۱۳۸۷ دی ۶, جمعه
دنیای کوچک
شاید باید باور کرد که "نشدن" بخشی از زندگیست، هر چند زشت.
شاید باید باور کنم هنوز درس هایم را خوب یاد نگرفتم، به اندازه کافی.
شاید دیگر لزومی نداشته باشد برای کسی تعریف کنم ماجرای جدید چه بوده وقتی همیشه فقط یک اتفاق برای پایان دارم.
شاید این آخرین بار بود. شاید ... احتمالا دیگر تلاشی برای تغییر این وضع نکنم.
شاید زمزمه های دوباره یافتن یک دوست قدیمی اتفاق خاصی برای شروع سال نو خودمان نباشد ولی حتما اتفاق مبارکی برای سال نو میلادی است.
۱۳۸۷ آذر ۲۵, دوشنبه
سايههاي رنگي، موزائيك خاكستري و سفيد
وقتي روزها از تقويم جلو ميزنند؛ وقتي ساعت روي مچ دست راست ميگويد ساعت 7 است ولي تو مطمئني از 10 هم گذشته؛ وقتي ساعتها منتظر تاكسي ميماني ولي فقط 5 دقيقه ميگذرد: يعني دقيقا داري زندگي ميكني!
ديشب دلم براي لباسهاي رنگيرنگي ام تنگ شده بود، كمد لباسهايم پر شده از سياه و قهوهاي؛ دلم كمي رنگ ميخواهد... كمي آبي و نارنجي... به علاوه كمي زرد؛ شايد هم قرمز. خيلي خوب ميشد اگر قانون بود كه همه در محل كار موظفند از رنگهاي شاد استفاده كنند!
و در نهايت: بايد امتحان كنم! بحث جسارت نيست، بيشتر مساله منطقي است. اينكه كاري كه مي كنيم درست است يا غلط هرگز قبل از اينكه تمام شود معلوم نيست. مشكل اساسي همينجاست.
پ.و: كاور موزائيك رسيد، مرسي استفان! مرسي ع! مرسي Bee !
ديشب دلم براي لباسهاي رنگيرنگي ام تنگ شده بود، كمد لباسهايم پر شده از سياه و قهوهاي؛ دلم كمي رنگ ميخواهد... كمي آبي و نارنجي... به علاوه كمي زرد؛ شايد هم قرمز. خيلي خوب ميشد اگر قانون بود كه همه در محل كار موظفند از رنگهاي شاد استفاده كنند!
و در نهايت: بايد امتحان كنم! بحث جسارت نيست، بيشتر مساله منطقي است. اينكه كاري كه مي كنيم درست است يا غلط هرگز قبل از اينكه تمام شود معلوم نيست. مشكل اساسي همينجاست.
پ.و: كاور موزائيك رسيد، مرسي استفان! مرسي ع! مرسي Bee !
۱۳۸۷ آبان ۲۹, چهارشنبه
سرد سرد سرد
امسال یخ خواهم زد، مطمئنم! نه اتاق کارم هیچ وسیله ای برای گرم کردن دارد و نه م حاضرم شوفاژ اتاق خوابم را باز کنم. صبح ها به محض اینکه میرسم و وارد اتاق کارم میشوم یخ می کنم. شب ها هم که میرسم خانه - دقیقا شب ها میرسم خانه- و تقریبا بیهوش میشوم باز هم یخ می کنم. به همکارم هفته پیش گفتم : قول میدی وقتی قندیل بستم هم دوستم داشته باشی؟؟؟؟
شانه هایم درد می کنند، هر دو. حالا یا به خاطر سرمای مداوم است یا به خاطر سنگینی کیفی که هر روز از سعادت آباد میبرم حسن آباد و هر شب از حسن آباد میبرم سعادت آباد و یا به خاطر کتابهایی بود که دیشب خریدم و مجبور شدم تا سر جمالزاده پیاده ببرمشان! به هر حال شانه هایم درد می کنند، هردو.
پ.و.: روایت است در طول ماه مبارک نوامبر ثواب هر بار گوش کردن نومبر رین برابر با 1000 بار در ماههای دیگر است!
۱۳۸۷ آبان ۲۵, شنبه
حالا از اول...
مجبور شدم دوباره شروع كنم البته خوشبختانه از دوم، نه از اول! بعد از حدودا يك ماه مرخصي دوباره مجبورم برنامه ثابت آي ام بلاك بورد رو ادامه بدم... اونم در حالي كه از ثمرات اين يك ماه استراحت و ول گشتن 3-4 كيلو اضافه وزنه كه به اون 3-4 كيلو قبلي اضافه شد. خوب اين نشون ميده كه داشتن هيچ چيزي مجاني نميشه، حتي استراحت.
پ.و.: تصور اينكه ديگه كار نكنم برام خيلي عجيبه، درست مثل وقتي كه دانشگاه ميرفتم و تصور دانشگاه نرفتن برام غير ممكن بود! خوبه... كار خوبه... محل كار خوب هم خييييليييي خوبه
۱۳۸۷ آبان ۱, چهارشنبه
تمام روزهای من
روزهای کمی تا قسمتی شاد با رگه هایی از اندوه، اندوه با دلیلی، شاید برای اولین بار با دلیلی به وضوح تمام زندگی. یک ماه گذشت و از تمام سوال ها تنها یکی باقی ماند و چه پررنگ ماند: مثل لاک سرمه ای با طراحی نقره ای. فقط پاک نمی شود. می پرسم، ، هر صبح وقتی بند کفشم را میبندم ، هر ظهر وقتی به غذای سرد و ماسیده نگاه می کنم، هر عصر که خسته تر از روز قبل منتظر تاکسی های اعتصاب کرده بدون بنزین می مانم، هر شب قبل از خواب، می پرسم... مدام می پرسم. و گوش تیز می کنم برای شنیدن جوابی که شنیده نمی شود. خوب نباید هم بشود!! کدام صدا را باید بشنوم وقتی سکوت می کنم؟
پ.ن: دعوت، سه زن، مهمانسرای دو دنیا؟ مسلما مهمانسرای دو دنیا
۱۳۸۷ مهر ۲۵, پنجشنبه
عجایب!
باید تصمیم بگیرم، زمان تعین کنم. سخت شده. در واقه باید بین عجله کردن برای رسیدن به پایان هر مرحله عجله کنم و مطمئن باشم که همه کارها با موفقیت انجام می شود و یا آرام آرام بازی کنم و پایان هر مرحله برایم مهم نباشد! البته بد نیست که مطمئن باشم میرسم ولی اینکه نمی فهمم از چه مسیری رفتم و از کجاها رد شدم که ندیدم آزارم می دهد! باید فکر کنم و تصمیم بگیرم. تصمیم کبری
۱۳۸۷ مهر ۱۹, جمعه
اشتراک در:
پستها (Atom)

