یادداشت
Hold fast to dreams...
‏نمایش پست‌ها با برچسب آرزو. نمایش همه پست‌ها
‏نمایش پست‌ها با برچسب آرزو. نمایش همه پست‌ها

۱۳۹۲ آبان ۱۹, یکشنبه

گرفتارم

پایان نامه می نویسم و گرفتارم. البته بیشتر بخونست برای پیچوندن. خیلی حال می ده یه بهانه موجه داشته باشی برای جواب ندادن به تلفن، ایمیل، اوو. داشتم فکر می کردم چه خوب می شد اگه به جای بهانه می شد به آدما گفت . سلام. من الان حوصله حرف زدن باهات رو ندارم. اگه احتیاج داری بهم  بگو و حرف می زنیم. ولی اگه می خوای فقط وقت بگذرونی من الان، امروز، این ساعت واقعا حالشو ندارم. بذار یه روز دیگه. خدایی خوب بود دیگه... نبود؟ 

۱۳۹۲ تیر ۲۸, جمعه

فاک ایت!

امروز داشتم به هیدن (Hayden) همکارم می گفتم که خیلی خسته شدم. از سپتامبر پارسال همش دهنم سرویس شده. بعد دیدم نه! قبلشم همچین اوضاع خوب نبوده! خلاصه که وقتی چس ناله های بقیه رو می خونم که افسردگی فلسفی گرفتن به قول خودشون ( که نمی دونم چه کوفتیه، هر چی هست نمادی از اینه که بله... منم فکر می کنم) نا خودآگاه یه لبخند تمسخر آمیز میاد رو لبم که اگرچه دردم زیاده، ولی حداقل از بی دردی نیست! 
تازه داشتم یکم سر حال میشدم. الهام قرار بود بیاد برای تولدم و همین طور بهار و حامد. یهو گند زده شد به همه چیو نه تنها نیومدن، منم حوصله تولد گرفتن ندارم. نه تحت این شرایط. نه وقتی هر شماره ناشناسی که زنگ میزنه نمی دونم بر دارم یا نه! نه الان که داشتن تماس از مدیا، مامان، هومن، و حتی وحید منجر به سکته میشه!!! 
و البته حوصله خیلی از ایرانی های اینجا رو هم ندارم که بخوام باهاشون هیچ کوفتیو جشن بگیرم. لیست مهمونا رو رسونده بودم به 10 نفر! یعنی عملا هر کی باهاش کاملا راحتم. البته منجر به دلخوری میشد ولی فاک ایت! فکر کرده بودم با تمام بلا هایی که سرم میاد حق دارم یه بعد از ظهر راحت باشم. الان دل و دماغ همونم ندارم...

۱۳۹۲ خرداد ۲۷, دوشنبه

من و انتخابات و دل خوش دوستان

من تلاش کردم که منطقی بشینم به رای دادن فکر کنم. دیدم خیر... اصلا راخ نداره. همش قیافه هوتن و مامان و هومن و خودم اومد جلوی چشم. دیدم خدایی نمی تونم شریک دزد و رفیق قافله باشم. نمی تونم برای ایران آزاد تلاش کنم و همزمان به یکی از این بی شرف ها رای بدم. نمی تونم هر روز تنم بلرزه برای یه خبر از اوین و هم زمان به انگشت جوهریم نگاه کنم. نمی تونم هر وقت که با مامان حرف میزنم تمام کارهای روزانشو به این شروع می کنه که چند روز به دوشنبه مونده یا از دوشنبه گذشته. من نمی تونم به بهداری زندان رفتنش، به لاغر شدنش فکر کنم و برم به یکی از این حرومزاده ها رای بدم. خوش به حال کسایی که رای دادن... غم زیادی ندارن و امید زیادی دارن. مبارکتون باشه... نه رای دادن... دل  خوش داشتن... مبارکتون باشه

۱۳۹۱ دی ۲۶, سه‌شنبه

رژیم... حقوق...بابا...

