یادداشت
Hold fast to dreams...
‏نمایش پست‌ها با برچسب تولد. نمایش همه پست‌ها
‏نمایش پست‌ها با برچسب تولد. نمایش همه پست‌ها

۱۳۹۶ بهمن ۱۰, سه‌شنبه

تصمیم کبری!

یه مدت زیادی گرفتن تصمیم کبری رو پشت گوش انداختم. تصمیم کبری این بود که بشینم یکی دو روزه این پروژه رو ببندم بره! شدنیه و همین الان هم تقریبا همه کدش رو زدم  رفته و ریپورتشو هم یه مقداریشو نوشتم. مشکل motivtaion  هست که ندارم! کل این قضیه گرین کارت و مشکل صدور گواهینامه رو اعصابه و با وجودی که قسمت منطق مغز میگه کاری که از دستت برنمیاد بشین پروژه رو ببند، قسمت تنبلی مغز میگه حالا این کارو هم کردی... که چی! خلاصه که امروز تصمیم کبری گرفته شد. تا ببینم چقدر می تونم بشینم سرش بدون حواس پرتی!
از طرفی فردا هم تولد مامان و هوتن هست و دلم اساسی تنگشونه. براشون کیک و گل دارم می فرستم که امیدوارم خوش حالشون کنه. بوووووووووس مامان منیژ گلم و داداش هوتن گلم.

۱۳۹۲ تیر ۲۸, جمعه

فاک ایت!

امروز داشتم به هیدن (Hayden) همکارم می گفتم که خیلی خسته شدم. از سپتامبر پارسال همش دهنم سرویس شده. بعد دیدم نه! قبلشم همچین اوضاع خوب نبوده! خلاصه که وقتی چس ناله های بقیه رو می خونم که افسردگی فلسفی گرفتن به قول خودشون ( که نمی دونم چه کوفتیه، هر چی هست نمادی از اینه که بله... منم فکر می کنم) نا خودآگاه یه لبخند تمسخر آمیز میاد رو لبم که اگرچه دردم زیاده، ولی حداقل از بی دردی نیست! 
تازه داشتم یکم سر حال میشدم. الهام قرار بود بیاد برای تولدم و همین طور بهار و حامد. یهو گند زده شد به همه چیو نه تنها نیومدن، منم حوصله تولد گرفتن ندارم. نه تحت این شرایط. نه وقتی هر شماره ناشناسی که زنگ میزنه نمی دونم بر دارم یا نه! نه الان که داشتن تماس از مدیا، مامان، هومن، و حتی وحید منجر به سکته میشه!!! 
و البته حوصله خیلی از ایرانی های اینجا رو هم ندارم که بخوام باهاشون هیچ کوفتیو جشن بگیرم. لیست مهمونا رو رسونده بودم به 10 نفر! یعنی عملا هر کی باهاش کاملا راحتم. البته منجر به دلخوری میشد ولی فاک ایت! فکر کرده بودم با تمام بلا هایی که سرم میاد حق دارم یه بعد از ظهر راحت باشم. الان دل و دماغ همونم ندارم...

۱۳۹۱ بهمن ۱۰, سه‌شنبه

تولد تولدت تولدتون مبارک

 تولد مامان و هوتن مبارک. به هوتن می گم کیک میگیری میگه نه! هر دوتاشون سرما خوردن و سرفه مامان خیلی شدیده، کلی آمپول زده و دارو و ... گفتم شمع فوت کنین. گفت نه. می دونستم چرا ولی خودشم گفت. آخه تولد بابا 22 بهمنه. همیشه سر به سرش می ذاشتیم که یه مملکت تعطیله به خاطر روز تولدت بابایی. همیشه یه جورایی تولد سه تاشونو با هم جشن می گرفتیم. پارسال براشون کیک و گل فرستادم، به کمک الهام. کلی خوشحال شدن. بابا می خندید... هوتن گفت مامان دلش میگیره اگه تولد بگیریم. می خواستم بگم نه که دل تو نمی گیره ... نه که دل هممون نگرفته... قبلا هم گفتم، این اولین ها به اندازه روز اول سخته، دیوونه کنندست. یکی دوتا هم نیستن. تک تک تولد هامون، تولد خودش، چهارشنبه سوری، عید ... دلم می خواست ایران بودم و برای تولدش می رفتم پیشش.
این عکس مال پارساله... 


۱۳۹۰ مرداد ۹, یکشنبه

تولدم مبارک

الان سه ساله که تولدم تو سه تا شهر مختلفم. تهران، دوبی و آرلینگتون. سال دیگه هم اگه خدا بخواد دیتون! کلا گویا تولد من قصد نداره دو سال تو یه شهر باشه. خووووبه، اینجوریشم دوست داریم.
چهارشنبه دیگه قراره از اوهایو استیت زنگ بزنن مصاحبه. واقعا نمی دونم چی قراره بگن و چی میشه ولی امیدوارم نتیجه گند نزنه به جشنی که می خوایم شنبه بگیریم: مخلوطی از تولد و سالگرد عروسی و گودبای پارتی! دلم برای آرلینگتون تنگ میشه. در واقع برای بچه ها بیشتر ولی خودشم ... اولین جایی که من و وحید با هم زندگی کردیم بود خوب!

پ.ن:نمی دونم من به نظرم اومده یا واقعا اینجا داره در حد جهنم گرم میشه؟