یه ولگردی میکردیم حالمون میومد سر جاش.

۱۳۹۰ خرداد ۱۹, پنجشنبه

مسافرت

کلا یکی دو هفته گذشته خوش گذروندیم! هومن اومد اینجا و سه روز این اطرافو گشتیم. دالاس و فورت ورث. یه روزم رفتیم اوکلاهاما کازینو و کنار دریاچه. بعدش هم یه هفته رفتیم دی سی و نیویورک. کلا دو دنیای متفاوت و البته به شدت متفاوت تر با اینجا! دی سی رو دوست داشتم حتی برای زندگی ولی نیویورک رو در حد دیدن و مسافرت دوست داشتم و اصلا نمی خوام اونجا زندگی کنم. از همه بهتر این بود که هومن هم باهامون بود و حسابی خوش گذشت. و البته اولین مسافرت من و وحید در امریکا. کلی اتوبوس داخل شهری و بین شهری و مترو و قطار و ... سوار شدیم. خلاصه تجربه ها کردیم در این سفر! گزارش تکمیلی به ندریج ارسال می گردد!

۱۳۹۰ فروردین ۳۰, سه‌شنبه

طوفان در اسپرینگ 2011

ضمن سلام و عرض خسته نباشید به شخص شخیص خودم. هاله جان، لطفا در انجام مسایل زیر کوتاهی نفرمایید:
1- انجام وظیفه به عنوان اسیست استاد محترم که شامل جلو بردن پروژه و مطالب درسی به طور همزمان می شود. نه اینکه فقط کارای کلاسشو انجام بدی! دختر داری پول میگیری که پروژه انجام بشه، حالا کار فرما ایرانی هست که هست!
2- جیم! دخترم جیم برای اینه که وقتی 1 ماه فقط فست فود ی خوری بری اونجا بسوزونی اون لا مصب چربی ها رو!
3- فردا باید درفت اول پیپر چهار رو تحویل بدی! چیزی ندارم که اضافه کنم.
4- کمتر از چهار هفته دیگه 2 تا امتحان داری! عزیزم روز آخر زمان خوبی برای درس خوندن نیست!
خلاصه اینکه بجنب!
پ.ن: الان زنگ خطر زدن که به خاطر طوفان بریم پناهگاه. حالا پناهگاه کجاست؟ زیر زمین همین ساختمون. ما کجاییم طبقه پنجم. کار مسخره چیه؟ تو شرایط خطر با آسانسور بری پناهگاه! اینجا امریکاست.
هوتن جات خالی بود یه مسخره بازی اساسی در می آوردیم

۱۳۹۰ فروردین ۲۶, جمعه

پیش بینی

کلا تصمیم گرفتم زیاد به اینکه سال دیگه کجام فکر نکنم! چندان قابل پیش بینی نیست!!!

۱۳۸۹ اسفند ۲۴, سه‌شنبه

نمی خونه!

در دنیایی زندگی می کنیم که وقتی می خوایم شیرینی درست کنیم برای عید، خریدن کره و گلاب و ... خودش یه پروژه میشه!
و در دنیایی زندگی می کنیم که چهارشنبه سوری مون هم با ایران نمی خونه!!!

۱۳۸۹ اسفند ۹, دوشنبه

دلم می خواد

دلم مریم و مریم و الهام می خواد!
دلم می خواد برم گلستان و میلاد مانتو عید بخرم و گیر نیارم و مجبور شم برم هفت تیر... پیدا نکنم و آخرش برم مانتو کسری دم خونمون!
دلم می خواد دم عید دستن رو کلید سند گوشی موبایلم باشه تا اولین تبریک عید دوستام تو سال جدید رو من فرستاده باشم... هر چند به دستشون نرسه، مهم نیته آدمه!
دلم می خواد با مامان کلی سر اینکه سفره هفت سین امسالمون چجوری باشه بحث کنیم! آخرشم آخرین لحظه تصمیم جدید بگیریم و هول هول بریم بخریم و بازم هر سال بهترین سفره هفت سینمون باشه!
ذلم می خواد الان به جای اینکه سر کلاس جی ای اس پی بشینم فیس بوک چک کنم و ول بگردم، بشینم تمرینی که داده رو حل کنم ولی:
آدم به هر چی دلش بخواد نمیرسه، چطور به قبلیا نرسیدن ایرادی نداره... این یکی هم روووووووووووووووووووووش