یادداشت
Hold fast to dreams...

۱۳۹۰ مهر ۳, یکشنبه

و من از شما متنفرم چون خیلی نا مردید!!!!

یه وقتایی دلم برای خودم تنگ میشه! برای خودمی که راحت تو چشمای طرف نگاه می کردم و نظرم رو می گفتم. باعث می شد خیلی ها منو یه آدم رک و بی ادب بدونن ولی خودم راحت بودم. اینقدر تو خودم نمی ریختم. الان بیشتر از یه ساله تو گلوم گیر کرده به چند نفر بگم حالم ازتون به هم می خوره و فقط دارم تحملتون می کنم. بهشون بگم به نظرم حال به هم زن ترین و مزخرف ترین آدم های دنیان. ازشون متنفرم و واقعا امیدوارم یه روزی برسه که ازشون هیچی نشنوم و نبینمشون. ولی متاسفانه اینا همه خواب و خیالاییه که شدنی نیست. متاسفانه باید تحمل کرد. متاسفانه نشونه آدم خوب بودن دروغ گفتنه. متاسفانه از نشونه های آدم خوب بودن تظاهر کردنه. متاسفانه نشونه آدم خوب بودن گول زدن خودت و بقیه است. امروز به خودم قول دادم حتی اگه یه روز از عمرم یا عمرشون مونده باشه همه حرف هامو بزنم ولی بعدش پشیمون شدم. احساس کردم مثل ایناییه که میشینن تو خونه و فحش میدن! دلم اینو نم یخواد. نمی خوام با کینه به زور تو روشون لبخند بزنم. دلم می خواد هر دفعه که منو میبینن بدونن ازشون متنفرم. اصلا هم قبول ندارم بخشیدن حال آدم رو بهتر می کنه. با آدم های پررو نمیشه مدارا کرد. هر چقدر خانمی و صبوری کنی اونا وقیح تر میشن.
آخییییییییییییییییییییییییییش یه ذره بهتر شدم. غر زدن یه ذره حال آدم رو بهتر می کنه

۱۳۹۰ مهر ۱, جمعه

داستان من و ابر و خورشید، داستان زندگی

اینجا خیلی ابریه، چند روز متوالی میشه بارون بیاد و فقط چند دقیقه بند بیاد. وقتی هایی که بارونیه ابر تو آسمون زیاده. و البته مه هم روی زمین. دیروز که از کلمبوس بر می گشتیم یه تیکه بارون نبود ولی ابرها بودن. ابرهای سیاه، گنده و پهن. یه لحظه خورشید از وسط یکیشون اومد بیرون. مثل این عکس ها شده بود... اشعه هاش به صورت خط های مستقیم از لای ابر ها اومده بودن بیرون. خیلی قشنگ بود. مثل الان. کلا آسمون زندگی من به شدت ابریه ولی هرزگاهی یه کم خورشید از لای ابر ها میاد بیرون و یه کم امید میده... لحظه های قشنگین. امیدوارم این دفعه دوباره همه چی تیره و تار نشه. من یکی که تحملش رو ندارم......

۱۳۹۰ شهریور ۲۵, جمعه

توصیه 2

توصیه 2: وقتی هنوز حرفتون تموم نشده پابلیش نکنین پست لامصب رو!

خوب چیه؟ قاطی کردم. حوصله ندارم و اصلا هم نمی خوام نصیحت بشنوم که همه چی درست میشه. اگه درست میشه من ترجیح می دم الان برم تو کما هر وقت درست شد بیام بیرون. خوب هر آدمی تحملی داره. مال من تمومه . اااااااااااااااااااااااااااااااااه

توصیه

توصیه می کنم هرگز وقتی شرایط خوبی ندارین نشینین شرایططون رو بررسی کنین! جواب نمیده، یا بهتر بگم بدترین جواب رو می ده

۱۳۹۰ شهریور ۲۱, دوشنبه

هاله و شهر جدید: غم ها و شادی ها

این چند روزه هر چی حس قاطی پاطی تو دنیا بود رو تجربه کردم! از ناامیدی و ناراحتی مطلق بگیر تا خوشحالی و امیدواری محض! همش هم بی اساس. یعنی نه می تونم خوشحال بایم با این شرایط و نه اونقدر نا امید. فعلا همه چیز وابسته به یه فرمه که پر بشه و تایید بشه. یه نصیحت. اگه انشا های بچگیتونو که توش نوشتین علم بهتر است رو دارین همین الان آتیشش بزنین چون دروغه محضه. الان بنده علمشو دارم ولی پولشو ندارم که ثبت نام کنم! ولی اگه ثروتشو داشتم نرم نرم علم دار هم میشدم. دیدیییییی؟ 

