یادداشت
Hold fast to dreams...

۱۳۸۸ آذر ۲۱, شنبه

بهره وری

همین الان کشف کردم که درست وقتی داری کار می کنی رئیست فکر می کنه داری کار نمیکنی!!! بعد تمام مدتی که داری چت می کنی یا بلاگتو آپ می کنی دقیقا فکر می کنه داری کار می کنی! به نظرتون تعریف دقیق بهره وری تو ایران چیه؟
من به ورزشکار بودن خودم دارم افتخار می کنم. در واقه دارم اینو اینجا می نویسم که روم نشه بپیچونم باشگاه رو. خوب آخه این مربی محترم زیاد فشار میاره دیگه. من چطوری 6 تا ست 30 تایی دمبل بزنم اونم پشت بازو؟
پ.ن. : هانی اساسی خسته نباشی

اینجا تهران است، ساعت 10 تمام

الان دقیقا 50 دقیقه شده که دارم سعی می کنم برای انجام کارهایی که تو این هفته باید انجام بدم برنامه ریزی می کنم. یه عالمه جا هست که باید برم: آموزش کل دانشگاه، دانشکده خودمون، وزارت علوم، دارالترجمه، محل کار سابقم و یه عالمه جای دیگه. اینم دارین که باید تو زمان اداری بری اینجاها رو... خلاصه اینکه کلی باید چرتکه بندازم و محاسبه کنم که عاقلانه تره چند روز متوالی برم کارهارو انجام بدم یا دو روز کلا برم دنبال اینا...

حالا اینا رو ولش! نکته مهم مهم مه تری وجود داره ، اونم اینه که من این ستاره رو خیلی دوسش دام. کلی این در و اون در زدیم تا یه ویزا یا مستر کارت پیدا کنیم، نشد که نشد. اونوقت ستاره میگه خوب من مشخصات کارتمو میدم ازش استفاده کن... آدم دلش می خواد وقتی اینو میشنوه یه زبون درازی اساسی به اونایی که راههای عجیب غریب جلوی پای آدم میذارن بکنه.

این پروسه فرستادن مدارک به بلاد کفر هم واسه خودش چیزیه ها ... DHL میگه 60000 تومن میگیرم مدارکتو میفرستم. البته زیره نیم کیلو. بعد یه تفاهم نامه با دانشگاه تهران داره که اگه مدارمو بدی دانشگاه بفرسته 30000 تومن میشه، البته تا دو هفته پیش 23000تومن بود. فقط یه مساله ای هست اونم اینه که من هییییچ اعتمادی به هیچ کدوم از ادارات و موسسات ایرانی ندارم. نمی خواد بگین، خودم م یدونم که خیلی حرکت زشتیه که آدم اینقدر بی اعتماد باشه نسبت به هم وطن های خودش ولی راستش رو بخواین هر کاری که بدین دست اینا، به خصوص جاهایی که وابسته به دولت فخیمه است، بحث زمان توش محو میشه. البته من مطمئنم که میرسه ها... ولی خوب کی معلوم نیست.

الان یه موضوعی به ذهنم رسید. ببینین، من فقط به خاطر اینکه ایرانیم و تو ایران زندگی می کنم باید 2 بار ضرر کنم تو همین یه پست وبلاگ! یگی 30000 تومن به خاطر پست، یکی هم به خاطر ویزا یا مستر کارت.

آخیش... غر زدم حالم بهتر شد. با اجازه میرم سراغ کارهای امروزم.

پ.ن.1: رئیس بزرگ آخر هفته مزدوج گشت. تبریک می گوییم، هرچند خودش میگه تسلیت بگیم بهش.

پ.ن.2: گوشیم مریض شده، دوستان دعا کنن.

پ.ن.3: هانی خسته نباشی.

۱۳۸۸ آذر ۱۸, چهارشنبه

دانش-نامه-مند می شویم!

بعد از چهل بار زنگ زدن بالاخره یکی آموزش دانشگاه جواب منو داد! بالاخره این دانش نامه عزیز حاضر شد. امیدورام اگه چهل بار دیگه زنگ بزنم واحد ترجمه هم جواب بده. من نمی دونم اینا اونجا چی کار می کنن که 1 ساعته هیچ کس تو اتاقشون نیست که گوشیو برداره. به هر حال امروز میرم. امیدوارم باشن که مجبور نشم دوباره شنبه برم.
من اصلا درکی از این S.O.P ندارم. خوب چیه؟ یکی می دونه یکی نمی دونه!!! من الان به ندونسته هام اشراف کامل دارم. این یعنی از خیلی از آدمها جلو ترم*. یکی که می دونه بیاد یکی برای من بنویسه. چیزی ازتون کم میشه؟ یا اینکه این هم مثل اون رزومه کوفتی شخصیه؟؟؟
* دارم سعی می کنم کم نیارم... اعتماد به نفس رو دارین که؟
پ.ن. 1: این از اداره آپ کردن هم حالی میده ها... آدم احساس مفید بودن میکنه، فقط حیف که نمیشه تو گزارش کار روزانه نوشت.
پ.ن. 2: امروز در قندونمو شکستم.

