یادداشت
Hold fast to dreams...

۱۳۸۶ بهمن ۱۷, چهارشنبه

تمام آدم هایی که میشناسم


کمی پس از فردا روز قضاوت من است
روزی که صلیبی می کشم برای ارزش گذاری
برای خوب ها و بد ها
بالای صلیب( شاید راست) خوب ها
و سمت دیگر( احتمالا چپ) بدها
بعد آدمها را یکی یکی می گذارم زیر خوب و بد ها
و کم کم ستون ها پر میشوند
وقتی آخرین اسم را نوشتم ذوق می کنم
ذوق میکنم که این همه آدم میشناسم که در موردشان نظر دارم
ذوق می کنم از دیدن آن همه اسم که که برایم مفهومی بالاتر از چند حرف الفبا دارند

۱۳۸۶ بهمن ۷, یکشنبه

ما انسان های عاقل

یک سری انسان وجوددارند که خیلی خوشبختند. در دنیای خودشان زندگی می کنند. و ما اسمشان را میگذاریم دیوانه. نمی دانم ما دیوانه تریم که در دنیای همدیگر زندگی می کنیم یا آنها. ما دیوانه تریم که هیچ خواسته ای نداریم جز آنکه از ما انتظار دارند یا آنها! ما دیوانه تریم یا آنها؟ ما دیوانه تریم؟ دیوانه تریم؟ دیوانه؟ دیو؟
یک سری انسان هستند در دنیا که خیلی توانا هستند. آنها می توانند آنچه را که می خواهند تجسم کنند. نه تنها تجسم بلکه در واقع در آن زندگی کنند. و ما اسمشان را می گذاریم دیوانه. نمی دانم ما دیوانه تریم که حتی خواب دنیای دوست داشتنی که مال ما باشد را نمی توانیم ببینیم یا آنها که در آن زندگی هم میکنند. ما دیوانه تریم یا آنها؟ ما دیوانه تریم؟ دیوانه تریم؟ دیوانه؟ دیو؟
یک سری خوشبخت در دنیا هستند که کاری به کار ما ابله ها ندارد. و ما در حالی که به آنها حسودیمان میشود آنها را دیوانه می خوانیم! ما حسودهای بد بخت دیوانه تریم یا آنها که به راحتی ما را، حسد هایمان را، زشتی رفتار هایمان و... را نادیده میگیرند؟ ما دیوانه تریم؟ دیوانه تریم؟ دیوانه؟ دیو؟
یک سری دیوانه در دنیا جمع شده ایم دور هم و اسممان را گذاشته ایم انسان. آنوقت یک سری انسانی را که باقی مانده به زور قرص و مشاوره! مثل خودمان دیوانه میکنیم! نمی دانم چند فیلم با این مضمون ساخته شده که مثلا در تمام دنیا 1000 نفر مانده اند و بقیه با یک ویروس یا یک گروه عجیب و غریب مورد حمله قرار گرفته اند. و این گروه اندک باید با تمام آنها بجنگند و نسل بشر را حفظ کنند! به گمانم الان این انسانها هم همان حالت را دارند. دارند سعی میکنند نسلشان را حفظ کنند. و تعدادشان هم هر روز بیشتر میشود. نمیبینید؟ قرص هایی که ما دیوانگان به خورد سالم ها می دهیم تا دیوانه شان کنیم را خودمان هرازگاهی می خوریم تا همان علایم را داشته باشیم! فلوکسیتین، لیتیوم ،فلووکسامین،سرترالین،سیتالوپرامو .... اسمشان را هم میگذاریم happy pill ! خودمان هم می دانیم آنها شاد ترند. زنده ترند. خوشبخت ترند. ما شاید درمان نشویم ولی سعی میکنیم تا لحظاتی سالم بودن را تجربه کنیم. چه کنیم.. دیوانه ایم و در آرزوی درمان!

