یادداشت
Hold fast to dreams...

۱۳۸۶ دی ۲۱, جمعه

روزهاي خوب

کارانه:
دو تا کار خوب هم یاد گرفتم اساسی، فقط حیف که بعضی وقتا انجام دادنش اولش اذیتت کننده است ولی در برابر مزایاش هیچ محسوب میشه!!
۱- هر کاری که اذیتت میکنه رو بذار کنار، حالا حرف زدن با یه آدم باشه یا رفتن به یه جا یا حتی دیدن یه فیلم!!! به جان خودم گفتنش آسونه ولی تا انجام ندین نمی فهمین چه قدر فوق العاده است!!!۲- هر آدمی که اذیتت میکنه رو بذار کنار، البته بعد از اینکه کاملا بهش حالی کردی کدوم کارش اذیتت کرده! چه فاییده داره دور و برت پر از آدمایی باشن که واسشون مهم نیست تو از کاراشون ناراحت بشی یا خوشحال؟
در واقع به این نتیجه رسیدم که اصلا جایی نرم بهتر از اینه که جایی برم که تهش قراره یه اتفاق ناراحت کننده بیفته.
یا ۴ تا دوست درست حسابی آدم داشته باشم بهتر از اینه که ۴۰ نفر دور و برم باشن و قربون صدقم برن ولی تو خالی از آب در بیان.
برفانه
این برف هم حسابی قاطی کرده ها!!!
الان از پنجره نگاه کن: نمیاد!
۵ دقیقه دیگه نگاه کن: میاد!
ولی خیلی خوب بود ... برف بازیو می گم .. با آرش و سلما... در واقع خوب تر از همه این بود که قرار شد بریم آلاسکا یا شمال کانادا کار کنیم با سلما! هم حقوقش خوبه هم اینکه برفه و سرده!
فیلمانه
دلم فیلم خوب میخواد! حوصله فیلم خشن ندارم! ترسناک و اینا هم تعطیله، فقط فیلم باشه نه ترسناک نه رمانتیک.
ترجیحا خشونتش هم پایین باشه، آخه من روحیم خیلی لطیف و حساسه... زودی ناراحت میشم
خبرانه!!
فرانسه!! یعنی میشه؟؟؟ از ذوق میمیریییییم
پ.ن.۱: هوتمن(برادرم)یه گردن بند برام خریده که برفه!!! یعنی دو تا بلور( بهش می گن بلور؟؟) برف بهش آویزونه!!!
پ.ن.۲: این عقب افتادن کنکور خیلی باحال خبرش بهم رسید! داشتم با خودم فکر می کردم اگه یه ۲-۳ هفته وقت داشتم چی میشد که سلما زنگید!! خلاصه کراماتی هست که شماها بی خبرید ازش!!!
پ.ن.۳: فردا قراره سوار بر سورتمه ای که ۴ تا سگ گنده پشمالو می کشنش برم دانشگاه!!!
پ.ن.۴: فردا باید ۴:۱۵ سر جهان کودک باشم! به نظرتون کی از انقلاب حرکت کنم؟ در واقع باید ۶ از اینجا راه بیافتم تا ۹ برسم دانشگاه و ۲ از دانشگاه حرکت کنم که ۴ برسم جهان کودک !!!

۱۳۸۶ دی ۸, شنبه

اگر آسمان نبارد
اگر حرفهای دلت سنگین شوند به قدر کافی
اگر نگاهت را ندزدی
اگر زمستان را بفهمی ...
زمستان...
چه فرقی می کند که سرما از تو باشد یا از هوا
مهم این است که از کجا یک قطره گرما پیدا کنم
و من هنوز عاشقم، عاشق این روزهای لعنتی که می گذرند تا برسند به روز شروع من.

پ.ن.۱: دلم می خواست دوست آن روزهایم بود و زمستان من را می فهمید.
پ.ن.۲: اگر در یک جای سبز گیر کنید که هیچ روزنه ای ندارد چه می کنید؟ دیشب در خواب این چنین جایی را تجربه کردم! عمق نداشت.. بی انتها .. و همه و همه سبز! حتی من

