فکر انتقام... لگد زدن به کسی که افتاده روی زمین... و خندیدن به بیچارگی کسی که دنبال کسی می گردد تا حماقتش را تایید کند. ولم نمی کند این حس ترحم، ولم نمی کند حس ترس اینکه مبادا من هم روزی همینقدر احمقانه باور کنم. همینقدر حقیر شده همینقدر بی چاره همینقدر بی راه نجات باشم. کاش هرگز به اندازه تو خودم را احمق فرض نکنم
۱۳۸۷ شهریور ۵, سهشنبه
خدا نکند که جای تو باشم
همیشه بین دو حس دو سبک دو جنس متفاوت برای نوشتن زندگی می کنم! یکی ساده و غیر قابل فهم یکی مزخرف ولی قابل فهم. الان واقعا گیجم، دلم ساده قابل فهم می خواهد که خدای ناکرده خودم هم بفههم قضیه چیست،
فکر انتقام... لگد زدن به کسی که افتاده روی زمین... و خندیدن به بیچارگی کسی که دنبال کسی می گردد تا حماقتش را تایید کند. ولم نمی کند این حس ترحم، ولم نمی کند حس ترس اینکه مبادا من هم روزی همینقدر احمقانه باور کنم. همینقدر حقیر شده همینقدر بی چاره همینقدر بی راه نجات باشم. کاش هرگز به اندازه تو خودم را احمق فرض نکنم
فکر انتقام... لگد زدن به کسی که افتاده روی زمین... و خندیدن به بیچارگی کسی که دنبال کسی می گردد تا حماقتش را تایید کند. ولم نمی کند این حس ترحم، ولم نمی کند حس ترس اینکه مبادا من هم روزی همینقدر احمقانه باور کنم. همینقدر حقیر شده همینقدر بی چاره همینقدر بی راه نجات باشم. کاش هرگز به اندازه تو خودم را احمق فرض نکنم
۱۳۸۷ شهریور ۴, دوشنبه
توهم اغیار
سرش به کار خودش بود، فقط کار همه به نوعی کار او محسوب میشد و این توهم که دارد دخالت می کند ولی واقعیت این است که او فقط سرش به کار خودش بود و لا غیر
۱۳۸۷ مرداد ۲۲, سهشنبه
تمشک طلایی این روزها
لحظه هایی سر شار از هیچ، همان پر از خالی گذشته ها.
روزها آرام می گذرند، حادثه های زیبا ، کوچک، ولی تازه مثل تمشک،
تابستان گرمی است، انرژی جنبشی همه چیز بالا می رود، حتی اینجا، زیر سایه کولر
کار می کنم، این مهمترین خبر هر روز شده، گفت بیا ، گفت برو، نهار این بود، چای دیر شد
خبر های دیگری هم هست، سعی می کنم صدای خودم را نشنوم....
روزها آرام می گذرند، حادثه های زیبا ، کوچک، ولی تازه مثل تمشک،
تابستان گرمی است، انرژی جنبشی همه چیز بالا می رود، حتی اینجا، زیر سایه کولر
کار می کنم، این مهمترین خبر هر روز شده، گفت بیا ، گفت برو، نهار این بود، چای دیر شد
خبر های دیگری هم هست، سعی می کنم صدای خودم را نشنوم....
۱۳۸۷ تیر ۲۸, جمعه
NeW LiFe
عاشق هفته هایی هستم که که فقط چهار روز دارند.
آرامش روزمرگی کم چیزی نیست.
این روزها زیاد می خندم.
۱۳۸۷ تیر ۱۹, چهارشنبه
۱۳۸۷ تیر ۵, چهارشنبه
گوشی برای شنیدن (4)
مدتهاست دوره گردی فریاد نمیزند، انگار کسی وسیله کهنه ندارد.
همه برای قحطی آماده می شوند. برای نبودن.
می گوید آدمها هنگام قحطی دو برابر غذا می خورند و نصف هم سیر نمیشوند.
می گوید آدمها هنگام قحطی دو برابر غذا می خورند و نصف هم سیر نمیشوند.
می گوید ترس از نبودن غذای فرداست که نمیگذارد امروز سیر شوند.
می پرسد، باید پاسخ بدهی
"چرا؟"
ساده می پرسد: "چرا؟"
ولی باید پاسخ بدهی .
پاسخی سخت، سخت نه...پیچیده، پیچیده هم نه...
همانی که زنبور گفت
تلالو (3)
ذهنم را خالی می کنم.
ساعت 8:30 نزدیک است. سرایدار می آید که زباله ها را جمع کند.
ذهنم پر میشود.
بحث میکنم، بحث های بیهوده، می گوید خودخواهی. می گویم تو دگر خواهی؟
اوج میگیرم. بال های آهنی ام آب میشوند.
برای بلند پروازی باید بالی از طلا داشت.
گفته بود برای درک زیبایی باید خودت راببینی.
من زیاد ندیدم. زود عینکی شدم
خط چشم ها پررنگ شدند،
خط چشم ها پررنگ شدند،
نه زیاد ندیدم.
اشتراک در:
پستها (Atom)

