یادداشت
Hold fast to dreams...
‏نمایش پست‌ها با برچسب من. نمایش همه پست‌ها
‏نمایش پست‌ها با برچسب من. نمایش همه پست‌ها

۱۳۹۶ بهمن ۱۰, سه‌شنبه

تصمیم کبری!

یه مدت زیادی گرفتن تصمیم کبری رو پشت گوش انداختم. تصمیم کبری این بود که بشینم یکی دو روزه این پروژه رو ببندم بره! شدنیه و همین الان هم تقریبا همه کدش رو زدم  رفته و ریپورتشو هم یه مقداریشو نوشتم. مشکل motivtaion  هست که ندارم! کل این قضیه گرین کارت و مشکل صدور گواهینامه رو اعصابه و با وجودی که قسمت منطق مغز میگه کاری که از دستت برنمیاد بشین پروژه رو ببند، قسمت تنبلی مغز میگه حالا این کارو هم کردی... که چی! خلاصه که امروز تصمیم کبری گرفته شد. تا ببینم چقدر می تونم بشینم سرش بدون حواس پرتی!
از طرفی فردا هم تولد مامان و هوتن هست و دلم اساسی تنگشونه. براشون کیک و گل دارم می فرستم که امیدوارم خوش حالشون کنه. بوووووووووس مامان منیژ گلم و داداش هوتن گلم.

۱۳۹۲ بهمن ۱۴, دوشنبه

زنگ ها برای که به صدا در می آیند؟؟؟

تقریبا هممون به تلفن هامون وابسته ایم. ولی یه برهه ای از زندگی زنگ تلفن قشنگترین موسیقی دنیا میشه و یه وقتایی گوش خراش ترین. الان برای من شده یکی در میون. یه وقتایی قبل از اینکه حتی تلفن رو جواب بدم مخلوطی از خوشحالی و ناراحتی و استرس و امید و وحشت رو با هم تجربه می کنم تا ببینم پشت خط کیه و یه چند ثانیه از مکالمه بگذره! مشکل اینه که وقتی یه شماره از ایران میفته رو گوشیم نمی دونم خبر خوب میشنوم یا بد... بازه حدس و گمان از خیلی عالی تا افتضاح در رفت و برگشته. یه همچین اوضاعی دارم من.

۱۳۹۲ آبان ۱۹, یکشنبه

گرفتارم

پایان نامه می نویسم و گرفتارم. البته بیشتر بخونست برای پیچوندن. خیلی حال می ده یه بهانه موجه داشته باشی برای جواب ندادن به تلفن، ایمیل، اوو. داشتم فکر می کردم چه خوب می شد اگه به جای بهانه می شد به آدما گفت . سلام. من الان حوصله حرف زدن باهات رو ندارم. اگه احتیاج داری بهم  بگو و حرف می زنیم. ولی اگه می خوای فقط وقت بگذرونی من الان، امروز، این ساعت واقعا حالشو ندارم. بذار یه روز دیگه. خدایی خوب بود دیگه... نبود؟ 

۱۳۹۲ مرداد ۲۷, یکشنبه

آسیب پذیری ناشی از داشتن دوست صمیمی یا من دیگه بچه نمی شم... آه..... دیگه بازیچه نمیشم!

راستی چند وقت پیش یاد دوستای سابقم افتادم که دیگه باهاشون ارتباطی ندارم. سعی کردم ببینم آیا الان اوضاع فرق می کرد؟ یعنی اگه اون مسائل الان پیش میومد من هنوز همون واکنش رو میدادم. جوا: هم آره هم نه!
اول از همه الان اونقدر خر نمیشم که به کسی اونقدر نزدیک بشم. دوست صمیمی داشتن به معنی آسیب پذیر کردن خودمه چون با از دست دادنش خیلی زجر می کشم. ولی اگه این اشتباه رو مرتکب بشم و دوست صمیمی داشته باشم، بله! دروغ همچنان خط قرمزه. استفاده از من برای خیانت کردن به پارتنر هنوز خط قرمزه. سو استفاده از من برای زدن مخ هنوز خط قرمزه. و هنوز هم تنها گذاشتن به وقت احتیاج خط قرمز محسوب میشه. پس در یک کلام بلی! بنده ثبات شخصیت دارم! 
این وسط تنها کسی که واقعا سر هیچ و پوچ رابطمون به هم خورد و الان با وجود هزاران کیلومتر فاصله، خیلی بیشتر با هم ارتباط داریم پگاهه! تو این چند وقت چند بار گفتیم که چه اشتباه مسخره ای کردیم و چقدر ما می تونستیم با هم خوش بگذرونیم خدا میدونه!!!!!! فکر کنم از اونجایی همه چی درست شد که هر دو 50% تقصیر رو به عهده گرفتیم بدون اینکه در موردش حرف بزنیم! میس یو پگاهی....

