یادداشت
Hold fast to dreams...

۱۳۸۹ فروردین ۱۹, پنجشنبه

هاله را بهر آشپزی نساختن


می گن آدم می خواد یه حرفی بزنه باید خوب روش کار کرده باشه و با اطمینان اون حرفو بزنه. منم برای اینکه بتونم محکم وایسم سر حرفم و مطمئن بگم که از آشپزی بدم میاد و به نظرم نهایت وقت تلف کردن اینه که آدم هر روز و شب غذا درست کنه امروز نهار درست کردم.

دقت کنید گفتم هر روز و هر شب. نیاین بگین همیشه که نمی شه غذای بیرون خورد و اینا... سالی 1 بار حداکثر 2 بار خوب... شاید... قابل قبوله.

از اونجا شروع شد که مامان جان می خواستن برن زیارت اهل قبور صبح. از دیشباین غذا درست کردن رو انداخت گردنم. نتیجه این شد که من از ساعت 10:30 تا 1 داشتم غذا درست می کردم، هرچند اینا 1 قطره خورشت و 1 دونه برنج هم باقی نذاشتن، هر چند به شدت خوشمزه شده بود ولی من به این نتیجه رسیدم که دقیقا هر کسی را بهر کاری ساختند. و صد البته منو بهر آشپزی نساختن!

۱۳۸۹ فروردین ۷, شنبه

7 فروردین

7 فروردین خود را چگونه گذراندید:
برای اولین بار در روز 7 فروردین سر کار رفتن
به خاطر خوردن پاستیل دچار حالت تهوع شدن
برای اولین بار در دفتر تی ان تی بسته پست کردن
یک نهار عالی شامل زرشک پلو و ته چین مرغ با مقدار زیادی زرشک خوردن
لذت بردن از زندگی
خستگی تا حد ناتوانی در خوابیدن
به باران توجه کردن
ظرف شستن
حرف زدن، مجاب کردن، مخ زدن
فکر و تجزیه تحلیل روزانه در حد عدم توانایی تشخیص لیوان آب پر از خالی آخر شب
نگرانی و استرس آینده در حد بیست دقیقه داخل یک اتاق 3.5*4.5 راه رفتن
افسردگی در حد پانزده دقیقه زل زدن به دیوار سفید بدون هیچ فکری
سر به سر پدر بزگوار گذاشتن و لوس شدن
سر حال می خوابییییییییم
پ.ن.: دلم برای مایکل تنگ شد!

۱۳۸۹ فروردین ۵, پنجشنبه

هوا سرد است و دلمان جمشیدیه می خواهد

یعنی 2 دقیقه رفتم بیروناااا، البته دو دقیقه هم نبود یه ساعتی بود ولی یخ زدم! خوشحال خوشحال با مانتو زرده (بروبچزی که دیدن می دونن چندان قابل عرض نیست در زمینه گرم بودن) رفتم بیرون. این باد موذی از لای این آستینای گشاد مانتو میرفت تو! معلوم نیست زمستونه یا بهار. ولی هوا خوبه. می چسبه. خنکه. و به شدت دلمان می خواهد برویم جمشیدیه. بریم؟
پ.ن: به شدت استرس دارم... لعنت به پروسه پذیرش

۱۳۸۹ فروردین ۴, چهارشنبه

من خودم قند و نباتم

ای بابا
اگه اینجوری پیش بره چهاردهم نمی تونم برم سرکار، چون از در اتاق کارم تو نمیرم. در حال ترکیدن... لعنت به شیرینی نخودچی

۱۳۸۸ اسفند ۲۹, شنبه

هورا 89 ایول88

به به
سال نو مبارک
هوراااااااااااااا
من عید دوست دارم
سال 88 رو دوست دارم. خیلی چیزا تو سال 88 عوض شد:
2 بار محل کار عوض کردم!
برای دانشگاه ها مدارک فرستادم
جاهای جدید رفتم
دوستای جدید یابیدم
دوستای قدیمیمو بیشتر شناختم
و از همه مهمتر.... با دوست داشتنی ترین آدم اشنا شدم
هورااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااا
سال 89 هم سال باحالیه هاااا
هنوز نیومده کلی شیرینی و تبریک و خنده و خوشحالی باهاشه! فکر کن... شیرینی نخودچی!

۱۳۸۸ اسفند ۱۵, شنبه

نماز و مجنون و بلاگ سابق

روزی شخصی در حال نماز خواندن در راهی بود. مجنون بدون آنکه متوجه شود از بین او و سجاده اش عبور کرد. مرد نمازش را قطع کرد و فریاد زد: هی! چرا بین من و خدایم فاصله انداختی؟ مجنون به خود آمد و گفت: من که عاشق لیلی هستم تو را ندیدم، تو که عاشق خدای لیلی هستی چگونه مرا دیدی؟
هی... یادش به خیر! یهو هوس کردم برم وبلاگ قبلیمو ببینم. این رو از تو اون برداشتم.
یه چند وقته که دلم م یخواد دوباره اساسی بنویسم! در واقه تا دمه دمه نوشتنشم می روم ولی همیشه یه اتفاقی میفته که نوشتنه به سرانجام نمی رسه! مثلا همین الان، خط دوم رو که تایپ کردم، دقیقا وقتی رسید به "...چرا بین من.." دستم درد گرفت! یه کم تفکرات کردم دیدم یه چیزی حدود 1 ساعته دراز کشیدم و دست راستم داره وزن سرم رو تحمل میکنه. خوب طبیعیه که نمیشه اونجوری ادامه داد!
حالا تغییر موقعیت و این حرفا یه طرف، اینکه بعد از جابجا شدن و به اصطلاح مستقر شدن تلفن زنگ بزنه یه طرف! بعد می گن آدم چرا کم م ینویسه! اصلا نمی نویسه! بی کیفیت می نویسه! چرت می نویسه!

۱۳۸۸ اسفند ۱۲, چهارشنبه

حرف حساب

اعصابم خورده!
به یه آدم چند بار یه حرفو می زنن؟
اینکه یکی به خاطر اینکه تو یه کاریو می کنی به خودش اجازه بده اون کارو انجام بده لجمو در میاره