۱۳۹۶ بهمن ۱۰, سهشنبه
تصمیم کبری!
۱۳۹۲ بهمن ۱۴, دوشنبه
زنگ ها برای که به صدا در می آیند؟؟؟
۱۳۹۲ آبان ۱۹, یکشنبه
گرفتارم
۱۳۹۲ مرداد ۲۷, یکشنبه
آسیب پذیری ناشی از داشتن دوست صمیمی یا من دیگه بچه نمی شم... آه..... دیگه بازیچه نمیشم!
اما ولی اما
۱۳۹۲ تیر ۲۸, جمعه
فاک ایت!
۱۳۹۲ خرداد ۲۱, سهشنبه
صبر
۱۳۹۰ مهر ۹, شنبه
۱۳۹۰ خرداد ۱۹, پنجشنبه
مسافرت
کلا یکی دو هفته گذشته خوش گذروندیم! هومن اومد اینجا و سه روز این اطرافو گشتیم. دالاس و فورت ورث. یه روزم رفتیم اوکلاهاما کازینو و کنار دریاچه. بعدش هم یه هفته رفتیم دی سی و نیویورک. کلا دو دنیای متفاوت و البته به شدت متفاوت تر با اینجا! دی سی رو دوست داشتم حتی برای زندگی ولی نیویورک رو در حد دیدن و مسافرت دوست داشتم و اصلا نمی خوام اونجا زندگی کنم. از همه بهتر این بود که هومن هم باهامون بود و حسابی خوش گذشت. و البته اولین مسافرت من و وحید در امریکا. کلی اتوبوس داخل شهری و بین شهری و مترو و قطار و ... سوار شدیم. خلاصه تجربه ها کردیم در این سفر! گزارش تکمیلی به ندریج ارسال می گردد!
۱۳۸۹ اسفند ۶, جمعه
داروی درست
۱۳۸۹ بهمن ۱۶, شنبه
برف
به این می گن انتخاب درست شهر و ایالت در امریکا. خیلی جاها برف و طوفان شده و 40-50 سانت برف اومده، ولی دانشگاه ما به خاطر 3-4 سانت برف 4 روز تعطیل کرد!! ایییییییییییییییییییییییییییییییییییییییینه
* خداییش بحث برف نبود، یه کم برف اومد بعدش هوا یهو خیلی سرد شد. همه جا یخ زد. کف خیابون 2 سانت یخ بود نمیشد رانندگی کرد
**وبلاگ رو دوباره عمومی کردم. یه احمقی میومد دری وری می گفت به من و وحید. نمی دونم چرا ولی انگار از بودن ما با هم بدجور سوخته بود، بهتر!!!
***بابا مامان هوتن نگار سحر پگاه همه دنیا تولدتون مبارک!
۱۳۸۹ دی ۱۵, چهارشنبه
کیف پول
4 ژانویه خود را چگونه گذراندید
زور که نیست... خوش نگذشت
سرد بود، یخ زدم و فکر کنم سرما خوردم
برای یه برنامه دیگه برنامه ریزی کرده بودیم از یه جای دیگه سر در آوردیم
الکی برنامه یکی دو ساعته 7-8 ساعت طول کشید
۱۳۸۹ دی ۶, دوشنبه
پیک نیک
۱۳۸۹ آذر ۱۷, چهارشنبه
درس بخوان تا توانی به بازوی خویش
۱۳۸۹ آذر ۱۴, یکشنبه
شهر اقتصاد امتحانی
۱۳۸۹ شهریور ۲۲, دوشنبه
سفرنامه
بعد از کلی ناراحتی و گریه و ... سوار هواپیما شدیم. همه چی پرواز خوب بود. تو استانبول، جایی که اصلا فکر نمی کردیم بهمون گیر دادن. سوال و جواب و ... البته نه طولانی بود و نه ناراحت کننده. کوتاه، مودبانه و سریع. تو پرواز استانبول به شیکاگو عملا جون دادیم! البته پرواز راحتی بود، هر 2-3 ساعت یه وعده یا میان وعده، کلی فیلم و کارتون و بازی و البته خواب. ما به توصیه بهاره زیاد نخوابیدیم که کلی وقتی رسیدیم به دردمون خورد. تو شیکاگو هم جز اینکه صف طولانی بود و کلی معطل شدیم اتفاق خاص دیگه ای نیفتاد. فقط وقتی پاس مبارک ایرانی رو نشون دادیم آقاهه گفت دفعه اولتونه وارد امریکا میشین؟ ما هم خوب گفتیم بعله! در نتیجه بهمون گفت برین اون گوشه وایسین میان دنبالتون. ما هم وایسادیم و یه آقاهه اومد گفت همه بیاین. ما هم که فکر کردیم جز همه ایم. رفتیم! تو اتاق نشسته بودیم که دیدیم یه آقاهی هراسان اومد گفت واحید هالی؟ ما هم حدس زدیم با ماست. فهمیدیم که بعله... اینجا مال کساییه که دفعه اول وارد امریکا میشن ولی ایرانی نیستن! ما رو برد تو یه سالن و یه فرم داد پر کردیم. بعدش هم منتظر موندیم تا صدامون کنن. حدودا 2 ساعت منتظر بودیم و هیچ کس کاری به کارمون نداشت. بعد از 2 ساعت صدامون کردن و پاسمون رو دادن دستمون و؟ به سلامت! از اون همه جوی که ملت می دادن که آآآآآآی سوال و جواب و بازجویی و ... اصلا خبری نبود. تا ایجاش چمدون هامون رو ندیده بودن. ما اینو از اونجایی که تو ایران داده بودیم سلفون پیچیش کرده بودن فهمیدیم. موقع سوار شدن به پرواز دالاس هم نگشتن چمدون رو و فقط سوال کردن خوردنی دارین؟ ما هم گفتیم میوه خشک! رسیدیم دالاس و دیدیم فقط یکی از چمدون ها باز شده و توش یه کاغذ گذاشتن که ما اینو باز کردیم. بچه ها اومده بودن دنبالمون و بردنمون شام خوذدیم با هم. شب هم رفتیم خونه بهاره که تا یکشنبه این شب خونه بهاره بودن ادامه پیدا کرد.
۱۳۸۹ خرداد ۱۱, سهشنبه
من به تب خال لب ای دوست گرفتار شدم
همین دیگه
الکی
مفت مفت
بی خود
باید یه دردو تحمل کنم. درد تب خال. البته بین علما اختلافه که ابن تب خال هست یا آفت! هر چی که هست کلی داره اذیتم می کنه. من هم دارم به روش های سنتی درمانش می کنم. عرق کاسنی، آب هندونه! حتی نمک هم روش گذاشتم.. یعنی خود کشی!

