یادداشت
Hold fast to dreams...

۱۳۹۶ بهمن ۱۰, سه‌شنبه

تصمیم کبری!

یه مدت زیادی گرفتن تصمیم کبری رو پشت گوش انداختم. تصمیم کبری این بود که بشینم یکی دو روزه این پروژه رو ببندم بره! شدنیه و همین الان هم تقریبا همه کدش رو زدم  رفته و ریپورتشو هم یه مقداریشو نوشتم. مشکل motivtaion  هست که ندارم! کل این قضیه گرین کارت و مشکل صدور گواهینامه رو اعصابه و با وجودی که قسمت منطق مغز میگه کاری که از دستت برنمیاد بشین پروژه رو ببند، قسمت تنبلی مغز میگه حالا این کارو هم کردی... که چی! خلاصه که امروز تصمیم کبری گرفته شد. تا ببینم چقدر می تونم بشینم سرش بدون حواس پرتی!
از طرفی فردا هم تولد مامان و هوتن هست و دلم اساسی تنگشونه. براشون کیک و گل دارم می فرستم که امیدوارم خوش حالشون کنه. بوووووووووس مامان منیژ گلم و داداش هوتن گلم.

۱۳۹۶ اردیبهشت ۲۵, دوشنبه

انتخابات نو، پست نو!!!

من نمی دونم چرا موقع انتخابات همیشه یاد وبلاگ میفتم! حالا چه امریکاییش چه ایرانیش! فکر کنم چون حوصله بحث و اینای حدود انتخابات رو ندارم!!

۱۳۹۵ بهمن ۶, چهارشنبه

ارزش ها

کلا موندم که چقدر آدم ها می تونن خودخواه باشن! رفتن به یکی رای دادن که داره همه رو به فنا میده. موندم وقتی یکی یکی نوبت چیزایی بشه که برای خودشونم مهمه چی دارن که بکن.

۱۳۹۵ شهریور ۲۵, پنجشنبه

چهار سال!

چند روز پیش شد چهار سال! الان بیشتر از چهار سال از آخرین باری که با بابا حرف زدم میگذره. صدای بابا روی پیغام گیر تلفن رو برای بار نمی دونم چند هزارم گوش میدم و مثل همیشه وسط بغض و گریه با شنیدن صداش که میگه پیشی جان... خنده میشینه رو لبام. مرسی بابایی.... خیلی دوست دارم.

۱۳۹۴ دی ۲۷, یکشنبه

جادوی زمان

خیلی وقت ها صبر بهترین راه حله و زمان همون داروی جادویی! 

۱۳۹۴ تیر ۲۶, جمعه

بد طالع اگر مسجد آیینه بسازد...

این فیزیکال تراپی داشت خوب جواب میداد برای زانوم. یه قسمتیش هم به خاطر Tape هایی بود که به زانوم میبستن. یه چیزی شبیه چسب زخم بزرگ تجسم کنین که دو تا دو طرف زانو بزنن و یکی پایینش. گویا باعث میشه زانو تو جهت درست خم بشه. من یه دو ماهی از این استفاده می کردم... خوشحاااال، رااااحت! دیروز یهو بهش آلرژی دادم. در حدی که الان از urgent care برگشتم!
تمام!!!

۱۳۹۴ خرداد ۳۱, یکشنبه

ماجراهای من و شهرداری... از تهران تا کلومبوس



به شدت کار دارم. یعنی‌ باید دو تا پروژه برای شهرداری ببندم بره تا آخر این ماه. یکیش فقط باید یه سری تغیراتی‌ که رئیس بزرگ خواسته رو انجام بدم ولی‌ دومی‌... دست رو دلم نگذار! باید گزارش رو بنویسم (هنوز تموم نشده) بعدش بدم رئیس کوچیک بخونه. اونم که حتما یه سری نظر داره... نظرات که معمولاً کم و مختصر هم نیستن رو باید یه جوری راست و ریست کنم. بعدش تازه میرسیم به غول مرحلهٔ بعد. آدم های شهرداری می‌خونن و نظر میدن. که معمولان داغون ترین نظر هارو هم دارن! و بعدش باید یه جوری اون نظرات اون هارو هم جا بدم تو گزارش. و همهٔ اینا باید تا آخر این ماه انجام بشه. گود لاک تو می‌
به این اضافه می‌شه مشکل زانو و فیزیوتراپی! اولین جلسه فرداست و بنده کمی‌ تا قسمتی‌ نگرانم. تا الان نرفتم فیزیوتراپی خوب... و از همه بدتر اینه که تو اینجور مورد که استرس دارم بنده به gym پناه می‌برم که به خاطره زانو کلا حق ندارم پامو بذارم توش!
.
.
.
.
.
و صد البته: از همه بد تر مهربان همسر شش ساعت فاصله داره تا من