و هاله فردا باید یک عدد پرزنتیشن انجام دهد و به شدت نگران است که قرار است همش تپق بزند و فعل و فاعل ها را جا بجا بگوید.
۱۳۸۹ آبان ۳, دوشنبه
۱۳۸۹ مهر ۲۱, چهارشنبه
۱۳۸۹ مهر ۴, یکشنبه
خلاصه
یه سری اتفاقاتی اینجا میفته که آدم شاخ در میاره:
1- خوشحال و خرامان بعد از اینکه حساب باز کردیم رفتیم پول هامونو بریزیم به حسابمون، تصمیم گرفتیم یه مقدار نقد نگه داریم چون 1 روز طول میکشه تا پول بیاد تو حساب! به اصرار من حدود 1000 تا نگه داشتیم. اول از همه که موقع شمردن پول ها من و وحید و بهاره خودمونو کشتیم هیچ دو نفری عددشون مثل هم نشد. با تشریفات پول رو گذاشتیم تو پاکت و فرستادیم تو دستگاه. روز بعد تشریف بردیم برای خرید وسایل خونه. مبل و تخت و یه سری خورده ریز خریدیم و تشریف بردیم به سمت صندوق برای حساب. با افتخار کارت رو کشیدیم و منتظر موندیک، ولی چی شد؟ یه پیغام قشنگ داد که پول ندارین اینقدر شماها! ما هم جیبمونو خالی کردیم و بیشترشو جور کردیم ولی بهار به دادمون رسید و تونستیم خرید کنیم. زنگ زدیم به بانک که اووووووووووووووووووووووووووی پولمون کو؟ فرمودن چون رقمش بالا بود HOLD کردیم! باید 6-7 روز صبر کنین. جان؟ چی؟ چرا؟ البته یادتون نره که 1 $ هم نداشتیم. یه 2-3 روزی صبر کردیم و رفتیم بانک برای داد و بیداد. اصلا به داد و بیداد نرسید! زنگ زد به یه جایی و همون لحظه درست شد! گفت 30 دقیقه دیگه پول تو حسابه. به جان خودم این آدمی که باید اینو درست می کرد شاس زده بود وگرنه مگه میشه که بگن 6-7 روز بعد نیم ساعته درست بشه؟
.
.
2- تشریف بردیم مطابق مقررات دانشگاه تست سل بدیم. فکر کن؟ سل! جمعه تست کرد و گفت که دوشنبه بیا نتیجه رو ببینیم. از اونجایی که ما تو بچگی واکسن زدیم جواب تست هممون مثبت در میاد. فرستادنم برای ایکس ری از ریه. انجام و شد و همه چی خوب و خوش. فرمودن برو صندوق! منم با اعتماد به نفس کامل یک بیمه شده رفتم! خانومه محترم گفت خوب هیله (این بهترین تلفظیه که میشه از اینا در مورد اسمم انتظار داشت) تو که بیمه نیستی! منو میگی... شاخ در آوردم. گفتم نه من بیمه هستم و انصراف از بیمه ندادم. خلاصه مجبور شدم برم اینترنشنال آفیس. روز ثبت نام اونجا یه فرمی پر کرده بودم در مورد بیمه که آبی بود و در خواست بیمه دانشگاه بود. یه فرم دیگه ای دارن اینا فرم زرد. که معنیش اینه که من بیمه نمی خوام. من، وحید و عماد 100% مطمدن بودیم که فرم آبی رو پر کردیم. رفتیم اونجا و یه خانوم خیلی بزرگ بعد از باز کردن پرونده بنده فرمودن اینجا زده شما در خواست بیمه ندادی و نمی خوای. خلاصه از ما اصرار و از اون انکار. نهایتا تشریف برد تو کاغذا رو گشت و دید کههههههههه؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟ بعله بنده در خواست دادم و اونا اشتباه کردن. اینم سکته دوم.
.
البته همه چی هم اینجوری نبود. تو این 16-17 روزی که اینجا بودیم کلی اینور اونور رفتیم با بچه ها، یه پیک نیک رفتیم، یه عالمه دوستای جدید خوب پیدا کردیم. کلی همه کمکمون کردن به خصوص بهاره که.... کلی تو کلاسا گیج زدم. کلی سوتی دادیم تو حرف زدن. کلی همکلاسی های مهربون کشف کردم. یه همکلاسی خوب بهم 2 تا کتاب داد که باعث شد 100-120 $ خرج نکنم و یه عالمه چیزای خوب دیگه.