۱۳۸۶ بهمن ۱, دوشنبه

mp3 player


زمزمه
زمزمه
زمزمه
مدام زمزمه می کنم
آهنگ
هایی که دوست داشتم بشنوم را زمزمه می کنم.
از وقتی mp3 player مرحوم
شده ام به جای فلش خدمت میکند
مدام زمزمه می کنم
حجم حافظه من از تمام mp3 player های دنیا بیشتر است
قابلیت هایش هم
کدام mp3 player ی می تواند کلام ترانه I reach for U را بگذارد روی AMENO ؟؟
و یا شهرام ناظری اش وسط مستان سلامت می کنند November rain بخواند؟؟
به شدت در مبارزه ام
با خودم
در برابر یک سیاهی دلنشین
در برابر یک خواسته آسان و ارزان!
که نباید باشد
دود سیگار دیگر آزارم نمی دهد
مدتهاست که آزار نمی دهد
مدتهاست سرفه های گاه و بیگاه به خاطر بوی سیگار کافه نیست
مدتهاست کافه کافه نیست...
و من هر بار به امید دیدار همان همیشگی ها میروم
و هر بار نا مید و به امید دفعه بعد که شاید بتوانم ببینمشان باز میگردم
ولی بهتر از تمام علاف های کافه می دانم که نزدیکترین آخرین بار شاید چند سال پیش بود که کافه کافه بود.

۱۳۸۶ دی ۲۹, شنبه

نماز ظهر عاشورا و لیلی

روزي شخصي در حال نماز خواندن در راهي بود . مجنون بدون اين که متوجه شود از بين او و سجاده اش عبور کرد مرد نمازش را قطع کرد و داد زد هي!! چرا بين من و خدايم فاصله انداختي؟! مجنون به خود آمد و گفت: من که عاشق ليلي هستم تورا نديدم!!تو که عاشق خداي ليلي هستي چگونه مرا ديدي؟! ^

با هوتن رفتیم از نماد های روی علم عکس بگیریم. پارسال هم رفته بودیم ولی چون کمتر نماد شناسی حالیمون بود عکسهای درستی نگرفته بودیم. برای تکمیل آرشیو لازم بود دوباره تکرار بشه. حالا حساب کنین که من تا لنگ ظهر خواب...مستقیم از تختخواب اعزام شدم میدون کاج واسه عکاسی. طبیعتا خورد به نماز ظهر عاشورا. اندر خصوصیات این نماز بگم که صاف جلوی مسجد میدون کاج نماز رو تو خیابون برگذار میکنن! اینم از عجایبه که سر صلاه ظهر مسجد رو خالی میکنن! همینطور که منتظربودیم نماز تموم شه تا بتونیم عکسامونو بگیریم یهو یک انسان مومن و دانا و فرهیخته رفت در گوش آقا پلیسه که کارش حفظ امنیته پچ پچ کرد و منو نشون داد. بعدش آقا پلیسه هم خیلی تیز و زرنگ شروع کرد قدم زدن که مثلا رد گم کنه و من نفهمم به خاطر حرف اون آقای مومن و دانا و فرهیخته می خواد بهم یه چی بگه. بعدش اومد طرف ما، به من که نه... به داداشم گفت ببخشید آقا میشه به خانوم بگین برن عقب تر و پشت آقایون وایسن؟ آخه اینا دارن نماز می خونن حواسشون پرت میشه! فاصله من با صف اول نماز گذاران محترم بیش از 10متر بود!!!

1- تیریپ با ضعیفه هم کلوم نشدنش منو کشته
2- اون چه نمازیه که طرف 1 دقیقه هم بی خیال هیز بازی نمیشه؟
3- به وظایف پلیس جز بو کردن دهن ملت و گیر دادن و مخل امنیت روانی شدن تذکر برای رفتن به صف عقب هم اضافه کنین
4- چرا اینقدر تو اجرای این دین ملت تو کف ظاهر سازین؟؟؟
5- اعتماد به نفسمان بالا میرود!! یه نفره یه نماز ظهر عاشورا رو داشتم به هم میریختماااااا

