تقریبا هممون به تلفن هامون وابسته ایم. ولی یه برهه ای از زندگی زنگ تلفن قشنگترین موسیقی دنیا میشه و یه وقتایی گوش خراش ترین. الان برای من شده یکی در میون. یه وقتایی قبل از اینکه حتی تلفن رو جواب بدم مخلوطی از خوشحالی و ناراحتی و استرس و امید و وحشت رو با هم تجربه می کنم تا ببینم پشت خط کیه و یه چند ثانیه از مکالمه بگذره! مشکل اینه که وقتی یه شماره از ایران میفته رو گوشیم نمی دونم خبر خوب میشنوم یا بد... بازه حدس و گمان از خیلی عالی تا افتضاح در رفت و برگشته. یه همچین اوضاعی دارم من.
۱۳۹۲ بهمن ۱۴, دوشنبه
اشتراک در:
نظرات پیام (Atom)


هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر