یادداشت
Hold fast to dreams...
‏نمایش پست‌ها با برچسب کار. نمایش همه پست‌ها
‏نمایش پست‌ها با برچسب کار. نمایش همه پست‌ها

۱۳۹۳ خرداد ۲, جمعه

کار و آلزایمر و هپی

هوا خوبه! به دنبالش حساسیت من هم خوبه! این کار پیدا کردن من هم شده ... بماند که من هم همچین تلاش طاقت فرسایی براش نمی کنماااا ولی بالاخره ذهن آدم رو مشغول می کنه! همه چی خیلی در هم بر همه. احتمالا هر کی دیگه جای من بود الان تکلیفش معلوم بود ولی خوب... منم دیگه! کلا هم قربون حافظه برم! همه چی همش یادم میره... آلزایمر مطلق گرفتم.  خوب ایم از دوز غر زدن امروز
یه چند تا اتفاق افتاده که روی مخمه! یکی این صفحه آزادی های یواشکی و به دنبالش اون صفحه که عکس اینا رو گذاشته بود و برای شناساسیی این مجرمان اینترنتی!!!!!!!!! جایزه تعیین کرده بود. اولش بدم نیومد از این ایده. خیلی طرفدار این مخالفت های زیر پوستی گربه شاخش نزنه نیستم. همین جوری لاس زدن ها باعث شده که اوضاع مملکتمون این باشه. بماند که هنوز ملت فکر می کنن اصلاح طلبی و امید و اعتدال مشکل رو حل می کنه. واقعا براشون متاسفم که سرشون رو کردن تو برف و ایران رو جوری تصور می کنن که می خوان. هم حال و هم آیندشو
بعدیش هم این ویدئو هپی بود. یعنی می خوام ببینم اینا واقعا انتظار نداشتن که این اتفاق میافته؟ 4 تا دختر و پسر، جلوی دوربین قر بدن بذارن یوتیوب و آب از آب تکون نخوره؟ تا الان کجا زندگی می کردن؟ ملت رو برای آب بازی بدون موسیقی و رقص دستگیر کردن! بعد اینا فکر کردن هیچ اتفاقی نمیفته؟ 
حالا نکته اینه: آدمایی که تو دسته اول ذکر کردم یعنی کسایی که طرفدار حرکت های یواشکی و اینا هستن  یه جورایی می گن این حرکات هزینه زیادی نداره ولی ال و بل (البته با حساب کردن اون صفحه های شناسایی کنین جایزه بگیرین گویا هزینه هم خواهد داشت... تا اون موقع...) بعد همونا میان در جواب کسایی که م یگن خوب این تابلو بود که می گیرنشون می گن این حق طبیعی هست و تا مردم این کار ها رو نکنن درست نمیشه جو بسته ! خوب الان من نتیجه گیریم اینه: اگه خودشون بخوان کاری بکنن باید اعتدال و یواشکی و این حرفا باشه که خدایی نکرده هزینه ندن. اگه بقیه می خوان کاری بکنن لطفا با کله بپرن وسط میدون! ببخشید که رک م یگما ولی از دست مردم مملکتم کلا در حال خندیدنم! یعنی اوایل حرصم میگرفت ولی الان دیگه اینقدر دیدم که کلا فقط می خندم. 

