یادداشت
Hold fast to dreams...

۱۳۸۸ اردیبهشت ۱, سه‌شنبه

هوالحق

بازگشت همه به سوي اوست
بدينوسيله به اطلاع ميرساند كه روز يكشنبه، 1388/1/30 گوشي تلفن همراه بنده به رحمت خدا رفت. از كليه دوستان و آشنايان كه مايل به شركت در مراسم تدفين گوشي مرحوم و انتخاب گوشي جديد هستند خواهش ميشود در كامنت داني اين پست پيغام بگذارند.
حضور نوشته شما بزرگواران در كامنت‌داني موجب تسلي من و تسريع در امر خريد گوشي بعدي خواهد شد!

۱۳۸۷ بهمن ۱۸, جمعه

درگیری های همیشه نوشتن را از یادم نبرده، روزهای زیبا و زشت ارزش نوشتن را برایم کم نکرده، تنها و تنها دلیل اینکه نمی نویسم این است که نمی دانم چرا باید بنویسم، چه باید بنویسم....
کشف کردم چرا سرفه میکنم، سرفه؟ نگفته بودم سرفه می کنم؟ آن هم زیاد؟ ولی خوب جلوی خودم را میگیرم، البته کمی طولانی شده، با این هفته که دو سه ساعت دیگر تمام خواهد شد، می شود حدود پنج هفته. خوب، داشتم میگفتم، به گمانم این سرفه نسبتی با این ننوشتن داشته باشد، مثل اینکه کلمات با ریه هایم دست به یکی کرده باشند که حال من ننویس را بگیرند. که بفهمانندم وقتی به کلمات اجازه نمیدهم آزاد و راحت بیرون بیایند چه حالی پیدا می کنند: مثل حال من وقتی نفسم اجازه بیرون رفتن پیدا نمیکند. ولی خوب دست من نیست، قبلا هم گفتم اگر بنویسم باید راست باشد و به طرز احمقانه ای پیچیده نباشد! و نمی شود راست نوشت و نمی شود نپیچاند بنابراین آنچه میشود همین است که هست!
داشتم پست های قدیمی CORONA را مرور می کردم. هنوز همه را انتقال نداده ام اینجا و احتمالا انتقال هم نخواهم داد. ولی زیبا بود حس اینکه زمان گذشته، حس اینکه اگر آم روزهای بد گذشتند پس این روزهای مزخرف هم خواهند گذشت، جادوی زمان.

من و آنچه دریافتم

وضوح در ابراز افکار از درجه توجه مخاطب می کاهد.

۱۳۸۷ دی ۶, جمعه

دنیای کوچک

شاید باید باور کرد که "نشدن" بخشی از زندگیست، هر چند زشت.
شاید باید باور کنم هنوز درس هایم را خوب یاد نگرفتم، به اندازه کافی.
شاید دیگر لزومی نداشته باشد برای کسی تعریف کنم ماجرای جدید چه بوده وقتی همیشه فقط یک اتفاق برای پایان دارم.
شاید این آخرین بار بود. شاید ... احتمالا دیگر تلاشی برای تغییر این وضع نکنم.
شاید زمزمه های دوباره یافتن یک دوست قدیمی اتفاق خاصی برای شروع سال نو خودمان نباشد ولی حتما اتفاق مبارکی برای سال نو میلادی است.

۱۳۸۷ آذر ۲۵, دوشنبه

سايه‌هاي رنگي، موزائيك خاكستري و سفيد

وقتي روزها از تقويم جلو مي‌زنند؛ وقتي ساعت روي مچ دست راست مي‌گويد ساعت 7 است ولي تو مطمئني از 10 هم گذشته؛ وقتي ساعت‌ها منتظر تاكسي مي‌ماني ولي فقط 5 دقيقه مي‌گذرد: يعني دقيقا داري زندگي مي‌كني!
ديشب دلم براي لباس‌هاي رنگي‌رنگي ام تنگ شده بود، كمد لباس‌هايم پر شده از سياه و قهوه‌اي؛ دلم كمي رنگ مي‌خواهد... كمي آبي و نارنجي... به علاوه كمي زرد؛ شايد هم قرمز. خيلي خوب مي‌شد اگر قانون بود كه همه در محل كار موظفند از رنگ‌هاي شاد استفاده كنند!
و در نهايت: بايد امتحان كنم! بحث جسارت نيست، بيشتر مساله منطقي است. اينكه كاري كه مي كنيم درست است يا غلط هرگز قبل از اينكه تمام شود معلوم نيست. مشكل اساسي همينجاست.
پ.و: كاور موزائيك رسيد، مرسي استفان! مرسي ع! مرسي Bee !

۱۳۸۷ آبان ۲۹, چهارشنبه

سرد سرد سرد

امسال یخ خواهم زد، مطمئنم! نه اتاق کارم هیچ وسیله ای برای گرم کردن دارد و نه م حاضرم شوفاژ اتاق خوابم را باز کنم. صبح ها به محض اینکه میرسم و وارد اتاق کارم میشوم یخ می کنم. شب ها هم که میرسم خانه - دقیقا شب ها میرسم خانه- و تقریبا بیهوش میشوم باز هم یخ می کنم. به همکارم هفته پیش گفتم : قول میدی وقتی قندیل بستم هم دوستم داشته باشی؟؟؟؟
شانه هایم درد می کنند، هر دو. حالا یا به خاطر سرمای مداوم است یا به خاطر سنگینی کیفی که هر روز از سعادت آباد میبرم حسن آباد و هر شب از حسن آباد میبرم سعادت آباد و یا به خاطر کتابهایی بود که دیشب خریدم و مجبور شدم تا سر جمالزاده پیاده ببرمشان! به هر حال شانه هایم درد می کنند، هردو.
پ.و.: روایت است در طول ماه مبارک نوامبر ثواب هر بار گوش کردن نومبر رین برابر با 1000 بار در ماههای دیگر است!

۱۳۸۷ آبان ۲۵, شنبه

حالا از اول...

مجبور شدم دوباره شروع كنم البته خوشبختانه از دوم، نه از اول! بعد از حدودا يك ماه مرخصي دوباره مجبورم برنامه ثابت آي ام بلاك بورد رو ادامه بدم... اونم در حالي كه از ثمرات اين يك ماه استراحت و ول گشتن 3-4 كيلو اضافه وزنه كه به اون 3-4 كيلو قبلي اضافه شد. خوب اين نشون ميده كه داشتن هيچ چيزي مجاني نميشه، حتي استراحت.
پ.و.: تصور اينكه ديگه كار نكنم برام خيلي عجيبه، درست مثل وقتي كه دانشگاه ميرفتم و تصور دانشگاه نرفتن برام غير ممكن بود! خوبه... كار خوبه... محل كار خوب هم خييييليييي خوبه