الان تو دومین روز رژیم No carbs- No sugar هستم! بد نیست! سبزیجات می‌خوریم... یا به قول خودم غذاِ خرگوش منهای هویج :) 
در ضمن این کلاس حقوق هم هست که اینقدر اینور اونور غر زدم در موردش که خدا می‌دونه! ولی‌ خدایی اونقدر هم بد نیست. امروز بین خواب و بیداری یه چیزایش بد نبود... بله... بنده تقریبا داشت خوابم می‌برد و تازه با اون وضع خوابالوده جواب سوال هم میدادم. 
و اینکه همچنان این روند انحصار وراثت ادامه دارد. طفلی مامان و هوتن که دست تنها باید همه کارا رو بکنن. هوتن میگفت سخت‌ترین قسمتش اونجایی بود که باید میرفت بیمارستان، صادقانه من تحملشو نداشتم پامو دوباره اونجا بذارم. با مامان که حرف میزدم برای اولین بار بعد از رفتن بابا به روی خودش آورد که چقدر غصه داره. هوتن میگفت تو بیمارستان میگفت می‌خوام برم به دکترش بگم تو که بد از اون اتفاق گفتی‌ احتمالش بالا بود که اینجوری بشه غلط کردی جراحی کردی. اونم مامانِ من.... همین نشون میده چقدر دلتنگه. همه دلتنگیم. همه هنوز شوکه هستیم. هنوز بعضی‌ وقتا می‌خوام شماره موبایلشو بگیرم... 

۱۳۹۰ مهر ۳, یکشنبه

و من از شما متنفرم چون خیلی نا مردید!!!!

یه وقتایی دلم برای خودم تنگ میشه! برای خودمی که راحت تو چشمای طرف نگاه می کردم و نظرم رو می گفتم. باعث می شد خیلی ها منو یه آدم رک و بی ادب بدونن ولی خودم راحت بودم. اینقدر تو خودم نمی ریختم. الان بیشتر از یه ساله تو گلوم گیر کرده به چند نفر بگم حالم ازتون به هم می خوره و فقط دارم تحملتون می کنم. بهشون بگم به نظرم حال به هم زن ترین و مزخرف ترین آدم های دنیان. ازشون متنفرم و واقعا امیدوارم یه روزی برسه که ازشون هیچی نشنوم و نبینمشون. ولی متاسفانه اینا همه خواب و خیالاییه که شدنی نیست. متاسفانه باید تحمل کرد. متاسفانه نشونه آدم خوب بودن دروغ گفتنه. متاسفانه از نشونه های آدم خوب بودن تظاهر کردنه. متاسفانه نشونه آدم خوب بودن گول زدن خودت و بقیه است. امروز به خودم قول دادم حتی اگه یه روز از عمرم یا عمرشون مونده باشه همه حرف هامو بزنم ولی بعدش پشیمون شدم. احساس کردم مثل ایناییه که میشینن تو خونه و فحش میدن! دلم اینو نم یخواد. نمی خوام با کینه به زور تو روشون لبخند بزنم. دلم می خواد هر دفعه که منو میبینن بدونن ازشون متنفرم. اصلا هم قبول ندارم بخشیدن حال آدم رو بهتر می کنه. با آدم های پررو نمیشه مدارا کرد. هر چقدر خانمی و صبوری کنی اونا وقیح تر میشن.
آخییییییییییییییییییییییییییش یه ذره بهتر شدم. غر زدن یه ذره حال آدم رو بهتر می کنه

۱۳۹۰ شهریور ۲۱, دوشنبه

هاله و شهر جدید: غم ها و شادی ها

این چند روزه هر چی حس قاطی پاطی تو دنیا بود رو تجربه کردم! از ناامیدی و ناراحتی مطلق بگیر تا خوشحالی و امیدواری محض! همش هم بی اساس. یعنی نه می تونم خوشحال بایم با این شرایط و نه اونقدر نا امید. فعلا همه چیز وابسته به یه فرمه که پر بشه و تایید بشه. یه نصیحت. اگه انشا های بچگیتونو که توش نوشتین علم بهتر است رو دارین همین الان آتیشش بزنین چون دروغه محضه. الان بنده علمشو دارم ولی پولشو ندارم که ثبت نام کنم! ولی اگه ثروتشو داشتم نرم نرم علم دار هم میشدم. دیدیییییی؟ 

حالا بحث شهریه یه ور... مساله راه یه ور دیگه. دارم در به در دنبال یه آدمی می گردم که تو کلمبوس زندگی کنه و هفته ای سه روز هم اتاقی بخواد. دیگه چی بهتر از این؟ به جای اینکه 7 روز هفته هم اتاقی تحمل کنه هفته ای سه روز تحمل می کنه و از همه بهتر آخر هفته ها من نیستم. حالشو ببره.

