تحمل و صبوري يه حدي داره، نمي دونم مال من كي تموم ميشه. همش به خودم مي گم:
اندكي صبر، سحر نزديك است
ولي مساله اينه كه گويا مقياس من براي نزديك و اندك با مقياس زمونه متفاوته.
F u zamooneh!
۱۳۹۲ فروردین ۲۲, پنجشنبه
صبوري
۱۳۹۲ فروردین ۲۰, سهشنبه
۱۳۹۲ فروردین ۱۹, دوشنبه
راننده اتوبوس
الان مي خوام دقيقا از ديد راننده اتوبوس خط ٨٢ در مورد يك ساعت گذشته حرف بزنم!
يك خانومي وارد اتوبوس ميشه. شلوار جين و تيشرت بوشيده. كفش كتوني هم پاشه. دانشگاه سوار ميشه و دم يك مجتمع مسكوني پياده ميشه. راننده به راهش ادامه ميده، ته خط دور ميزنه و بر مي گرده به سمت دانشگاه. دم همون مجتمع نگه ميداره، همون خانوم با شلوار پارچه اي، بلوز رسمي و كفش سفيد با سگك گنده! در حالي كه بسياااار تلاش كرده كه رسمي لباس بپوشه وارد اتوبوس ميشه!!
Wind!
باد شديد در جهت مناسب حس خوبي به آدم ميده، تو موهاي كمي تا قسمتي كوتاه من ميپيچه و باعث ميشه به خودم بگم تو براي حس كردن اين باد لاي موهات هزينه زيادي رو پرداخت كردي، لطفا ازش لذت ببر!
۱۳۹۲ فروردین ۱۴, چهارشنبه
۱۳۹۲ فروردین ۵, دوشنبه
۱۳۹۱ اسفند ۲۹, سهشنبه
عیدی
عید... میگن رسمه وقتی کسی رو از دست میدی اون سال عید نداری. مامان و هومن هفت سین نچیدن. ولی من چیدم. هر چند سنجد نداره، سبزه نداره. ولی حس عید داره. حس سال تحویل با بابا، با مامان، با هوتن، من عید دارم، من همیشه عید دارم چون خاطره عیدی گرفتن از بابا هر عیدی رو عالی می کنه
اشتراک در:
پستها (Atom)