۱۳۹۰ آبان ۲۵, چهارشنبه

چگونه با چینی‌‌ها همکاری کنیم

اینکه سر کارت باشی‌ و سعی‌ کنی‌ فارسی بنویسی‌ لازمش فقط یکی‌ از سایت‌های تبدیل فینگلیش به فارسیه. کلا امروز از دست این چینی‌‌های همکار شاکیم، دختر اومده بدون اینکه بهم بگه نقشه‌های منو بررسی کرده و به جای اینکه اول بیاد به خودم بگه رفته با رئیس حرف زده در مورد کار من. اشتباهم هم این بود که داتا جمعیت ۲۰۱۰ رو گیر نیاورده بودم به جاش از ۲۰۰۴ استفاده کرده بودم که البته در موردش قبلا با یکی‌ از رئیسا صحبت کرده بودم. حالا این آدم مزخرف این کارو کرده، اون‌یکی چینی انگار دنیا رو بهش دادن! وقتی‌ این دعاش فتح بزرگشو اعلام میکرد بهم چنان لبخند گلو گشادی رو سرعتش بود که بزرگترین فاتحانه دنیا هم بعد از فتحشون اینقدر خوشحال نمیشدن! خدا رو شکر من روز اول گفتم بهشون من ادعای GIS ندارم! خلاصه اگه همکار چینی‌ دارین قبل از اینکه حالتونو بگیر از سلامت روانش مطمئن شید!
البته دو تا چینی‌ هم دو دانشگاه همکلاسم هستن که اونا هم کم o بیش همینن، مثلا قرار میگذاریم با هم homework‌ها رو چک کنیم، میان تند تند اشکالشونو می‌پرسن بعد که میگی‌ حالا اشکال‌های من میگن آسونه میتونی‌ حلش کنی‌، ما باید بریم، من و دو تا دوست آمریکایی :o تا الان ۴ بر این اتفاق افتاده!!

۱۳۹۰ مرداد ۱۸, سه‌شنبه

سر آن ندارد امشب که برآید آفتابی

این جریان موو کردن ما از تگزاس به اوهایو هم شده برای خودش یه داستان! اینقدر قاطی پاطیه که نمیدونم آخرش چجوری میریم اونجا. کلا چند تا برنامه از اولش ریخته شد:
  1. اینجا ماشین می خریم و از آرلینگتونتا دیتون رو نرم نرم با ماشین میریم.
  2. اینجا ماشین می خریم و از ارلینگتون تا اوربانا (شهر نگار) رو با ماشین تند تند میریم، دو روز پیش نگار می مونیم و میریم دیتون.
  3. اینجا ماشین نمی خریم! دو تا بلیط هواپیما می خریم و میریم باهاش دیتون. و دعا می کنیم ماشین خوب گیرمون بیاد!
تازه این فق برای حمل و نقل خودمونه. برای وسایل خونه که از این هم پیچیده تره!
  1. وسایل رو میفروشیم و خلاص
  2. وسایل رو با خودمون می بریم که خودش چند دسته داره:
  • وسایل رو خودمون میبریم
  • وسایل رو میدیم بیارن
  • وسایل رو میدیم فرت کنن
خلاصه یک پروسه قاطی پاطی شده که حد نداره. حالا یه وقتی هست که فقط مشکل این چیزاست... آدم میگه بابا درست میشه. بالاخره یه کاریش می کنیم. ولی یه وقتایی مشکل این چیزا نیست. اون موقع هست که آدم نم یدونه چی کار کنه، فکر کردن فقط مغزشو منفجر می کنه و فکر نکردن هم که امکان پذیر نیست. راهنمایی خواستن فقط تصمیم گیری رو سخت تر می کنه و راهنمایی نخواستن هم سخته. به یه نتیجه ای رسیدم: متاسفانه حتی نم یتونم تخمین بزنم که کی این شرایط بهتر میشه! الان یه دو ساله که همش به خودم میگم فلان اتفاق بیفته دیگه راحت میشه، فلان مرحله رو رد کنم دیگه حله. اتفاق و مرحله میان و میرن، اوضاع هم عوض میشه ولی بهتر نمیشه. مشکلات بزرگتر میشن. و من مدام این سوال تو فکرم تکرار میشه که چرا فقط من این مشکلاتو دارم؟ اونم همش با هم. جدی می گم: می دونم همه مشکل دارن. می دونم هر کسی فکر م یکنه مشکلات خودش از همه بزرگتره ولی من هیج کسیو ندیدم که تو همه زمینه ها مشکل داشته باشه و هم زمان تو 100 تا جبهه برای حل کردن مشکلاتش مبارزه کنه. مبارزه که نه... دست و پا بزنه. دوستام مشکل دارن ولی یکی دو تا. یعنی زندگیشون داره پیش میره ولی هرزگاهی یه چاله و دست اندازی هم میاد سر راهشون که میشه همون سختی های زندگی. ولی انگار زندگی من شده همش چاله و چاه! یعنی کلا دارم از تو چاله ها بالا پایین میرم، سختی زندگی هم وقتاییه که میفتم تو چاه!
پ.ن. 1: یه وقتایی اصرار میکنی بفهمی چه خبره، می پیچوننت، اصرار می کنی و در جریان قرار میگیری و با خودت میگی عجب غلطی کردم. کم دردسر داشتم، کم غصه می خوردم اینم اضافه شد!
پ.ن. 2: میدونم که اوضاع اونقدری که نوشتم بد نیست. یه کم سیاه نمایی کردم ولی در مورد اینکه تعداد و تنوع مشکلاتم زیاده خیلی هم فروتنی کردم.
پ.ن. 3: لا مصب ولگردی هم نمیشه کرد اینجا! تهارن دیگه کم کمش میرفتم با الهامی مریمی مریمی هانیه ای دوستی یه ولگردی میکردیم حالمون میومد سر جاش.