پنج شنبه قراره برم  OSU برای Orientation . جدا از اون باید یه عالمه اطلاعات بگیرم. اگه بشه که همون روز تکلیف خونه و ثبت نام و ... رو روشن کنم که عالی میشه

خونه جدید رو ردوست دارم. بجز همسایه بالایی که وقتی راه میره کل خونه میلرزه، بقیه موارد همه چی خوبه. تو این چند وقت اصلا متوجه اینکه ماشین نداریم نشدم و از همه مهمتر اینجا ایرانی های خیلی دوست داشتنی داره که باعث میشه ترسی که وقتی از تگزاس میومدیم اینجا داشتیم در مورد دوست ایرانی کاملا برطرف بشه. خونمون تو سالنش یه پنجره گنده داره که رو به یه چمن بازه و زاویه خونه های همسایه جوریه که صاف تو چشم تو نیست. منظره قشنگیه و البته خوب بودن هوا باعث میشه که پنجره رو خیلی وقتا باز بذارم و از هوا هم در کنار منظره لذت ببرم. 
 

۱۳۹۰ فروردین ۱۸, پنجشنبه

تولد وحید

تولد وحید جانمان بسی مبارک باشد. دست بروبچز درد نکنه دو شب پشت سر هم تولد که البته دومی منو یاد مهمونی های ایران انداخت که پلیس میومد همه رو جمع می کرد.... دوستان خودشون می دونن چی می گم!!!

۱۳۸۹ اسفند ۹, دوشنبه

عید

دلم می خواد یه جامپ زمانی داشته باشم به سمت تعطیلات بهاری! نمی دونم چرا ...می دونم 1 هفته بیشتر نیست. من بعدش امتحان دارم و معنیش اینه که تعطیلات به گند کشیده میشه و ... ولی همیشه عید خوب بوده دیگه... نه؟

۱۳۸۹ خرداد ۱۱, سه‌شنبه

من به تب خال لب ای دوست گرفتار شدم

همین دیگه

الکی

مفت مفت

بی خود

باید یه دردو تحمل کنم. درد تب خال. البته بین علما اختلافه که ابن تب خال هست یا آفت! هر چی که هست کلی داره اذیتم می کنه. من هم دارم به روش های سنتی درمانش می کنم. عرق کاسنی، آب هندونه! حتی نمک هم روش گذاشتم.. یعنی خود کشی!

۱۳۸۸ آذر ۱۷, سه‌شنبه

چابک سازی در سازمانهای اجرایی

واقعا پویایی در سازمان ما غوغا می کنه!!!!! الان، همین الان، ظرف مدت کمتر از 45 دقیقه رئیس محترم میزشو از دست داد! در واقع قسمتی که ایشون جلوس فرموده بودند قبلا آبدارخونه یا یه همچین چیزایی بوده... الان می خوان بعد از 1-2 ماه که ما اینجا منتقل شدیم تازه رنگش کنن. در نتیچه رئیس محترم وسایلش رو گذاشته رو میز یکی از بچه ها و خودش هم نشسته کنار یکی دیگه از بروبچز!
در حال حاضر گویا همه چی پا در هواست. کلی کار دارم که انجام ندادم و فقط 1 هفته وقت دارم واسه انجام دادنش. دانشنامه رو باید دریافت کنم. ریکام ها مونده. دارالترجمه. هزار و یک جای دیگه....

غر غر غر.... غر از همه رنگ....