۱۳۸۶ دی ۴, سه‌شنبه

راست

خيلي هم دور نيست ... شايد چند ماه.... مي نوشتم و آنقدر مي نوشتم که مي توانستم بين نوشته هايم انتخاب کنم که اين را بگذارم يا آن را... و بعد يکي دو ساعتي را به بهانه انتخاب يکي از پنج شش نوشته آن دو سه روز از هدر رفتن نجات بدهم! اصرار براي اين فونت لوتوس باشد و آي کنترل اف بگير و آي ريپليس ي با شيفت ط!!! و رنگ و .....
نه، شايد واقعا با معيارهاي زماني خيلي هم دور نباشد... چند ماه نا قابل... چند ماه بي ارزش بين سالهاي بي ارزش تر. ولي من کجا و هاله کجا؟؟
مانده ام...مانده ام من به قهقرا رفته ام يا هاله... مانده ام من اشتباه مي کنم يا هاله... مانده ام چرا در اينجا را تخته نمي کنم! چه فايده اي دارد وقتي بتواني بنويسي ولي نه در مورد چيزي که مي خواهي ... چيزي_حسي _ کسي_ روزي_ دردي_ اشتياقي که بايد؟
بچه که بودم دلم مي خواست با بچه هاي خيابان 95 بازي کنم يا حتي 97! ولي نه با بچه هاي خيابان 93! چون پيش بچه هاي خيابان 93 که همه فکر مي کرديم همديگر را ميشناسيم نمي توانستم از آرزويم که بالا رفتن از درخت بود حرف بزنم! چون پيش بچه هاي خيابان 93 که همه فکر مي کرديم همديگر را ميشناسيم زشت بود که دختر آقاي دولتي که براي خودش خانومي شده آرزويش بالا رفتن از درخت باشد! حتي اگر اين خانوم تنها 10 ساله باشد!
و اگر و اگر و اگر نسيم شرجي تابستاني رشت به گوش مادر جان ميرساند که در اعماق ذهن دخترکش بالا رفتن از درخت، نزديک شدن به رودخانه ته کوچه و يا دوچرخه سواري در گلسار تنها و تنها وجود دارند معلوم نبود چند تابستان را بايد تن تن مي خواندم و به کوچه نمي رفتم! چه برسد به اينکه مي فهميد تمام اين نبايد ها را که انجام داده ام هيچ! با شقايق وشراره و محمد (پسرخاله شراره) با دوچرخه هايمان تا 105 هم رفته ايم و آلاسکا هم از زهرا خانوم خريده ايم! در عوض مادر مهربان فکر مي کرد من تمام آن بعد از ظهر هاي داغ را با شهيده و سارا مشغول خاله بازي و طبخ غذا براي عروسک هايمان بودم! يا در نهايت رفته ام با هديه و هانيه دوچرخه سواري کنيم در حياطشان!!!!
الان هم همان حس را دارم. حس اينکه اينجا هست تا همه ببينند که دارم عروسک بازي مي کنم و اصلا هيچ ميلي براي شکستن خط هايي که برايم تعريف کرديد ندارم. کاملا يک دختر خانوم محترم هستم که آرايش مي کنم، بلند مي خندم، با همه سلام و عليک مي کنم، سعي ميکنم نقش يک دختر ابله را بازي کنم و هميشه دنبال آدرس آرايشگاه جديد، رنگ مد سال، مد مانتو امسال، آمار فلان پسر و مسايل مهمي از اين دست هستم! البته چون جديدا مد شده که دختر ها هم يک سري اطلاعات عمومي! داشته باشنديک سري اسم از نقاشي هاي معروف با نام نقاش، گروه هاي موسيقي، نام چند نويسنده و يکي دو جمله از کتابهايشان هم حفظ کرده ام که به موقع تحويل بدهم و ثابت کنم که من هم يک دختر امروزي هستم. راستي اين را هم بلدم که ژست روشنفکري بگيرم و با افتخار بگويم محدوديت در روابط با جنس مخالف نشانه کوته فکري است دختر و پسر بايد بتوانند آزادانه با هر کسي که مي خواهند در هر سطحي که مي خواهند هر رابطه اي که مي خواهند داشته باشند بدون محدوديت از نظر تعداد نفر در زمان واحد! و در ته دلم 500 تومان نذر کنم که معشوقم به اين جمله معتقد نباشد!
اينها را هم مينويسم که لا اقل اينبار خيلي دروغ نگفته باشم! چه انتظاري از بلاگي که از برادر و دوست و عاشق و معشوق و معلم و هم مدرسه اي و هم کلاسي دانشگاه و.... همه و همه مي خوانند بايد داشت؟ صداقت؟ راستي؟ درستي؟
اينها را نوشتم که بگويم دلم دروغ گفتن نمي خواهد! دلم از راست گفتن هم ميترسد. راست گفتن ترس هم دارد. من نمي توانم افکارم را برهنه اين وسط به نمايش بگذارم! راستش دلم نميخواهد بلاگ ديگري هم داشته باشد. دلم مي خواهد اينجا راست بگويد ولي چون نميتواند ديگر نمي خواهد اصلا راست بگويد. دلم مي خواهد وقتي راست مي گويد همه بفهمند او بوده که راست گفته. دلم دلش مي خواد همه راست گفتنش را ببينند، براي همينم نمي روم يک بلاگ ديگر به نام عسل يا ترانه يا دختري با قلب آسماني باز کنم و شروع کنم زير و بم زندگي ام را براي کساني که هر روز برايم گل و دو نقطه ايکس و دو نقطه ستاره و شماره تلفن ميفرستند شرح بدهم!
هنوز هم اينجا مي نويسم ولي ديگر حسابش از دستم در رفته که کي راست گفتم و کي دروغ و کي قرار است راست بگويم و تا کي بايد بيهوده منتظر راست شنيدن باشم

۱۳۸۶ آذر ۲۳, جمعه

ناتمام

گیج

گنگ

و ناتمام

تمام لحظه های خوش

تمام سال های غم

ناتمام ماند

آن همه صدا

آن همه نوا

نا تمام ماند

رویای نیمه کاره

تنفر نیمه کاره

عشق؟؟

عشق که تمام و نا تمام ندارد

ولی در میان این همه نا تمام

یک تمام

پژواکی که به گوش رسید

پژواک...... تکرار و تکرار

ک.د.