۱۳۸۹ اردیبهشت ۲۶, یکشنبه

دانشکده، سر پله ها

برای یه قسمت از کار وحید به یه نقشه از تهران که مرز بندی نواحی توش دقیق و به روز باشه نیاز داشتیم. هی دنبالش گشتم نشد. یهو قاطی کردم به هرکی از بروبچز دانشگاه که به نظرم احتمال داشت داشته باشه SMS دادم. کلی حال کردم که همه جواب دادن و بیشتر از همه برام جالب بود که اونایی که داشتن خوب دستشون درد نکنه که حاضر بودن سریع بهم برسونن یا برام E-mail کردن، ولی اونایی که نداشتن هی سعی می کردن یه جوری پیدا کنن. کلا احساس کردم انگار هنوز تو دانشکده ایم و من سر پله ها از بچه ها پرسیدم کسی نقشه تهران با مرزبندی نواحی داره؟

۱۳۸۹ اردیبهشت ۱۵, چهارشنبه

صورت جلسه

دوشنبه 2 تا جلسه خیلی مهم داشتیم. یکی صبح و یکی عصر. قرار شد صورتجلسه ها رو من بنویسم. خوب دوشنبه که نمیشد... خسته بودیم خوب... ساعت 6 تازه بشینم به نوشتن؟
شد سه شنبه که درگیر کار انتقال خودم بودم. یه جورایی هم حسش نبود. نصفه نیمه سر هم بندی کردم.
امروز اومدم کاملش رو بنویسم و بفرستم امضا کنن. با هزار بدبختی یه صورت جلسه درست حسابی نوشتیم که هم خدا راضی باشه هم معاونت معماری شهرسازی که یهو حاج آقا زنگ زدن بالا گفتن آماده شده؟ رئیس محترم هم گفتن بله. گفتن اونو ولش... این جوری که من می گم نامشو بزن بره! البته خدا وکیلی خوبم گفتا... حرکت جالبی بود ولی نه وقتی من کلی وقت سرش گذاشته باشم.

۱۳۸۹ اردیبهشت ۹, پنجشنبه

امروز دقیقا کجای دنیام؟

فکر کنم یه کم تکراری شده ولی مجبورم بگم که سرما خوردم. دوباره.. البته خوشبختانه این دفعه واقعا سرما خوردگیه! نه مونونوکلئوز. دکتر می گفت هر آدمی فقط 1 بار اون لعنتی رو می گیره. الان هم یه کم گلوم درد می کنه که گویا قراره با پنی سیلین هایی که دکتر داده خوب بشه.