اما ولی اما

کمتر از یک ماه دیگه یک سال از از دست دادن بابا می گذره. و من تقریبا هر دفعه که تو این وبلاگ نوشتم به یاد ددی دولتی بوده. و خوب دیگه لازم به ذکر نیست که وقتی این وضع وبلاگه، روزها و شب ها هم به همین منوال گذشته.  کلا سعی کردم بیرون از اینجا و خونه نشون ندم. حوصله نگاههای پر از دلسوزی آدم ها رو ندارم. خدایی خوب هم موفق شدم. اینجوری خیلی بهتره.  می تونم هر وقت بخوام، هر جور که بخوام دلم برای بابام تنگ بشه.  خلاصه اینکه آدم ها شاید بیشتر از یه رو داشته باشن. 
بعد هم که هوتن و مامان. کلا زبان قاصره از شرح اتفاقات این چند ماه. هیدن (همکارم) می گفت یه کتاب بنویس و توش به مردم یاد بده چجوری تو بدترین شرایط لبخند بزنن. می گفت من اگه جای تو بودم الان تو یه تیمارستان بستری بودم. نم یدونم این الان یه نکته مثبته یا منفی. ولی هر چی هست باعث میشه بالاخره روز رو به شب برسونم. احتمالش هست که بالاخره یه روز خوب بیاد... امید ندارم ولی چاره ای هم ندارم!!!

۱۳۹۲ تیر ۲۸, جمعه

فاک ایت!

امروز داشتم به هیدن (Hayden) همکارم می گفتم که خیلی خسته شدم. از سپتامبر پارسال همش دهنم سرویس شده. بعد دیدم نه! قبلشم همچین اوضاع خوب نبوده! خلاصه که وقتی چس ناله های بقیه رو می خونم که افسردگی فلسفی گرفتن به قول خودشون ( که نمی دونم چه کوفتیه، هر چی هست نمادی از اینه که بله... منم فکر می کنم) نا خودآگاه یه لبخند تمسخر آمیز میاد رو لبم که اگرچه دردم زیاده، ولی حداقل از بی دردی نیست! 
تازه داشتم یکم سر حال میشدم. الهام قرار بود بیاد برای تولدم و همین طور بهار و حامد. یهو گند زده شد به همه چیو نه تنها نیومدن، منم حوصله تولد گرفتن ندارم. نه تحت این شرایط. نه وقتی هر شماره ناشناسی که زنگ میزنه نمی دونم بر دارم یا نه! نه الان که داشتن تماس از مدیا، مامان، هومن، و حتی وحید منجر به سکته میشه!!! 
و البته حوصله خیلی از ایرانی های اینجا رو هم ندارم که بخوام باهاشون هیچ کوفتیو جشن بگیرم. لیست مهمونا رو رسونده بودم به 10 نفر! یعنی عملا هر کی باهاش کاملا راحتم. البته منجر به دلخوری میشد ولی فاک ایت! فکر کرده بودم با تمام بلا هایی که سرم میاد حق دارم یه بعد از ظهر راحت باشم. الان دل و دماغ همونم ندارم...