خوب خوب خوب... اینجا تهران است، سازمان عمران مناطق شهر تهران! البته شاید عمرانی باشه. راستش هنوز نفهمیدم عمران یاعمرانی...
مهم اینه که الان من سر کارم، گرسنمه، و رئیسم هم نیست. اگه فکر کردین که ترکیب اینا میشه اینکه برم بیرون و یه چچیزی بخرم و هوایی بخورم سخت در اشتباهین! اول از همه چون سردمه و دوم هم چون باید برگه مرخصی پر کنم. بله، دقیقا برای 15 دقیقه باید برگه مرخصی پر کنم و به امضای دو نفر برسانم. یا اینکه برم به یکی در حد رئیسم بگم که زنگ بزنه پایین به نگهبانی بگه که بذارین بره بیرون زود میاد!
راستی بهار هیچ کدوم از اون دوتا رو ندیدم. احتمالا 24 رو ببینم، نمره تافل هم ... ولش کنین. احتمالا دوباره بدم.
برف اومد.
دیروز شلوغ شد.

۱۳۸۷ شهریور ۵, سه‌شنبه

خدا نکند که جای تو باشم

همیشه بین دو حس دو سبک دو جنس متفاوت برای نوشتن زندگی می کنم! یکی ساده و غیر قابل فهم یکی مزخرف ولی قابل فهم. الان واقعا گیجم، دلم ساده قابل فهم می خواهد که خدای ناکرده خودم هم بفههم قضیه چیست،
فکر انتقام... لگد زدن به کسی که افتاده روی زمین... و خندیدن به بیچارگی کسی که دنبال کسی می گردد تا حماقتش را تایید کند. ولم نمی کند این حس ترحم، ولم نمی کند حس ترس اینکه مبادا من هم روزی همینقدر احمقانه باور کنم. همینقدر حقیر شده همینقدر بی چاره همینقدر بی راه نجات باشم. کاش هرگز به اندازه تو خودم را احمق فرض نکنم

۱۳۸۷ اردیبهشت ۱, یکشنبه

خواسته ی کم ولی شاید محال



همیشه دلم می خواست روی پل عابر روی بزرگراه- هر بزرگراهی که شد، فقط پر تردد و کم ترافیک- بایستم. ولی نه تنها، با یک دوست، بایستم و cل بزنیم به حرکت ماشینها... در واقع بایستیم و زل بزنیم به حرکت ماشینها و هی عکس بگیریم... آنقدر که یا شارژ باطری دوربین تمام بشود یا دیگر کارت حافظه جا نداشته باشد. آنوقت بنشینیم همانجا روی پل و عکس هارا ببینیم و بخندیم! به چه موضوعی خواهیم خندید را دیگر نمیدانم ولی مطمئنم می خندیم. شاید سه ساعتی طول بکشد. مطمئنم روزی این کار را خواهم کرد. فقط به دنبال دوستی می گردم که حتی ثانیه ای برای تصمیم گرفتن در مورد انجام دادن و یا ندادن این کار وقتی پیشنهادش را می دهم فکر نکند. انتخاب مکان و زمان هم با خودش. و تنها شرط من این است که بنواند درست به اندازه من دیوانه باشد!


* از داوطلبان گرامی شخصا تست توانایی دیوانگی و غیر قابل پیش بینی بودن میگیرم

۱۳۸۷ فروردین ۱۶, جمعه

پنجره ی ویرایش شده



هاله: همیشه از پنجره چیزهایی دیده میشوند که هراس انگیزند، ترس می آورند، ترس از زمین خوردن کودکی که در زمین بازی محو یک قاصدک نزدیک است بخورد به تاب و معلوم نیست کسی که قرار بوده مواظبش باشد کجاست، ترس از تصادف دختر هجده ساله ای که میرود تا ثابت کند می تواند دفعه اول گواهینامه بگیرد در حالی که هنوز بعد از سی و هفت جلسه آموزش نمی تواند درست پارک کند، ترس از سقوط صندلی چرخدار پسرک ده ساله ای که ماهها قبل از تولد می دانستند که مقیم ابدی این صندلی خواهد بود و فقط و فقط به خاطر ممنوعیت سقط جنین به دنیا آمده... وگرنه هیچ کس این بچه را نمی خواست. ولی این ترسها تنها از پشت پنجره معنا دارند، وقتی از نزدیک از کنار اینها می گذرند گویا وجود ندارند. گویا پسرک دوساله هرگز زمین نمی خورد، گویا دخترک تازه جلسه اولش است و پیشرفتش فوق العلده، گویا پسرک معلول در حال درمان است و تا چند ماه دیگر با بچه ها می دود و بازی میکند.

