پنجره ی ویرایش شده

هاله: همیشه از پنجره چیزهایی دیده میشوند که هراس انگیزند، ترس می آورند، ترس از زمین خوردن کودکی که در زمین بازی محو یک قاصدک نزدیک است بخورد به تاب و معلوم نیست کسی که قرار بوده مواظبش باشد کجاست، ترس از تصادف دختر هجده ساله ای که میرود تا ثابت کند می تواند دفعه اول گواهینامه بگیرد در حالی که هنوز بعد از سی و هفت جلسه آموزش نمی تواند درست پارک کند، ترس از سقوط صندلی چرخدار پسرک ده ساله ای که ماهها قبل از تولد می دانستند که مقیم ابدی این صندلی خواهد بود و فقط و فقط به خاطر ممنوعیت سقط جنین به دنیا آمده... وگرنه هیچ کس این بچه را نمی خواست. ولی این ترسها تنها از پشت پنجره معنا دارند، وقتی از نزدیک از کنار اینها می گذرند گویا وجود ندارند. گویا پسرک دوساله هرگز زمین نمی خورد، گویا دخترک تازه جلسه اولش است و پیشرفتش فوق العلده، گویا پسرک معلول در حال درمان است و تا چند ماه دیگر با بچه ها می دود و بازی میکند.

من: این روزها که می گذرند، این روزها که اینقدر آسان می گذرند، به سختی مشغول ویرایشم. ویرایش اطلاعات، ویرایش عقاید، ویرایش دوستان... ویرایش زندگی. این ویرایش کردنهای پی در پی این سالها خسته ام کرده... هراز چند گاهی که کسی را میبینم، که حدس میزنم، که فکر می کنم، که امید میبندم که شاید در پس این پوست و گوشت همیشگی، در پشت این ظاهر همیشه و تکراری زیبا، کسی، چیزی، روحی باشد که نیاز به ویرایش نداشته باشد... که واقعیت این است که بیشتر از آنکه در پی ویرایش کردن باشم در پی ویرایش کردنم هستند. و باز من باز می گردم به اصول قدیمی... به اصولی که زمانی به درستی غلط یافته بودمشان: من همینم که میبینید، دنبال بیشتر نباشید،دنبال تغییر نباشید، چیزی از من نخواهید دید.