۱۳۹۲ خرداد ۲۱, سه‌شنبه

صبر

همیشه از صبر کردن بدم میومد. بله... هیچ کس صبر کردن رو دوست نداره ولی منظورم صبر کردن تو صف نیست. منظورم صبر کدن برا شروع سال تحصیلی نیست. منظورم صبر کردن برای چیزهایی که زمان بندی مشخص دارن نیست. منظورم صبر کردن برای چیزاییه که م یتونی همین الانم بفهمی، می تونن همین الان بهت بگن نتیجه رو، ولی زجر کشت می کنن. مثل این انتخابات. می تونن همین الان بگن رئیس جمهور کیه ولی دق می دن. می تونن بهت بگن اخر قصه چی میشه ولی تو و مامانتو چشم انتظار می ذارن و دل نگرون. و تو باید 10 روز... نه یک روز و دو روز... ده روز صبر کنی که ببینی وقتی چه اندازه وقیح هستن. یه ذره... دو ذره؟؟؟

۱۳۹۰ مهر ۹, شنبه

این روزها

صبور می شوم
توجه نمی کنم
سرم را به هر کار بی خودی گرم می کنم
با لبخند
حیف که نمی فهمی

۱۳۹۰ خرداد ۱۹, پنجشنبه

مسافرت

کلا یکی دو هفته گذشته خوش گذروندیم! هومن اومد اینجا و سه روز این اطرافو گشتیم. دالاس و فورت ورث. یه روزم رفتیم اوکلاهاما کازینو و کنار دریاچه. بعدش هم یه هفته رفتیم دی سی و نیویورک. کلا دو دنیای متفاوت و البته به شدت متفاوت تر با اینجا! دی سی رو دوست داشتم حتی برای زندگی ولی نیویورک رو در حد دیدن و مسافرت دوست داشتم و اصلا نمی خوام اونجا زندگی کنم. از همه بهتر این بود که هومن هم باهامون بود و حسابی خوش گذشت. و البته اولین مسافرت من و وحید در امریکا. کلی اتوبوس داخل شهری و بین شهری و مترو و قطار و ... سوار شدیم. خلاصه تجربه ها کردیم در این سفر! گزارش تکمیلی به ندریج ارسال می گردد!

۱۳۸۹ اسفند ۶, جمعه

داروی درست

این دفعه که خواستم از کلینیک دانشگاه وقت بگیرم حواسمو جمع کردم و یه دکتری انتخاب کردم که تا الان پیشش نرفته بودم. به نظرم دکتر خیلی خوبیم بود. حداقل بر خلاف بقیه که سعی می کردن حرف منو مبنی بر اینکه بابا ما تو مملکتمون داروی توپ و اساسی می خوردیم. آموکسی سیلین 250 برای سرماخوردگی تب دار و لوزه چرک کرده نده به من، ندیده بگیرن. این یکی وقتی بهش گفتم من حساسیت دارم و سیتریزین می خورم و جواب نمیده گفت خوب من حساسیت تورو شدید تشخیص می دم. بیا سعی کنیم قوی باهاش برخورد کنیم. دستش درد نکنه هر دارویی داد مهم اینه که امروز بعد چند روز راحت نفس کشیدم و از شدت عطسه های پشت سر هم سر درد نگرفتم.
امروز یه اتفاق دیگه هم افتاد. رفتم آرایشگاه برای اولین بار در بلاد کفر! بله، بنده از شهریور تا الان که آخرین بار ایران رفتم ارایشگاه دیگه وقت نشد برم. خیلی اتفاق بزرگی بود، نه؟؟؟

۱۳۸۹ بهمن ۱۶, شنبه

برف

به این می گن انتخاب درست شهر و ایالت در امریکا. خیلی جاها برف و طوفان شده و 40-50 سانت برف اومده، ولی دانشگاه ما به خاطر 3-4 سانت برف 4 روز تعطیل کرد!! ایییییییییییییییییییییییییییییییییییییییینه
* خداییش بحث برف نبود، یه کم برف اومد بعدش هوا یهو خیلی سرد شد. همه جا یخ زد. کف خیابون 2 سانت یخ بود نمیشد رانندگی کرد
**وبلاگ رو دوباره عمومی کردم. یه احمقی میومد دری وری می گفت به من و وحید. نمی دونم چرا ولی انگار از بودن ما با هم بدجور سوخته بود، بهتر!!!
***بابا مامان هوتن نگار سحر پگاه همه دنیا تولدتون مبارک!

