یادداشت
Hold fast to dreams...

۱۳۸۹ اردیبهشت ۳۱, جمعه

پاتو زمین بذار نذار بشین پاشو

این فیلم پاتو زمین نذار رو دیدین؟ مزخرف! توجیه محض. نبینین

۱۳۸۹ اردیبهشت ۲۶, یکشنبه

دانشکده، سر پله ها

برای یه قسمت از کار وحید به یه نقشه از تهران که مرز بندی نواحی توش دقیق و به روز باشه نیاز داشتیم. هی دنبالش گشتم نشد. یهو قاطی کردم به هرکی از بروبچز دانشگاه که به نظرم احتمال داشت داشته باشه SMS دادم. کلی حال کردم که همه جواب دادن و بیشتر از همه برام جالب بود که اونایی که داشتن خوب دستشون درد نکنه که حاضر بودن سریع بهم برسونن یا برام E-mail کردن، ولی اونایی که نداشتن هی سعی می کردن یه جوری پیدا کنن. کلا احساس کردم انگار هنوز تو دانشکده ایم و من سر پله ها از بچه ها پرسیدم کسی نقشه تهران با مرزبندی نواحی داره؟

۱۳۸۹ اردیبهشت ۲۴, جمعه

بسی اعتیاد

فکر کن که 4-5 روز اینترنت نداشته باشی! اگه مشکلی داری با این موضوع حتما بدون مثل من معتاد شدی. البته یادت نره که معتاد مجرم نیست... بیماره!

۱۳۸۹ اردیبهشت ۱۵, چهارشنبه

صورت جلسه

دوشنبه 2 تا جلسه خیلی مهم داشتیم. یکی صبح و یکی عصر. قرار شد صورتجلسه ها رو من بنویسم. خوب دوشنبه که نمیشد... خسته بودیم خوب... ساعت 6 تازه بشینم به نوشتن؟
شد سه شنبه که درگیر کار انتقال خودم بودم. یه جورایی هم حسش نبود. نصفه نیمه سر هم بندی کردم.
امروز اومدم کاملش رو بنویسم و بفرستم امضا کنن. با هزار بدبختی یه صورت جلسه درست حسابی نوشتیم که هم خدا راضی باشه هم معاونت معماری شهرسازی که یهو حاج آقا زنگ زدن بالا گفتن آماده شده؟ رئیس محترم هم گفتن بله. گفتن اونو ولش... این جوری که من می گم نامشو بزن بره! البته خدا وکیلی خوبم گفتا... حرکت جالبی بود ولی نه وقتی من کلی وقت سرش گذاشته باشم.

۱۳۸۹ اردیبهشت ۹, پنجشنبه

امروز دقیقا کجای دنیام؟

فکر کنم یه کم تکراری شده ولی مجبورم بگم که سرما خوردم. دوباره.. البته خوشبختانه این دفعه واقعا سرما خوردگیه! نه مونونوکلئوز. دکتر می گفت هر آدمی فقط 1 بار اون لعنتی رو می گیره. الان هم یه کم گلوم درد می کنه که گویا قراره با پنی سیلین هایی که دکتر داده خوب بشه.

محل کار جدیدم خوبه! جالبه، نه؟ من از 5 تیر 1387 دارم کار می کنم. داخل مجموعه شهرداری تهران 3 بار به کل محل کارم رو عوض کردم. از معاونت امور مناطق رفتم یه سازمان تابعه و از اونجا اومدم معاونت تحقیقات. به این می گن پویایی! تازه رئیس و همکار هام هم خوبن. یه مدیریت هستیم شامل یک عدد مدیر و 3 عدد کارشناس. اون دوتای دیگه آقا هستن. با هر دوشون راحت میشه کار کرد. با وجودی که یکیشون به شدت برادر تشریف داره ولی کاری به کار آدم نداره. به هر حال باید یه فرقی بین همکار خانم و آقا باشه دیگه. همکار خانم وظیفش زیر آب زنی و آزار دادنه... میگی نه؟ یه سال تو شهرداری کار کن.

پ.ن.: هنوز اوضاع عوض نشده. همون جوریه که بود. من هم با تقریب خوبی در حال آرامش قبل از طوفان تشریف دارم. خدا به خیر کنه.

یه پ.ن دیگه: این آمریکایی های لوس و پررو هم که جونشون داره در میاد 4 تا جواب به ما بدن. خاک بر سر کار نکنشون. کب از ما بهتر؟ هان؟ دلتونم بخواد.

همچنان پ.ن. دیگه دیگه: دارم 24 می بینم. فصل اول تمام

۱۳۸۹ اردیبهشت ۱, چهارشنبه

گوش می دهیم

تو اتاقم نشستم. نه یعنی دراز کشیدم رو تختم و لپ تاپ جلومه. مثلا دارم وبگردی می کنم ولی گوشم به شدت در حال فعالیت واسه شنیدن بحث های بیرونه. کلی دارم سعی میکنم بفهمم چه خبره، چی می گن، بالاخره چی... و هی استرس دارم و حرص می خورم
از اینکه یهو بحثشون قطع میشه و موضوع عوض میشه اساسی لجم میگیره. انگار دارن کوه می کنن که هر چند دقیقه آنتراکت می دن. الان چی کار کنم منسجم بحث کنن، اونجوری که من می خوام نتیجه بگیرن و ....؟

۱۳۸۹ فروردین ۱۹, پنجشنبه

هاله را بهر آشپزی نساختن


می گن آدم می خواد یه حرفی بزنه باید خوب روش کار کرده باشه و با اطمینان اون حرفو بزنه. منم برای اینکه بتونم محکم وایسم سر حرفم و مطمئن بگم که از آشپزی بدم میاد و به نظرم نهایت وقت تلف کردن اینه که آدم هر روز و شب غذا درست کنه امروز نهار درست کردم.

دقت کنید گفتم هر روز و هر شب. نیاین بگین همیشه که نمی شه غذای بیرون خورد و اینا... سالی 1 بار حداکثر 2 بار خوب... شاید... قابل قبوله.

از اونجا شروع شد که مامان جان می خواستن برن زیارت اهل قبور صبح. از دیشباین غذا درست کردن رو انداخت گردنم. نتیجه این شد که من از ساعت 10:30 تا 1 داشتم غذا درست می کردم، هرچند اینا 1 قطره خورشت و 1 دونه برنج هم باقی نذاشتن، هر چند به شدت خوشمزه شده بود ولی من به این نتیجه رسیدم که دقیقا هر کسی را بهر کاری ساختند. و صد البته منو بهر آشپزی نساختن!