حالا بحث شهریه یه ور... مساله راه یه ور دیگه. دارم در به در دنبال یه آدمی می گردم که تو کلمبوس زندگی کنه و هفته ای سه روز هم اتاقی بخواد. دیگه چی بهتر از این؟ به جای اینکه 7 روز هفته هم اتاقی تحمل کنه هفته ای سه روز تحمل می کنه و از همه بهتر آخر هفته ها من نیستم. حالشو ببره.

پنج شنبه قراره برم  OSU برای Orientation . جدا از اون باید یه عالمه اطلاعات بگیرم. اگه بشه که همون روز تکلیف خونه و ثبت نام و ... رو روشن کنم که عالی میشه

خونه جدید رو ردوست دارم. بجز همسایه بالایی که وقتی راه میره کل خونه میلرزه، بقیه موارد همه چی خوبه. تو این چند وقت اصلا متوجه اینکه ماشین نداریم نشدم و از همه مهمتر اینجا ایرانی های خیلی دوست داشتنی داره که باعث میشه ترسی که وقتی از تگزاس میومدیم اینجا داشتیم در مورد دوست ایرانی کاملا برطرف بشه. خونمون تو سالنش یه پنجره گنده داره که رو به یه چمن بازه و زاویه خونه های همسایه جوریه که صاف تو چشم تو نیست. منظره قشنگیه و البته خوب بودن هوا باعث میشه که پنجره رو خیلی وقتا باز بذارم و از هوا هم در کنار منظره لذت ببرم. 
 

۱۳۹۰ شهریور ۱۰, پنجشنبه

سلام بر اوهایو

بالاخره پرونده منتقل شدن من بعد از ماهها بسته شد و یکی دو ساعت پیش بهم گفتن که I20 حاضره، بیا برش دار برو!!! کلا به کسی توصیه نمی کنم مگه تو سال اول دکترا. یعنی اگه راه داره بمونین سر جاتون! منو نبینین که مجبور شدم وسطش برم یه ور دیگه، شماها سعی کنین همونجا بمونین سر جاتون. به اعصاب و روانی که در این پروسه از بین میره نمیارزه.
حالا اگه بشه فردا میرم یه سر دانشگاه جدید که I20 رو بگیرم و مراحل اولیه ثبت نام رو انجام بدم.
تا اینجا اطلاع رسانی بود که نشم مثل اینایی که همنش میان غر میزنن!!
غر غر ها رو هم بعدا می گم

۱۳۹۰ شهریور ۷, دوشنبه

مستر خامه با گرایش توت فزنگی.... 60 مایل در روز

این هم از زندگی جدید!! جالبه که حتی جدید هایی به این شدت هم زود یکنواخت میشن. در حالی که خونه جدید رو هنوز کامل نچیدیم و مستقر نشدیم دارم به اینکه چجوری میشه ظاهرش رو متفاوت کرد فکر می کنم! هنوز این مستر تموم نشده و من هنوز شروع نکردم تو دانشگاه جدید به درس خوندن دارم به این فکر م یکنم که مستر بعدی چی باشه! خاصیت آدمبزاد همینه. هنوز تا لقمه رو می ذاره دهنش هنوز جویدنشو شروع نکرده داره لقمه بعدی رو آماده می کنه!!!
چقدر از !!! خوشم میاد! یه زمانی از ... خوشم میومد ولی الان !!! بهتره!!! دو نقطه دی
هنوز دانشگاه جدید رو ندیدم. هنوز کاغذ بازی های اداری تموم نشده و من اصلا نمی دونم کی حاضر میشه. ولی می دونم که روزی 60 مایل رانندگی کردن از اون کاراااااست که اتفاقا قراره من انجامش بدم. امیدوارم این یه سال به خیر بگذره و خوشی و این مستر رو بگیریم وخلاص.
دوباره تب خال زدم. دوباره همش غذای بیرون می خورم و دوباره دارم میترکم. خیلی معنای خوبی نداره.
البته اینکه خامه و توت فرنگی می خورم بی تاثیر نیست!