محل کار جدیدم خوبه! جالبه، نه؟ من از 5 تیر 1387 دارم کار می کنم. داخل مجموعه شهرداری تهران 3 بار به کل محل کارم رو عوض کردم. از معاونت امور مناطق رفتم یه سازمان تابعه و از اونجا اومدم معاونت تحقیقات. به این می گن پویایی! تازه رئیس و همکار هام هم خوبن. یه مدیریت هستیم شامل یک عدد مدیر و 3 عدد کارشناس. اون دوتای دیگه آقا هستن. با هر دوشون راحت میشه کار کرد. با وجودی که یکیشون به شدت برادر تشریف داره ولی کاری به کار آدم نداره. به هر حال باید یه فرقی بین همکار خانم و آقا باشه دیگه. همکار خانم وظیفش زیر آب زنی و آزار دادنه... میگی نه؟ یه سال تو شهرداری کار کن.

پ.ن.: هنوز اوضاع عوض نشده. همون جوریه که بود. من هم با تقریب خوبی در حال آرامش قبل از طوفان تشریف دارم. خدا به خیر کنه.

یه پ.ن دیگه: این آمریکایی های لوس و پررو هم که جونشون داره در میاد 4 تا جواب به ما بدن. خاک بر سر کار نکنشون. کب از ما بهتر؟ هان؟ دلتونم بخواد.

همچنان پ.ن. دیگه دیگه: دارم 24 می بینم. فصل اول تمام

۱۳۸۹ اردیبهشت ۱, چهارشنبه

گوش می دهیم

تو اتاقم نشستم. نه یعنی دراز کشیدم رو تختم و لپ تاپ جلومه. مثلا دارم وبگردی می کنم ولی گوشم به شدت در حال فعالیت واسه شنیدن بحث های بیرونه. کلی دارم سعی میکنم بفهمم چه خبره، چی می گن، بالاخره چی... و هی استرس دارم و حرص می خورم
از اینکه یهو بحثشون قطع میشه و موضوع عوض میشه اساسی لجم میگیره. انگار دارن کوه می کنن که هر چند دقیقه آنتراکت می دن. الان چی کار کنم منسجم بحث کنن، اونجوری که من می خوام نتیجه بگیرن و ....؟

۱۳۸۹ فروردین ۴, چهارشنبه

من خودم قند و نباتم

ای بابا
اگه اینجوری پیش بره چهاردهم نمی تونم برم سرکار، چون از در اتاق کارم تو نمیرم. در حال ترکیدن... لعنت به شیرینی نخودچی

۱۳۸۸ اسفند ۲۹, شنبه

هورا 89 ایول88

به به
سال نو مبارک
هوراااااااااااااا
من عید دوست دارم
سال 88 رو دوست دارم. خیلی چیزا تو سال 88 عوض شد:
2 بار محل کار عوض کردم!
برای دانشگاه ها مدارک فرستادم
جاهای جدید رفتم
دوستای جدید یابیدم
دوستای قدیمیمو بیشتر شناختم
و از همه مهمتر.... با دوست داشتنی ترین آدم اشنا شدم
هورااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااا
سال 89 هم سال باحالیه هاااا
هنوز نیومده کلی شیرینی و تبریک و خنده و خوشحالی باهاشه! فکر کن... شیرینی نخودچی!

۱۳۸۸ دی ۲۴, پنجشنبه

گزارش!

با سلام
احتراما پیرو مذاکرات اسبق با خودم گزارش فعالیت های این چند روزه به صورت خلاصه زیر به حضور ایفاد می گردد.
خواهشمند است نظر مقتضی مبذول فرمایید.
  1. سقوط از طبقه 5 محل کار به طبقه 2
  2. تغییر کامل فیلد کاری در محل کار: از تحقیق و توسعه به رسیدگی طرح و نقشه ها
  3. از دست دادن مقدار متنابهی از دانشگاهها به واسطه خر بودن Graduate Office در مورد Deadline ها
  4. سقوط به زیر خط فقر بواسطه هزینه کمر شکن TNT و DHL و ترجمه و هزار کوفت و مرض دیگر
  5. صعود امید به زندگی بواسطه Submit کردن 2 فقره Application form
  6. تلاش مضاعف برای از دست دادن اضافه وزن از طریق پیچاندن کلاس ورزش و خوردن بستنی و غذاهای خوشمزه

بدیهی است در صورت تقاضا هر کدام از موارد فوق به تفصیل تشریح خواهد شد.