^نقل قول از وبلاگ یکی از پشت کوه

۱۳۸۶ دی ۲۱, جمعه

روزهاي خوب

کارانه:
دو تا کار خوب هم یاد گرفتم اساسی، فقط حیف که بعضی وقتا انجام دادنش اولش اذیتت کننده است ولی در برابر مزایاش هیچ محسوب میشه!!
۱- هر کاری که اذیتت میکنه رو بذار کنار، حالا حرف زدن با یه آدم باشه یا رفتن به یه جا یا حتی دیدن یه فیلم!!! به جان خودم گفتنش آسونه ولی تا انجام ندین نمی فهمین چه قدر فوق العاده است!!!۲- هر آدمی که اذیتت میکنه رو بذار کنار، البته بعد از اینکه کاملا بهش حالی کردی کدوم کارش اذیتت کرده! چه فاییده داره دور و برت پر از آدمایی باشن که واسشون مهم نیست تو از کاراشون ناراحت بشی یا خوشحال؟
در واقع به این نتیجه رسیدم که اصلا جایی نرم بهتر از اینه که جایی برم که تهش قراره یه اتفاق ناراحت کننده بیفته.
یا ۴ تا دوست درست حسابی آدم داشته باشم بهتر از اینه که ۴۰ نفر دور و برم باشن و قربون صدقم برن ولی تو خالی از آب در بیان.
برفانه
این برف هم حسابی قاطی کرده ها!!!
الان از پنجره نگاه کن: نمیاد!
۵ دقیقه دیگه نگاه کن: میاد!
ولی خیلی خوب بود ... برف بازیو می گم .. با آرش و سلما... در واقع خوب تر از همه این بود که قرار شد بریم آلاسکا یا شمال کانادا کار کنیم با سلما! هم حقوقش خوبه هم اینکه برفه و سرده!
فیلمانه
دلم فیلم خوب میخواد! حوصله فیلم خشن ندارم! ترسناک و اینا هم تعطیله، فقط فیلم باشه نه ترسناک نه رمانتیک.
ترجیحا خشونتش هم پایین باشه، آخه من روحیم خیلی لطیف و حساسه... زودی ناراحت میشم
خبرانه!!
فرانسه!! یعنی میشه؟؟؟ از ذوق میمیریییییم
پ.ن.۱: هوتمن(برادرم)یه گردن بند برام خریده که برفه!!! یعنی دو تا بلور( بهش می گن بلور؟؟) برف بهش آویزونه!!!
پ.ن.۲: این عقب افتادن کنکور خیلی باحال خبرش بهم رسید! داشتم با خودم فکر می کردم اگه یه ۲-۳ هفته وقت داشتم چی میشد که سلما زنگید!! خلاصه کراماتی هست که شماها بی خبرید ازش!!!
پ.ن.۳: فردا قراره سوار بر سورتمه ای که ۴ تا سگ گنده پشمالو می کشنش برم دانشگاه!!!
پ.ن.۴: فردا باید ۴:۱۵ سر جهان کودک باشم! به نظرتون کی از انقلاب حرکت کنم؟ در واقع باید ۶ از اینجا راه بیافتم تا ۹ برسم دانشگاه و ۲ از دانشگاه حرکت کنم که ۴ برسم جهان کودک !!!

۱۳۸۶ دی ۸, شنبه

اگر آسمان نبارد
اگر حرفهای دلت سنگین شوند به قدر کافی
اگر نگاهت را ندزدی
اگر زمستان را بفهمی ...
زمستان...
چه فرقی می کند که سرما از تو باشد یا از هوا
مهم این است که از کجا یک قطره گرما پیدا کنم
و من هنوز عاشقم، عاشق این روزهای لعنتی که می گذرند تا برسند به روز شروع من.

پ.ن.۱: دلم می خواست دوست آن روزهایم بود و زمستان من را می فهمید.
پ.ن.۲: اگر در یک جای سبز گیر کنید که هیچ روزنه ای ندارد چه می کنید؟ دیشب در خواب این چنین جایی را تجربه کردم! عمق نداشت.. بی انتها .. و همه و همه سبز! حتی من

