یادداشت
Hold fast to dreams...

۱۳۸۶ مهر ۳, سه‌شنبه

خانواده خوشبخت

کتاب که می خوانم بعضی وقتها می خوانم که خوانده باشم! که بدانم. که لذت راحت لم دادن و ورق زدن را بچشم. و شاید از بین هر چند کتابی که می خوانم تنها یک یا دو جمله چنان برود در خاطرم که لحظه به لحظه تحلیلش کنم و هی بمانم که عجب!!! و هر دفعه به معنی جدیدتری برسم. اولین جمله کتاب « خانواده خوشبخت» نوشته سارتر این است:
در جهان خوشبختی واقعی وجود ندارد، اما گاهی وقتها هم نمونه هایی از آن پیدا می شود!
و یا در جایی دیگر، تقریبا در اواخر کتاب:
برای چه تعجب می کنی؟ هر انسان در اختیار حوادث هولناکی است، زمان برای آدمی حادثه می سازد و این حادثه ها بدبختی فراهم می کنند. بد بختی در هر صورتی دارای قدرت زیادی است و می تواند سراپای آدمی را در اختیار بگیرد. ما از نیستی به هستی می آییم و از هستی به نیستی می رویم. در فاصله این هستی و نیستی زمان قرار دارد. زمان هم حاصل حوادث است، حوادث از زمان بوجود می آیند و زمان را تغییر می دهند.

البته شاید برای درک آنچه می خواهم بگویم بهتر باشد این کتاب را بخوانید... نه... نه برای درک نوشته من! فقط کتاب خوبی است....
به گمانم هنر نوشتن در به کار گیری کلمات زیبا، موضوع مناسب، ساختار عالی و ... نیست.هنر دقیقا در کاری است که در این کتاب صورت گرفته. با پیش فرضهای ذهنی شما شروع می شود... اینکه شاید تو خوشبخت نباشی.. ولی یک جایی هستند کسانی که خوشبختند. و مدام و پی در پی این را تکرار می کند و مطمئنت می سازد که باور کن اینها خوشبختند. چه می شود که در پایان کتاب بدبختی را چیره می داند؟ و چه راحت در پایان خواننده می پذیرد نمونه ای که برای خوشبختی ارائه شده هم در نهایت بدبختی بیش نیست! این است که یک نویسنده را بزرگ می کند. هنر نویسندگی در این است. در به تصویر کشیدن داستانی کهنه به شیوه ای نو. همان تضاد تکراری بین طبقات... همان گناهان نا خواسته که موجب عذاب میشوند، داستان نخ نما شده حق السکوت گرفتن بی سر و پایی از بزرگی! ولی در نهایت نو! هنر در این است نه در..

۱۳۸۶ شهریور ۱۳, سه‌شنبه

پدر خوانده

دی وی دی پدر خوانده جلومه ولی نمی تونم ببینمش! انتظار متانت و آرامش ازم نداشته باشین! یکی نیست بگه خوب چرا پسش نمیدی که اینقدر حرص نخوری....
ولی واقعا عجب فیلمیه. البته جز معدود فیلماییه که حتما باید دوبله دیده بشن. صدای مایکل! و یا باباش تو نسخه اصلی افتضاحه در برابر دوبله!!!

۱۳۸۶ شهریور ۵, دوشنبه

بدرود؟؟؟


دیوار
همان دیوار همیشگی.
همانی که قرار بود آجر آجرش را با هم بشکنیم
یادت هست؟
عجب تابستان سردی بود.
چقدر دوری
آن روزها زمزمه همیشگیم این بود:
در میان طوفان
چون تیره شد نور امید
.....
چند بار خواستی بلند تر زمزمه کنم تا بشنوی.
که هرگز نشنیدی. متاسفم
عجب تابستان سردی بود
چقدر دوری
چقدر این روزها می خندم
چقدر شادم
و چقدر سرکش
دلگیری؟
از من؟
پس کاش لبخندم را میدیدی. لبخند را نمی توان نوشت. نمی توان فریاد زد. آن هم این لبخند. لبخندی که به اندازه تمام حنجره های دنیا حرف برای گفتن دارد. و من؟ همان تکرار همیشه...همان آغازی که پایانش واضح و تاریک است. همان گله های همیشگی!
هنوز هم مثل همیشه نظرم زود عوض می شود. مثل همیشه زود می بخشم و ساده تر از همیشه به همام دام قبلی می افتم. تو چه میگفتی؟ آهان

- از یک سوراخ 100 بار هم که گزیده شده باشی بازم خوش خیالی .
- خوش خیال؟ شاید... من امیدوارم نه خوش خیال!
- نه تو زودباوری... چرا فکر میکنی ....
- ادامه نده.
- هر جور تو راحتی

ولی الان شک دارم که امیدوار باشم. بیشتر احساس می کنم کودکم! یا شایدم ابله. البته بین کودکی و بلاهت پیوندی ناگسستنی است. دیدی؟ هنوز هم به نظرم ابله صرفا یک صفت است نه یک ناسزا. و تو باور نکن باز که وقتی می گفتم ابله منظور بدی نداشتم!!!
راستی به نظرت کسانی که اینها را می خوانند چه فکری می کنند؟ در مورد من و تویی که هستیم ولی وجود نداریم. هنوز فکر می کنم ما غباریم. و هنوز زمزمه می کنم:

فردا صد ستاره روید
از آسمانها بریزد
فردا از قلب ظلمتها
نور گرمی بر می خیزد

لذت زندگی به گمان است. و چه گمان خامی که خود را مخاطب این سطور بدانی. تنها مخاطب منم آنقدر تو در من زندگی کردی که سراپا توام...

۱۳۸۶ مرداد ۳۰, سه‌شنبه

پایان نامه

چنان سر گرم ماست مالی کردن پایان نامه هستم که نگو و نپرس! واقعا دلم برای رشد هوشمند
میسوزه که اینجوری دارم در موردش نظر میدم....

۱۳۸۶ مرداد ۲۸, یکشنبه

تبریز

یه سفر رفتیم به شدت خوش گذشت! تبریز .. با بچه های دانشگاه. اونقدر حالشو بردیم که نگو... واقعا آخرین سفر دانشجویی دوره لیسانس بهترینش هم بود.