۱۳۸۶ آذر ۱۱, یکشنبه

برف

اینم اولین برف امسال..... عاشقتم برف!!!!!

۱۳۸۶ آبان ۲۸, دوشنبه

سال دوم دانشکده

بسی امروز یاد گذشته ها کردیم!!!! داشتم دنبال جزوه مسکن دکتر عزیزی می گشتم . برای همین کل جزوه های این چهار سال رو که شده دو تا زونکن گنده و 3 تا سر رسید رو زیر و رو کردم. جزوه هایی که تو زونکن بودن که هیچی ... اکثرا پاکنویس یا کپی هستن و تمیز و مرتب! ولی ولی ولی ... امان از اون سر رسید ها! میتونم بگم که حداقل 1 ساعت نشستم و مکاتبات سر کلاس رو خوندم.... واااااااااای که چقدر عالی بود اون روزا. خدا پدر و مادر جی کی رولینگ رو بیامرزه. اگه نبود این مکاتبات اینجوری نوشته نمیشد! ته ته گرفتاریمون این بود که چو چی کار کرد و الیور کجاست و اسنیپ چی شد . تازه فهمیدم که سم و صالح با اون همه ادعاشون در مقابل آمار گیری ما تو سال دوم باید برن بوق بزنن! مسلما جز سحر و بهاره بقیه نمی فهمن الان موضوع چیه. حالا اینا خوباشه. تقریبا هر 3 صفحه در مورد اینکه بعد کلاس بریم سان شاین بزنیم با بریم چشمک مکاتبات مفصلی صورت میگرفت. حساب کردم تو سررسید دو تا سوال بیشتر از همه پرسیده شده : الان باید به نظرت چی کار کنیم؟ و منظورش چی بود؟ راستش خیلی سعی کردم همه چیو یادم بیاد ولی اینقدر پیچیده بود که فکر کنم اگه هر چهارتامون هم بشینیم به اتفاق ماهر ترین تیم کشف رمز بازم نمی فهمیم یه جاهایی رو. بهاره هم که قربونش برم فقط لطف می کرد هی وسط تصمیم گیریها شعر از خودش در میکرد. بهار یادت میاد اولین بار اولین یارشهریار قنبری رو؟؟ خلاصه کلی شاد شدم. یه چند وقت بود فکر میکردم که این چهار سال چیز زیادی واسم نداشته، نه خاطرات خوب، نه دوستای خوب، نه سواد زیاد، نه خوشگذرونی!!! ولی خدایی الان فهمیدم حتی اگه سال اول و سوم و چهارم رو بذارم کنار و فرض کنم هیچ! سال دوم به جای هر 4 تا سال خاطره و عشق و حال داشت! چه آتیشایی که سر اون پله ها سوزوندیم که دو تاآمار حسابی بگیریم. چه آتلیه 3و 4 هایی که می رفتیم. اون لویزان رو بگو! پارک طالقانی که هنوزم ازش متنفرم! اوه اوه رویا و قهوه رو! کتابخونه خواجه نصیر رو که نگو. و چقدر زود غمگین می شدیم اون موقع ها! به گمونم الان اگه همون اتفاقا بیفته 10% اون وقتا هم ناراحت نشیم. پوست کلفتمون کرد اون سال دوم. فکر کن .. واسه یه ناهار تو خوردن ماه رمضون بکوبی از دانشگاه تا جمشیدیه بری! آب بازی پارک نیاورون و بعدش انجام عملیات غیر ممکن 12 تو تاکسی، از دست تو بهاره !! من و سحر که اینکاره نبودیم. وای اون ضرب المثل معروف گوشواره بچه شو در میاره طلا میخره. خلاصه اینقده خدیدم که مامانم اومده میگه عزیزم می خوای یه کم کمتر به خودت واسه درس خوندن فشار بیاری؟ نگران سلامتیت شدماااا
حیف که نمیشه اینجا از خاطره سازان محترم نام برد! ولی واقعا ازشون تشکر می کنم که با سوتی ها و کاراشون اینقده بهمون حال دادن و باعث شدن کلی بخندیم.

۱۳۸۶ آبان ۲۳, چهارشنبه

سرما خورده

سرما خوردم بد جور!!! موندم چطوری تونستم بشینم پای کامپیوتر!!!! به هر حال اوضاع بده... ۳ تا ۶:۳:۳ هم که تا الان ۲ تاشو زدم چندان تاثیری نداشته.
ولی خوشحال نشین!!! من ۷۰۰۰۰۰۰۰۰۰ تا جون دارم!!!