۱۳۸۶ دی ۴, سه‌شنبه

راست

خيلي هم دور نيست ... شايد چند ماه.... مي نوشتم و آنقدر مي نوشتم که مي توانستم بين نوشته هايم انتخاب کنم که اين را بگذارم يا آن را... و بعد يکي دو ساعتي را به بهانه انتخاب يکي از پنج شش نوشته آن دو سه روز از هدر رفتن نجات بدهم! اصرار براي اين فونت لوتوس باشد و آي کنترل اف بگير و آي ريپليس ي با شيفت ط!!! و رنگ و .....
نه، شايد واقعا با معيارهاي زماني خيلي هم دور نباشد... چند ماه نا قابل... چند ماه بي ارزش بين سالهاي بي ارزش تر. ولي من کجا و هاله کجا؟؟
مانده ام...مانده ام من به قهقرا رفته ام يا هاله... مانده ام من اشتباه مي کنم يا هاله... مانده ام چرا در اينجا را تخته نمي کنم! چه فايده اي دارد وقتي بتواني بنويسي ولي نه در مورد چيزي که مي خواهي ... چيزي_حسي _ کسي_ روزي_ دردي_ اشتياقي که بايد؟
بچه که بودم دلم مي خواست با بچه هاي خيابان 95 بازي کنم يا حتي 97! ولي نه با بچه هاي خيابان 93! چون پيش بچه هاي خيابان 93 که همه فکر مي کرديم همديگر را ميشناسيم نمي توانستم از آرزويم که بالا رفتن از درخت بود حرف بزنم! چون پيش بچه هاي خيابان 93 که همه فکر مي کرديم همديگر را ميشناسيم زشت بود که دختر آقاي دولتي که براي خودش خانومي شده آرزويش بالا رفتن از درخت باشد! حتي اگر اين خانوم تنها 10 ساله باشد!
و اگر و اگر و اگر نسيم شرجي تابستاني رشت به گوش مادر جان ميرساند که در اعماق ذهن دخترکش بالا رفتن از درخت، نزديک شدن به رودخانه ته کوچه و يا دوچرخه سواري در گلسار تنها و تنها وجود دارند معلوم نبود چند تابستان را بايد تن تن مي خواندم و به کوچه نمي رفتم! چه برسد به اينکه مي فهميد تمام اين نبايد ها را که انجام داده ام هيچ! با شقايق وشراره و محمد (پسرخاله شراره) با دوچرخه هايمان تا 105 هم رفته ايم و آلاسکا هم از زهرا خانوم خريده ايم! در عوض مادر مهربان فکر مي کرد من تمام آن بعد از ظهر هاي داغ را با شهيده و سارا مشغول خاله بازي و طبخ غذا براي عروسک هايمان بودم! يا در نهايت رفته ام با هديه و هانيه دوچرخه سواري کنيم در حياطشان!!!!
الان هم همان حس را دارم. حس اينکه اينجا هست تا همه ببينند که دارم عروسک بازي مي کنم و اصلا هيچ ميلي براي شکستن خط هايي که برايم تعريف کرديد ندارم. کاملا يک دختر خانوم محترم هستم که آرايش مي کنم، بلند مي خندم، با همه سلام و عليک مي کنم، سعي ميکنم نقش يک دختر ابله را بازي کنم و هميشه دنبال آدرس آرايشگاه جديد، رنگ مد سال، مد مانتو امسال، آمار فلان پسر و مسايل مهمي از اين دست هستم! البته چون جديدا مد شده که دختر ها هم يک سري اطلاعات عمومي! داشته باشنديک سري اسم از نقاشي هاي معروف با نام نقاش، گروه هاي موسيقي، نام چند نويسنده و يکي دو جمله از کتابهايشان هم حفظ کرده ام که به موقع تحويل بدهم و ثابت کنم که من هم يک دختر امروزي هستم. راستي اين را هم بلدم که ژست روشنفکري بگيرم و با افتخار بگويم محدوديت در روابط با جنس مخالف نشانه کوته فکري است دختر و پسر بايد بتوانند آزادانه با هر کسي که مي خواهند در هر سطحي که مي خواهند هر رابطه اي که مي خواهند داشته باشند بدون محدوديت از نظر تعداد نفر در زمان واحد! و در ته دلم 500 تومان نذر کنم که معشوقم به اين جمله معتقد نباشد!
اينها را هم مينويسم که لا اقل اينبار خيلي دروغ نگفته باشم! چه انتظاري از بلاگي که از برادر و دوست و عاشق و معشوق و معلم و هم مدرسه اي و هم کلاسي دانشگاه و.... همه و همه مي خوانند بايد داشت؟ صداقت؟ راستي؟ درستي؟
اينها را نوشتم که بگويم دلم دروغ گفتن نمي خواهد! دلم از راست گفتن هم ميترسد. راست گفتن ترس هم دارد. من نمي توانم افکارم را برهنه اين وسط به نمايش بگذارم! راستش دلم نميخواهد بلاگ ديگري هم داشته باشد. دلم مي خواهد اينجا راست بگويد ولي چون نميتواند ديگر نمي خواهد اصلا راست بگويد. دلم مي خواهد وقتي راست مي گويد همه بفهمند او بوده که راست گفته. دلم دلش مي خواد همه راست گفتنش را ببينند، براي همينم نمي روم يک بلاگ ديگر به نام عسل يا ترانه يا دختري با قلب آسماني باز کنم و شروع کنم زير و بم زندگي ام را براي کساني که هر روز برايم گل و دو نقطه ايکس و دو نقطه ستاره و شماره تلفن ميفرستند شرح بدهم!
هنوز هم اينجا مي نويسم ولي ديگر حسابش از دستم در رفته که کي راست گفتم و کي دروغ و کي قرار است راست بگويم و تا کي بايد بيهوده منتظر راست شنيدن باشم