۱۳۸۹ دی ۱۵, چهارشنبه

کیف پول

به سلامتی کیف پولم گم شد. خوشبختانه پول نقد توش نبود و بدبختانه کارت دانشجویی و کارت بانکم و یه هدیه که وحید بهم داده بود و کلی عکس توش بود. اینم از برکات دیروز!!کارت بانکم رو همون دیشب متوقف کردم و امروز رفتم هم برای کارت جدید درخواست دادم و هم کارت دانشجویی جدید گرفتم و 15$ پیاده شدم. بابت بقیه مفقود شده ها هم هیچ کاری نمی تونم انجام بدم.
ولی انصافا امروز کلی کار کردم. تقریبا همه کارای اداری که کلی وقت بود باید انجام می دادم رو انجام دادم. تنها مشکل اینه که وحید از صبح به شدت سر درد گرفته و ....

4 ژانویه خود را چگونه گذراندید

زور که نیست... خوش نگذشت
سرد بود، یخ زدم و فکر کنم سرما خوردم
برای یه برنامه دیگه برنامه ریزی کرده بودیم از یه جای دیگه سر در آوردیم
الکی برنامه یکی دو ساعته 7-8 ساعت طول کشید

۱۳۸۹ دی ۶, دوشنبه

پیک نیک

دیروز صبح من و وحید تصمیم گرفتیم بریم پیک نیک! 30-40 دقیقه پیاده روی، 2 ساعت تو پارک موندیم، 1 ساعت تو تام تام ول چرخیدیم و 30-40 دقیقه هم بر گشتیم: عاااااااااااااااااااااااااااااااالی بود



۱۳۸۹ آذر ۱۷, چهارشنبه

درس بخوان تا توانی به بازوی خویش

ته شانس منم کمه میام کلی تو فیس بوک غر غر می کنم که باید 500 صفحه کتاب بخونم، خوب موفق نمی شم بدیهتا تو یه روز بخونمش اونم انگلیسی. کلی با عذاب وجدان و اینا می رم به استاد می گم که نمیشه من اینو تا امتحان تموم کنم... می گه:
خوب اصلا چرا اینو می خونی؟ اون یکی راحتتره!
فلاش بک- اول ترم:
هاله: دکتر شما خودتون از بین این دو تا کتابی که گفتیم یکیشو انتخاب کنین کدومو پیشنهاد میکنین من بخونم؟
دکتر: کتاب **** بهتره. شما اونو بخون (همون کتاب 500 صفحه ای که با زحمت خوندم!!!)
نتیجه: حالا از اوووووووووول

۱۳۸۹ آذر ۱۴, یکشنبه

شهر اقتصاد امتحانی

همیشه یکی از ترس های زندگی من بعد از زمانی که دانشجو شدم اقتصاد بوده! نمی دونم چرا ولی همیشه به نظرم میومده این رشته حساب کتاب درست نداره. می دونم خنده داره و اقتصاد کلا یعنی حساب کتابااااا ولی دست خودمن نیست. همیشه به نظرم میاد جامعه شناسی و اقتصاد از یه قماشن! حالا چرا دوباره گیر دادم به اقتصاد؟ 3 شنبه این هفته ... نه ! هفته ی بعدش امتحان اقتصاد شهری دارم! خدایش به خیر بگرداند.
به مقدار زیادی دعا و جادو جنبل برای قبل از امتحان و شانه های التیام بخش برای بعد از امتحان نیازمندیم.

