می گن آدم می خواد یه حرفی بزنه باید خوب روش کار کرده باشه و با اطمینان اون حرفو بزنه. منم برای اینکه بتونم محکم وایسم سر حرفم و مطمئن بگم که از آشپزی بدم میاد و به نظرم نهایت وقت تلف کردن اینه که آدم هر روز و شب غذا درست کنه امروز نهار درست کردم.
دقت کنید گفتم هر روز و هر شب. نیاین بگین همیشه که نمی شه غذای بیرون خورد و اینا... سالی 1 بار حداکثر 2 بار خوب... شاید... قابل قبوله.
از اونجا شروع شد که مامان جان می خواستن برن زیارت اهل قبور صبح. از دیشباین غذا درست کردن رو انداخت گردنم. نتیجه این شد که من از ساعت 10:30 تا 1 داشتم غذا درست می کردم، هرچند اینا 1 قطره خورشت و 1 دونه برنج هم باقی نذاشتن، هر چند به شدت خوشمزه شده بود ولی من به این نتیجه رسیدم که دقیقا هر کسی را بهر کاری ساختند. و صد البته منو بهر آشپزی نساختن!
۱ نظر:
آی ام این سیم ساید ویت یو... شددددددددید.... یک سال عمرم اینجام و حتی امتحانش هم نکردم... افتخاری نداره ها! اما دقیقاً من را مسلماً بهرش نساختن!!!!!
اما دختر، آخرش من می میرم و از این سهمیه غذای تو بهم نمی رسه!!!! باورم نمی شه!!!!!
ارسال یک نظر