۱۳۹۴ دی ۲۷, یکشنبه
۱۳۹۴ تیر ۲۶, جمعه
بد طالع اگر مسجد آیینه بسازد...
این فیزیکال تراپی داشت خوب جواب میداد برای زانوم. یه قسمتیش هم به خاطر Tape هایی بود که به زانوم میبستن. یه چیزی شبیه چسب زخم بزرگ تجسم کنین که دو تا دو طرف زانو بزنن و یکی پایینش. گویا باعث میشه زانو تو جهت درست خم بشه. من یه دو ماهی از این استفاده می کردم... خوشحاااال، رااااحت! دیروز یهو بهش آلرژی دادم. در حدی که الان از urgent care برگشتم!
تمام!!!
۱۳۹۴ خرداد ۳۱, یکشنبه
ماجراهای من و شهرداری... از تهران تا کلومبوس
به شدت کار دارم. یعنی باید دو تا پروژه برای شهرداری ببندم بره تا آخر این ماه. یکیش فقط باید یه سری تغیراتی که رئیس بزرگ خواسته رو انجام بدم ولی دومی... دست رو دلم نگذار! باید گزارش رو بنویسم (هنوز تموم نشده) بعدش بدم رئیس کوچیک بخونه. اونم که حتما یه سری نظر داره... نظرات که معمولاً کم و مختصر هم نیستن رو باید یه جوری راست و ریست کنم. بعدش تازه میرسیم به غول مرحلهٔ بعد. آدم های شهرداری میخونن و نظر میدن. که معمولان داغون ترین نظر هارو هم دارن! و بعدش باید یه جوری اون نظرات اون هارو هم جا بدم تو گزارش. و همهٔ اینا باید تا آخر این ماه انجام بشه. گود لاک تو می
به این اضافه میشه مشکل زانو و فیزیوتراپی! اولین جلسه فرداست و بنده کمی تا قسمتی نگرانم. تا الان نرفتم فیزیوتراپی خوب... و از همه بدتر اینه که تو اینجور مورد که استرس دارم بنده به gym پناه میبرم که به خاطره زانو کلا حق ندارم پامو بذارم توش!
.
.
.
.
.
و صد البته: از همه بد تر مهربان همسر شش ساعت فاصله داره تا من
۱۳۹۴ اردیبهشت ۱۷, پنجشنبه
شغل آرزوها
در راستای تغییر و تحولات سریع و عجیب در محل کارم، یکی دیگه هم استعفا
داد و رفت! زک که senior researcher بود یه کار دیگه پیدا کرد که به قول
خودش به آرزوش نزدیکتر بوده و میتونه کمکش کنه به شغل آرزوهاش برسه. و من
کلا الان دو هفتست که تو فکرم: شغل آرزوهای من چیه؟
هر روز، به خاطر
نوع کارم، با موضوعات و آدمهای متفاوتی کار میکنم، یه روز میرم شهرداری و
در مورد نتیجه تحقیق و مصاحبه و... برای جذب سرمایه گذار و بیزینس در مرکز
شهر حرف و چونه میزنم و روز بعد میرم تو homeless shelter و به مدیرشون
کمک میکنم data هاشون رو درست تجزیه تحلیل کنن و براشون داشبورد درست
میکنم. یه روز دارم میزان سواد بچههای ۹-۱۰ ساله رو تو یه محل کوچیک شهر
بررسی میکنم و یه روز اینکه تو یه قسمت شهر چه امکاناتی (asset) وجود داره و
یه روز هم دارم کمک میکنم که شهرداری بودجه امسالشو ببنده و از دولت
فدرال پول بگیره برای مناطق محروم شهر. مساله اینه که همشون رو دوست دارم!
شدم مثل بچه هایی که میخوان بزرگ شن همه کار بشن، امروز دکتر، فردا خلبان،
بعدش آتش نشان، بعدشم معلم. و بعدش سرگیجه شروع میشه، چون مثلا شروع PhD رو به تعویق انداختم که موضوع
مورد علاقه رو پیدا کنم، ولی به جاش تعداد بیشتری موضوع پیدا کردم.
وقتی با استاد راهنما قبلیم صحبت کردم گفت خیلی هم خوبه تصمیمت، اکثر
دانشجوهای من موضوع که ندارن هیچی، علاقشونو با فاند استاد تنظیم میکنن،
حداقل تو جلوتری!
جلوتر یا عقب تر، درست یا غلط، واقعا نمیدونم شغل ایدهال
من چیه، یا موضوع مورد علاقه من برای PhD چیه. تنها چیزی که میدونم اینه
که در شرایط فعلی همین جوری خوبه، شاید اگه همینطور پیش بره و آدمها و
موضوعات جدید ببینم اون موضوع رو پیدا کنم، اون شغل آرزوها رو یه جائی
ببینم.
۱۳۹۳ اسفند ۲۰, چهارشنبه
تحول اداري!
كلا زبان قاصره از بيان اين روزهاي محل كار! ديركتور آپريشن كه يه وكيل داراي ام بي اي بود رفت! نتيجه اينكه از حقوق ما و قراردادها بگير تاااا سفارش آب و قهوه و بيسكوييت موند رو دست رئيس! از اون طرف هم رئيس بنده كه ميشه ديركتور ديتا و ريسرچ ٤ ماه پيش گفته بود كه من مي خوام برم! خلاصه اينكه اون رفت و اين يكي هم دو هفته ديگه ميره! دو تا از سه تا پست ارشد عوض ميشه (٦٦٪) و كلا دو تا از ٨ تا آدم موسسه (٢٥٪) و من داشتم فكر مي كردم واقعاااا اگه يه كمپاني اعلام كنه من دارم ٢٥٪ كاركنان و ٦٦٪ مديريت رو عوض مي كنم چه بلايي سر سهامش مياد!!!!
۱۳۹۳ دی ۳۰, سهشنبه
کار می کنیم
کار کردن تو امریکا برای من خیلی جدید نیست! به جز سال اول که تو دانشگاه و برای یه استاد کار می کردم، سه سال متوالی تو یه موسسه تحقیقاتی وابسته به دانشگاه کار می کردم. منظورم اینه که م یدونم خیلی فضای کاری و فرهنگ کار تو امریکا با ایران متفاوته. اینو برای این می گم که می خوام از این به بعد یکم در مورد شرایط کارم و محیط کارم بنویسم و نمی خوام این شبهه بوجود بیاد که تازه با فرهنگ محیط کار تو امریکا آشنا شدم. البته سه سال زمان زیادی نیست و صد البته هر جایی شرایط خودشو داره.
حالا یکم مقدمه. همونطوری که گفتم بعد از کلی دنبال کار گشتن و به خاطر نداشتن گرین کارت به دیوار خوردن، به کمک یکی از همکلاسی های سابقم تو دانشگاه اوهایو تونستم کار پیدا کنم و شدم همکار این دوستمون. بعد از یه مصاحبه طولانی و کلی صبر کردن و هی مبارزه با نفس (که هر یه ساعت ایمیل نزنم بگم چی شد؟!) وسط تایمز اسکوئر و در حالی که واقعا یکی در میون میشنیدم که چی میگن فهمیدم که کارو گرفتم!
ادامه دارد
۱۳۹۳ آذر ۲۷, پنجشنبه
حرف بی حرفی علاجش حرفیدن است
بعضی وقت ها ننوشتن خودش یه عالمه حرف داره. ولی خوب با زبان بی زبونی حرف زدن هم اندازه داره!
اشتراک در:
پستها (Atom)