۱۳۸۹ شهریور ۲۲, دوشنبه

سفرنامه

چهارشنبه:
بعد از کلی ناراحتی و گریه و ... سوار هواپیما شدیم. همه چی پرواز خوب بود. تو استانبول، جایی که اصلا فکر نمی کردیم بهمون گیر دادن. سوال و جواب و ... البته نه طولانی بود و نه ناراحت کننده. کوتاه، مودبانه و سریع. تو پرواز استانبول به شیکاگو عملا جون دادیم! البته پرواز راحتی بود، هر 2-3 ساعت یه وعده یا میان وعده، کلی فیلم و کارتون و بازی و البته خواب. ما به توصیه بهاره زیاد نخوابیدیم که کلی وقتی رسیدیم به دردمون خورد. تو شیکاگو هم جز اینکه صف طولانی بود و کلی معطل شدیم اتفاق خاص دیگه ای نیفتاد. فقط وقتی پاس مبارک ایرانی رو نشون دادیم آقاهه گفت دفعه اولتونه وارد امریکا میشین؟ ما هم خوب گفتیم بعله! در نتیجه بهمون گفت برین اون گوشه وایسین میان دنبالتون. ما هم وایسادیم و یه آقاهه اومد گفت همه بیاین. ما هم که فکر کردیم جز همه ایم. رفتیم! تو اتاق نشسته بودیم که دیدیم یه آقاهی هراسان اومد گفت واحید هالی؟ ما هم حدس زدیم با ماست. فهمیدیم که بعله... اینجا مال کساییه که دفعه اول وارد امریکا میشن ولی ایرانی نیستن! ما رو برد تو یه سالن و یه فرم داد پر کردیم. بعدش هم منتظر موندیم تا صدامون کنن. حدودا 2 ساعت منتظر بودیم و هیچ کس کاری به کارمون نداشت. بعد از 2 ساعت صدامون کردن و پاسمون رو دادن دستمون و؟ به سلامت! از اون همه جوی که ملت می دادن که آآآآآآی سوال و جواب و بازجویی و ... اصلا خبری نبود. تا ایجاش چمدون هامون رو ندیده بودن. ما اینو از اونجایی که تو ایران داده بودیم سلفون پیچیش کرده بودن فهمیدیم. موقع سوار شدن به پرواز دالاس هم نگشتن چمدون رو و فقط سوال کردن خوردنی دارین؟ ما هم گفتیم میوه خشک! رسیدیم دالاس و دیدیم فقط یکی از چمدون ها باز شده و توش یه کاغذ گذاشتن که ما اینو باز کردیم. بچه ها اومده بودن دنبالمون و بردنمون شام خوذدیم با هم. شب هم رفتیم خونه بهاره که تا یکشنبه این شب خونه بهاره بودن ادامه پیدا کرد.

۱۳۸۹ خرداد ۱۱, سه‌شنبه

من به تب خال لب ای دوست گرفتار شدم

همین دیگه

الکی

مفت مفت

بی خود

باید یه دردو تحمل کنم. درد تب خال. البته بین علما اختلافه که ابن تب خال هست یا آفت! هر چی که هست کلی داره اذیتم می کنه. من هم دارم به روش های سنتی درمانش می کنم. عرق کاسنی، آب هندونه! حتی نمک هم روش گذاشتم.. یعنی خود کشی!

۱۳۸۹ اردیبهشت ۳۱, جمعه

حوصله

هیچ. فقط حوصله ندارم. خوابم میاد ولی حوصله خوابیدن هم ندارم. دلم می خواد الان جلد سوم کتاب استفنی مه یر رو داشتم. شفق، ماه نو رو خوندم. الان دلم قسمت سوم می خواد. دلم 24 هم م یخواد ولی تنبلیم میاد از جام بلند شم و یه DVD بردارم. چیه خوب؟ حوصله ندارم دیگه. تازه الان یه آیس پک طالبی هم میچسبه خفن. سینما هم دلم می خواد. البته توجه کنید که الان ساعت 11:40 دقیقه شبه.

۱۳۸۹ اردیبهشت ۱, چهارشنبه

گوش می دهیم

تو اتاقم نشستم. نه یعنی دراز کشیدم رو تختم و لپ تاپ جلومه. مثلا دارم وبگردی می کنم ولی گوشم به شدت در حال فعالیت واسه شنیدن بحث های بیرونه. کلی دارم سعی میکنم بفهمم چه خبره، چی می گن، بالاخره چی... و هی استرس دارم و حرص می خورم
از اینکه یهو بحثشون قطع میشه و موضوع عوض میشه اساسی لجم میگیره. انگار دارن کوه می کنن که هر چند دقیقه آنتراکت می دن. الان چی کار کنم منسجم بحث کنن، اونجوری که من می خوام نتیجه بگیرن و ....؟