با تشکر

خودم

۱۳۸۸ دی ۹, چهارشنبه

12 شب

اینجا تهران است . ساعت 23:56 دقیقه . میخوام اگه شد راس 12 اینو آپ کنم! همینجوری هوسه دیگه.
فردا تولد مائده جانه، 6-7 میریم خونش مهمونی. فردا صبح باید برم سر کار. بعدش میرم کادو بخریم براش.
نمی دونم چرا حوصله نوشتن ندارم. به نظرم این نوشتم یه جوری شده...

۱۳۸۸ دی ۳, پنجشنبه

پنج شنبه عالی

ولی یه پنج شنبه می تونه خیلی خوب هم تموم بشه.
رفتم دانشگاه پیام نور تو دفتر اساتید نشستم
رفتم بوفالو چیکن استریپس خوردم
رفتم سینما نیش زنبور دیدم
رفتم آتلیه عکاسی دیدم
برای خونواده تعریف تعریف کردم اتفاقای مزخرف محل کارمو
اونا تایید کردن که نباید تحت هر شرایطی که بهم تحمیل بشه کار کنم
از همه مهمتر... امروز از 1:30 به بعد یه روز عالی داشتم
مرسی هانی... مرسی مرسی مرسی

پنج شنبه لعنتی

خوب دست خودش نبود که
تاراحت شده بود
دلشم شکسته بود
ولی یه تصمیم اساسی گرفت که همه حمایتش کردن.
به هر بهایی کار نمیکنه!

۱۳۸۸ دی ۱, سه‌شنبه

شکستنی یعنی چیزی که میشکند!

همین الان، در همین لحظه، بنده در قندونی که قبلا نصفه شکونده بودم رو کامل شکوندم!

۱۳۸۸ آذر ۲۵, چهارشنبه

هاله زحمت می کشد، هانی بیشتر

احتراما به عرض می رساند اینجانب در نهایت صحت و سلامت بوده و از شدت خوشحالی عنقریب است که سر به کوه و دشت و بیابان بگذارم! چون بالاخره با مداخله و مشارکت هانی ترجمه رزومه بنده با 80 درصد پیشرفت به مرز 90 درصد تکمیل شده رسید!
از آنجا که شاعر می فرماید: برو کار می کن مگو چیست کار! منم رفتم هی همی کار کردم. امروز رفتم یه کارگاه آموزشی که مال سازمان ملی مسکن بود. سخنران اولش دکتر عزیزی بود. من هم حساس ... کلی یاد کلاس برنامه ریزی مسکن افتادم و اون همه آمارو ارقام! ولی همه اینا به کنار، اصل موضوع این بود که باعث و بانی رفتن من به این دوره و کارگاه جف بود! دوستان شهرساز جف رو که یادتونه؟ آماده سازی زمین....
از این هم بگذریم من اعتراف میکنم که به صورت غیر ارادی، به یکی از اقوام محترم ایرانی یه حرف کوچولویی زدم که بیشتر از روی تحبیب بود که متاسفانه رئیس محترم بد برداشت کردن، وگرنه بر همگان واضح و مبرهن است که من به عنوان یک هاله، هرگز همچین کار زشتی انجام نمیدم. ولی با این حال خودم رو موظف می دونم عذر خواهی کنم.
پ.ن.1: قربون خودم برم که اینقدر فهیمم و عذر خواهی رسمی می کنم.
پ.ن.2: هانی خسته نباشی. لطفا عجالتا پشت بازو رو بی خیال شو! منم امشب به رامینه جون می گم بیخیال اون دمبل ها بشه!
پ.ن.3: بالاخره مخ رئیس بزرگ زده شد و بعد از 1000 سال گوشی جدید خرید. مبارکش باشه. خوشبختانه غرغهای من جواب داد!