۱۳۸۸ آذر ۱۷, سه‌شنبه

چابک سازی در سازمانهای اجرایی

واقعا پویایی در سازمان ما غوغا می کنه!!!!! الان، همین الان، ظرف مدت کمتر از 45 دقیقه رئیس محترم میزشو از دست داد! در واقع قسمتی که ایشون جلوس فرموده بودند قبلا آبدارخونه یا یه همچین چیزایی بوده... الان می خوان بعد از 1-2 ماه که ما اینجا منتقل شدیم تازه رنگش کنن. در نتیچه رئیس محترم وسایلش رو گذاشته رو میز یکی از بچه ها و خودش هم نشسته کنار یکی دیگه از بروبچز!
در حال حاضر گویا همه چی پا در هواست. کلی کار دارم که انجام ندادم و فقط 1 هفته وقت دارم واسه انجام دادنش. دانشنامه رو باید دریافت کنم. ریکام ها مونده. دارالترجمه. هزار و یک جای دیگه....

غر غر غر.... غر از همه رنگ....

خوب خوب خوب... اینجا تهران است، سازمان عمران مناطق شهر تهران! البته شاید عمرانی باشه. راستش هنوز نفهمیدم عمران یاعمرانی...
مهم اینه که الان من سر کارم، گرسنمه، و رئیسم هم نیست. اگه فکر کردین که ترکیب اینا میشه اینکه برم بیرون و یه چچیزی بخرم و هوایی بخورم سخت در اشتباهین! اول از همه چون سردمه و دوم هم چون باید برگه مرخصی پر کنم. بله، دقیقا برای 15 دقیقه باید برگه مرخصی پر کنم و به امضای دو نفر برسانم. یا اینکه برم به یکی در حد رئیسم بگم که زنگ بزنه پایین به نگهبانی بگه که بذارین بره بیرون زود میاد!
راستی بهار هیچ کدوم از اون دوتا رو ندیدم. احتمالا 24 رو ببینم، نمره تافل هم ... ولش کنین. احتمالا دوباره بدم.
برف اومد.
دیروز شلوغ شد.

۱۳۸۸ آذر ۱۰, سه‌شنبه

من دلش ددر می خواد

"در جهان خوشبختی واقعی وجود ندارد، اما گاهی وقت ها هم نمونه هایی از آن پیدا میشود."*

کلا حوصله ندارم. کلا دلم می خواد استراحت کنم. اون از شهریور که درگیر **** و تافل بودم، اینم از الان که تافل دادم و هی باید از رئیسم غرغر بشنوم که چرا میرفتم کلاس زبان، جالب اینجاست که بقیه راحت میرن مرخصی و ایرادی نداره، ولی تمام تیکه ها و متلک ها نثار بنده میشه که دیگه نمیرم. من باید تا 8 شب بمونم نه بقیه، من باید 5 شنبه ها بیام نه بقیه. جالبه نه؟ دلم برای زمانی که وقتم در اختیار خودم بود تنگ شده. لازم نبود مدام به ساعت نگاه کنم. اصلا اون موقع ساعت نداشتم! جدی میگم. من از وقتی اومدم سر کار ساعت خریدم. همیشه از ساعت بدم میومد. الان هم بدم میاد، ولی مجبورم که ساعت دستم کنم.
و یه نصیحت دوستانه: قبل از اینکه برین سر کار سعی کنین چند ماه بد بگذرونید! جدی می گم... این جوری به شرایط بعد از کار راحت تر عادت می کنین.
* خانواده خوشبخت، سارتر

۱۳۸۸ آبان ۲۱, پنجشنبه

دنیای شیرین

الان کلا اوضاع خوبه،
امتحان تافل ندارم که دارم
محل کارم لج درآر نیست که هست
مدرک لیسانسم حاضر هست که نیست
با دانشگاهها و استاد هاشون مکاتبه کردم که نکردم
کلی کار عقب افتاده ندارم که دارم
تازه تو این شرایط فرار از زندان هم که تموم شد با اون وضع فجیع! حالم رو گرفت. من بدون مایکل چی کار کنم؟؟؟ کم مونده بود اشکم در بیادااااااا