همین الان، در همین لحظه، بنده در قندونی که قبلا نصفه شکونده بودم رو کامل شکوندم!
۱۳۸۸ دی ۱, سهشنبه
۱۳۸۸ آذر ۳۰, دوشنبه
هاله خوشحال میشود
حالا اینا رو ولش، یلدا رو بچسب. من امشب باید سه جا باشم، تا 7-8 بیرون، تا 10-11 خونه، بعدش خونه دوستم! من حتما موفق میشم. چ خوش بگذره امشب!
این XPERIA هم عسلیه واسه خودشااااا. رئیس بزرگ گوشیشو داد کشف کنم. در واقع جز شرح وظایف دیروزم کشف و توضیح گوشی رئیس بزرگ بود. خیلی فاز داد. تا الان با ویندوز موبایل کار نکرده بودم، سیستم عامل گوشی خودم هم به گمونم سیمبینه. خلاصه اینکه رئیستونو تشویق کنین تا گوشی توپ بگیره، بازی گوشیای توپ خیلی خوبن.
پ.ن.1: هانی جان، بازگشت ظفر مندانه شمارا تبریک عرض می کنیم. همیشه به دانشنامه!
پ.ن.:2 نگار اگه زنده ای یه خبر از خودت بده!
پ.ن.3: جا داره همینجا از رئیس محترم به خاطر اینکه امروز قراره بهم مرخصی بدن تشکر کنم.
پ.ن.4: اصلا فکر نکنین پروسه پذیرش متوقف یا تموم شده ها. دقیقا وسط زمین و هواییم! یه 2 روز تمرکز می خواد. باید وزارت علوم تشریف ببرم. مدارک هم باید ترجمه بشن. دانشگاه هم... باید برم.
۱۳۸۸ آذر ۲۵, چهارشنبه
هاله زحمت می کشد، هانی بیشتر
۱۳۸۸ آذر ۲۱, شنبه
بهره وری
اینجا تهران است، ساعت 10 تمام
الان دقیقا 50 دقیقه شده که دارم سعی می کنم برای انجام کارهایی که تو این هفته باید انجام بدم برنامه ریزی می کنم. یه عالمه جا هست که باید برم: آموزش کل دانشگاه، دانشکده خودمون، وزارت علوم، دارالترجمه، محل کار سابقم و یه عالمه جای دیگه. اینم دارین که باید تو زمان اداری بری اینجاها رو... خلاصه اینکه کلی باید چرتکه بندازم و محاسبه کنم که عاقلانه تره چند روز متوالی برم کارهارو انجام بدم یا دو روز کلا برم دنبال اینا...
حالا اینا رو ولش! نکته مهم مهم مه تری وجود داره ، اونم اینه که من این ستاره رو خیلی دوسش دام. کلی این در و اون در زدیم تا یه ویزا یا مستر کارت پیدا کنیم، نشد که نشد. اونوقت ستاره میگه خوب من مشخصات کارتمو میدم ازش استفاده کن... آدم دلش می خواد وقتی اینو میشنوه یه زبون درازی اساسی به اونایی که راههای عجیب غریب جلوی پای آدم میذارن بکنه.
این پروسه فرستادن مدارک به بلاد کفر هم واسه خودش چیزیه ها ... DHL میگه 60000 تومن میگیرم مدارکتو میفرستم. البته زیره نیم کیلو. بعد یه تفاهم نامه با دانشگاه تهران داره که اگه مدارمو بدی دانشگاه بفرسته 30000 تومن میشه، البته تا دو هفته پیش 23000تومن بود. فقط یه مساله ای هست اونم اینه که من هییییچ اعتمادی به هیچ کدوم از ادارات و موسسات ایرانی ندارم. نمی خواد بگین، خودم م یدونم که خیلی حرکت زشتیه که آدم اینقدر بی اعتماد باشه نسبت به هم وطن های خودش ولی راستش رو بخواین هر کاری که بدین دست اینا، به خصوص جاهایی که وابسته به دولت فخیمه است، بحث زمان توش محو میشه. البته من مطمئنم که میرسه ها... ولی خوب کی معلوم نیست.
الان یه موضوعی به ذهنم رسید. ببینین، من فقط به خاطر اینکه ایرانیم و تو ایران زندگی می کنم باید 2 بار ضرر کنم تو همین یه پست وبلاگ! یگی 30000 تومن به خاطر پست، یکی هم به خاطر ویزا یا مستر کارت.
آخیش... غر زدم حالم بهتر شد. با اجازه میرم سراغ کارهای امروزم.
پ.ن.1: رئیس بزرگ آخر هفته مزدوج گشت. تبریک می گوییم، هرچند خودش میگه تسلیت بگیم بهش.
پ.ن.2: گوشیم مریض شده، دوستان دعا کنن.
پ.ن.3: هانی خسته نباشی.