۱۳۸۸ آذر ۲۱, شنبه

بهره وری

همین الان کشف کردم که درست وقتی داری کار می کنی رئیست فکر می کنه داری کار نمیکنی!!! بعد تمام مدتی که داری چت می کنی یا بلاگتو آپ می کنی دقیقا فکر می کنه داری کار می کنی! به نظرتون تعریف دقیق بهره وری تو ایران چیه؟
من به ورزشکار بودن خودم دارم افتخار می کنم. در واقه دارم اینو اینجا می نویسم که روم نشه بپیچونم باشگاه رو. خوب آخه این مربی محترم زیاد فشار میاره دیگه. من چطوری 6 تا ست 30 تایی دمبل بزنم اونم پشت بازو؟
پ.ن. : هانی اساسی خسته نباشی

اینجا تهران است، ساعت 10 تمام

الان دقیقا 50 دقیقه شده که دارم سعی می کنم برای انجام کارهایی که تو این هفته باید انجام بدم برنامه ریزی می کنم. یه عالمه جا هست که باید برم: آموزش کل دانشگاه، دانشکده خودمون، وزارت علوم، دارالترجمه، محل کار سابقم و یه عالمه جای دیگه. اینم دارین که باید تو زمان اداری بری اینجاها رو... خلاصه اینکه کلی باید چرتکه بندازم و محاسبه کنم که عاقلانه تره چند روز متوالی برم کارهارو انجام بدم یا دو روز کلا برم دنبال اینا...

حالا اینا رو ولش! نکته مهم مهم مه تری وجود داره ، اونم اینه که من این ستاره رو خیلی دوسش دام. کلی این در و اون در زدیم تا یه ویزا یا مستر کارت پیدا کنیم، نشد که نشد. اونوقت ستاره میگه خوب من مشخصات کارتمو میدم ازش استفاده کن... آدم دلش می خواد وقتی اینو میشنوه یه زبون درازی اساسی به اونایی که راههای عجیب غریب جلوی پای آدم میذارن بکنه.

این پروسه فرستادن مدارک به بلاد کفر هم واسه خودش چیزیه ها ... DHL میگه 60000 تومن میگیرم مدارکتو میفرستم. البته زیره نیم کیلو. بعد یه تفاهم نامه با دانشگاه تهران داره که اگه مدارمو بدی دانشگاه بفرسته 30000 تومن میشه، البته تا دو هفته پیش 23000تومن بود. فقط یه مساله ای هست اونم اینه که من هییییچ اعتمادی به هیچ کدوم از ادارات و موسسات ایرانی ندارم. نمی خواد بگین، خودم م یدونم که خیلی حرکت زشتیه که آدم اینقدر بی اعتماد باشه نسبت به هم وطن های خودش ولی راستش رو بخواین هر کاری که بدین دست اینا، به خصوص جاهایی که وابسته به دولت فخیمه است، بحث زمان توش محو میشه. البته من مطمئنم که میرسه ها... ولی خوب کی معلوم نیست.

الان یه موضوعی به ذهنم رسید. ببینین، من فقط به خاطر اینکه ایرانیم و تو ایران زندگی می کنم باید 2 بار ضرر کنم تو همین یه پست وبلاگ! یگی 30000 تومن به خاطر پست، یکی هم به خاطر ویزا یا مستر کارت.

آخیش... غر زدم حالم بهتر شد. با اجازه میرم سراغ کارهای امروزم.

پ.ن.1: رئیس بزرگ آخر هفته مزدوج گشت. تبریک می گوییم، هرچند خودش میگه تسلیت بگیم بهش.