من: این روزها که می گذرند، این روزها که اینقدر آسان می گذرند، به سختی مشغول ویرایشم. ویرایش اطلاعات، ویرایش عقاید، ویرایش دوستان... ویرایش زندگی. این ویرایش کردنهای پی در پی این سالها خسته ام کرده... هراز چند گاهی که کسی را میبینم، که حدس میزنم، که فکر می کنم، که امید میبندم که شاید در پس این پوست و گوشت همیشگی، در پشت این ظاهر همیشه و تکراری زیبا، کسی، چیزی، روحی باشد که نیاز به ویرایش نداشته باشد... که واقعیت این است که بیشتر از آنکه در پی ویرایش کردن باشم در پی ویرایش کردنم هستند. و باز من باز می گردم به اصول قدیمی... به اصولی که زمانی به درستی غلط یافته بودمشان: من همینم که میبینید، دنبال بیشتر نباشید،دنبال تغییر نباشید، چیزی از من نخواهید دید.

۱۳۸۶ اسفند ۲۶, یکشنبه

پیک شادی امسال


محکم تکاندم! میز کامپیوتر و صندلی پرت شدند بیرون. هوتن به کامپیوتر پناهندگی داد. البته هماهنگ شده بود از قبل. آب و هوایی عوض می کند و باز میگردد. گویی برای تعطیلات رفته ده بالا!
بودند افراد دیگری هم که محکم تکاندند. ولی فکر نمی کنم لازم باشد آدم ها را اینقدر محکم بتکانیم. می توانیم مودبانه خواهش کنیم بروند تعطیلات.... شاید کمی طولانی تر بهتر.
کم کم می ترسم از تمام شدن امسال. شاید بهتر بود امسال ۱۳ یا ۱۴ ماه میشد. شاید من هم میرسیدم به سال نو.
گفته بودم از خرید متنفرم؟ نه؟؟؟ خوب: از خرید کردن متنفرم... از خرید لباس و کفش و کیف برای خودم متنفرم..... با خرید برای کس دیگری مشکلی ندارم که هیچ، لذت هم میبرم. حالا این عید اولین چیزیش که ناراحتم میکند فکر خرید است و دومی فکر احمقانه اولین ها.
اولین... اولیم اس ام اسی که میزنم و یا اولینی که دریافت می کنم، اولین تماس تلفنی که میگیرم یا اولین زنگی که میشنوم ... از همین اولین هاست که دلم میگیرد بار ها و بارها و هی خالی میشود و می لرزد و شاد می شود و گریه اش میگیرد و بعد قاه قاه میخندد. مثل دختر بی تربیتی که نمی داند نباید در خیابان بلند صحبت کرد و خندید!
خوب نیست که عید نیاید. خوب نیست که عید نباشد. خوب نیست که من شک کنم امسال به لزوم وجود سال جدید در حالی که هنوز از نظر من به اندازه یک یلدا هم از پاییز دور نشدیم. ولی خوب.... شاید خوب نبودن الزاما دلیلی برای وجود نداشتن نباشد. فعلا که خوب نیست ولی هست.
کاش پیک شادی امسال را کس دیگری حل کند... من که هر چه مینویسم اشتباه از آب در میآید

۱۳۸۶ اسفند ۴, شنبه

کوری


دایره بودیم.
مثلثمان کردی.
و من مجبور شدم مثلث عجیب الاضلاعی که ساختی را متساوی الاضلاع کنم.
می ترسم مجبورم کنی فردا بنویسم مثلث را هم کردم 2 خط... دو خطی که معلوم نیست به کجا میروند. اصلا جایی می روند؟
کار سخت الزاما نشدنی نیست ولی احتمالا به ذهن هم نمیرسد. مثل وقتی که اتفاقی می افتد که هرگز فکرش را هم نکردی. به گمانت آتقدر غیر ممکن بود که حتی برایش جایی در رویا هم باز نکرده بودی. ولی درست جلوی چشمانت اتفاق افتاد و چون تو آماده نبودی ندیدی.