نتیجه: اینجا را دوست داریم
۱۳۸۹ شهریور ۲۲, دوشنبه
سفرنامه
چهارشنبه:
بعد از کلی ناراحتی و گریه و ... سوار هواپیما شدیم. همه چی پرواز خوب بود. تو استانبول، جایی که اصلا فکر نمی کردیم بهمون گیر دادن. سوال و جواب و ... البته نه طولانی بود و نه ناراحت کننده. کوتاه، مودبانه و سریع. تو پرواز استانبول به شیکاگو عملا جون دادیم! البته پرواز راحتی بود، هر 2-3 ساعت یه وعده یا میان وعده، کلی فیلم و کارتون و بازی و البته خواب. ما به توصیه بهاره زیاد نخوابیدیم که کلی وقتی رسیدیم به دردمون خورد. تو شیکاگو هم جز اینکه صف طولانی بود و کلی معطل شدیم اتفاق خاص دیگه ای نیفتاد. فقط وقتی پاس مبارک ایرانی رو نشون دادیم آقاهه گفت دفعه اولتونه وارد امریکا میشین؟ ما هم خوب گفتیم بعله! در نتیجه بهمون گفت برین اون گوشه وایسین میان دنبالتون. ما هم وایسادیم و یه آقاهه اومد گفت همه بیاین. ما هم که فکر کردیم جز همه ایم. رفتیم! تو اتاق نشسته بودیم که دیدیم یه آقاهی هراسان اومد گفت واحید هالی؟ ما هم حدس زدیم با ماست. فهمیدیم که بعله... اینجا مال کساییه که دفعه اول وارد امریکا میشن ولی ایرانی نیستن! ما رو برد تو یه سالن و یه فرم داد پر کردیم. بعدش هم منتظر موندیم تا صدامون کنن. حدودا 2 ساعت منتظر بودیم و هیچ کس کاری به کارمون نداشت. بعد از 2 ساعت صدامون کردن و پاسمون رو دادن دستمون و؟ به سلامت! از اون همه جوی که ملت می دادن که آآآآآآی سوال و جواب و بازجویی و ... اصلا خبری نبود. تا ایجاش چمدون هامون رو ندیده بودن. ما اینو از اونجایی که تو ایران داده بودیم سلفون پیچیش کرده بودن فهمیدیم. موقع سوار شدن به پرواز دالاس هم نگشتن چمدون رو و فقط سوال کردن خوردنی دارین؟ ما هم گفتیم میوه خشک! رسیدیم دالاس و دیدیم فقط یکی از چمدون ها باز شده و توش یه کاغذ گذاشتن که ما اینو باز کردیم. بچه ها اومده بودن دنبالمون و بردنمون شام خوذدیم با هم. شب هم رفتیم خونه بهاره که تا یکشنبه این شب خونه بهاره بودن ادامه پیدا کرد.
بعد از کلی ناراحتی و گریه و ... سوار هواپیما شدیم. همه چی پرواز خوب بود. تو استانبول، جایی که اصلا فکر نمی کردیم بهمون گیر دادن. سوال و جواب و ... البته نه طولانی بود و نه ناراحت کننده. کوتاه، مودبانه و سریع. تو پرواز استانبول به شیکاگو عملا جون دادیم! البته پرواز راحتی بود، هر 2-3 ساعت یه وعده یا میان وعده، کلی فیلم و کارتون و بازی و البته خواب. ما به توصیه بهاره زیاد نخوابیدیم که کلی وقتی رسیدیم به دردمون خورد. تو شیکاگو هم جز اینکه صف طولانی بود و کلی معطل شدیم اتفاق خاص دیگه ای نیفتاد. فقط وقتی پاس مبارک ایرانی رو نشون دادیم آقاهه گفت دفعه اولتونه وارد امریکا میشین؟ ما هم خوب گفتیم بعله! در نتیجه بهمون گفت برین اون گوشه وایسین میان دنبالتون. ما هم وایسادیم و یه آقاهه اومد گفت همه بیاین. ما هم که فکر کردیم جز همه ایم. رفتیم! تو اتاق نشسته بودیم که دیدیم یه آقاهی هراسان اومد گفت واحید هالی؟ ما هم حدس زدیم با ماست. فهمیدیم که بعله... اینجا مال کساییه که دفعه اول وارد امریکا میشن ولی ایرانی نیستن! ما رو برد تو یه سالن و یه فرم داد پر کردیم. بعدش هم منتظر موندیم تا صدامون کنن. حدودا 2 ساعت منتظر بودیم و هیچ کس کاری به کارمون نداشت. بعد از 2 ساعت صدامون کردن و پاسمون رو دادن دستمون و؟ به سلامت! از اون همه جوی که ملت می دادن که آآآآآآی سوال و جواب و بازجویی و ... اصلا خبری نبود. تا ایجاش چمدون هامون رو ندیده بودن. ما اینو از اونجایی که تو ایران داده بودیم سلفون پیچیش کرده بودن فهمیدیم. موقع سوار شدن به پرواز دالاس هم نگشتن چمدون رو و فقط سوال کردن خوردنی دارین؟ ما هم گفتیم میوه خشک! رسیدیم دالاس و دیدیم فقط یکی از چمدون ها باز شده و توش یه کاغذ گذاشتن که ما اینو باز کردیم. بچه ها اومده بودن دنبالمون و بردنمون شام خوذدیم با هم. شب هم رفتیم خونه بهاره که تا یکشنبه این شب خونه بهاره بودن ادامه پیدا کرد.
۱۳۸۹ شهریور ۳, چهارشنبه
دو نقطه پرانتز
نورت آنجلای عزیز
ادوایزر محترم
با سلام و دعای خیر
بنده متاسفانه هنوز که هنوزه موفق به اخذ ویزا نشدم! که مسلما می دانید تقصیر اینجانب نیست. پس لطفا یا این لست را کش بدهید یا خوتان اقدام به دیفر کردن بنماییید.
خاک بر سر سفارتتون.
بست ریگاردز
دولتی
۱۳۸۹ شهریور ۱, دوشنبه
تمیز نمی شویم
کلا اعصاب و روان تعطیل. کلا استرس دیگه شده بخشی از زندگی. عقد. ویزا. عروسی حالا هم کلیرنس. تو روحشون... شنیدم.. یعنی تو اپلای ابرود خوندم آدمایی هستن که 7-8 ماهه منتظر کلیر شدنن. خوب آدم روانی میشه دیگه.
نوشتهشده توسط
CoRoNa
در
۱۳:۳۳
1 نظر
برچسبها کلیرنس، بلاد کفر، تگزاس
۱۳۸۹ مرداد ۱۶, شنبه
اشتراک در:
پستها (Atom)