پ.ن.2: گوشیم مریض شده، دوستان دعا کنن.

پ.ن.3: هانی خسته نباشی.

۱۳۸۸ آذر ۱۷, سه‌شنبه

چابک سازی در سازمانهای اجرایی

واقعا پویایی در سازمان ما غوغا می کنه!!!!! الان، همین الان، ظرف مدت کمتر از 45 دقیقه رئیس محترم میزشو از دست داد! در واقع قسمتی که ایشون جلوس فرموده بودند قبلا آبدارخونه یا یه همچین چیزایی بوده... الان می خوان بعد از 1-2 ماه که ما اینجا منتقل شدیم تازه رنگش کنن. در نتیچه رئیس محترم وسایلش رو گذاشته رو میز یکی از بچه ها و خودش هم نشسته کنار یکی دیگه از بروبچز!
در حال حاضر گویا همه چی پا در هواست. کلی کار دارم که انجام ندادم و فقط 1 هفته وقت دارم واسه انجام دادنش. دانشنامه رو باید دریافت کنم. ریکام ها مونده. دارالترجمه. هزار و یک جای دیگه....

۱۳۸۸ آذر ۱۰, سه‌شنبه

من دلش ددر می خواد

"در جهان خوشبختی واقعی وجود ندارد، اما گاهی وقت ها هم نمونه هایی از آن پیدا میشود."*

کلا حوصله ندارم. کلا دلم می خواد استراحت کنم. اون از شهریور که درگیر **** و تافل بودم، اینم از الان که تافل دادم و هی باید از رئیسم غرغر بشنوم که چرا میرفتم کلاس زبان، جالب اینجاست که بقیه راحت میرن مرخصی و ایرادی نداره، ولی تمام تیکه ها و متلک ها نثار بنده میشه که دیگه نمیرم. من باید تا 8 شب بمونم نه بقیه، من باید 5 شنبه ها بیام نه بقیه. جالبه نه؟ دلم برای زمانی که وقتم در اختیار خودم بود تنگ شده. لازم نبود مدام به ساعت نگاه کنم. اصلا اون موقع ساعت نداشتم! جدی میگم. من از وقتی اومدم سر کار ساعت خریدم. همیشه از ساعت بدم میومد. الان هم بدم میاد، ولی مجبورم که ساعت دستم کنم.
و یه نصیحت دوستانه: قبل از اینکه برین سر کار سعی کنین چند ماه بد بگذرونید! جدی می گم... این جوری به شرایط بعد از کار راحت تر عادت می کنین.
* خانواده خوشبخت، سارتر

۱۳۸۸ آبان ۱۸, دوشنبه

خواب خوش

امروز یه حرکت کردم رئیسم کلا کم آورد! قضیه این بود که صبح خوابم میومد. نفهمیدم چطور شد که تصمیم گرفتم به خوابم ادامه بدم. خیلی راحت... بنابراین یه اس ام اس!!!!!! زدم به جناب رئیس که: با اجازتون من خواب موندم و دیر تر میام. دیرتر اومدن همانا و 11 رسیدن همان. ولی خوابه عجیب چسبید. بعدش ساعت 10 زنگ زدم بهش، خیلی خونسرد گفتم سلام مهندس. امروز اساسی خوابم میومد، برای همین به خوابم ادامه دادم. خوبین؟ بیچاره کم آورد ... بعدش تا اومد حرف بزنه یهو آنتن موبایل من رفت و قطع شد. منم زحمت تماس مجدد رو به خودم ندادم. راستش مطمئن نیستم عکس العملش وقتی ببینمش چیه، چون من که تشریف آوردم تو جلسه بود. امیدوارم وقتی نتیجه رو مینویسم هنوز کارم رو داشته باشم.
وای همین الان اومد... من برم ببینم اوضاع چطوره.
پ.ن.: اصولا یه وقتایی فکر میکنم من چرا یادم میره اینجا وبلاگ دارم!