یادداشت
Hold fast to dreams...

۱۳۸۹ اردیبهشت ۱۵, چهارشنبه

صورت جلسه

دوشنبه 2 تا جلسه خیلی مهم داشتیم. یکی صبح و یکی عصر. قرار شد صورتجلسه ها رو من بنویسم. خوب دوشنبه که نمیشد... خسته بودیم خوب... ساعت 6 تازه بشینم به نوشتن؟
شد سه شنبه که درگیر کار انتقال خودم بودم. یه جورایی هم حسش نبود. نصفه نیمه سر هم بندی کردم.
امروز اومدم کاملش رو بنویسم و بفرستم امضا کنن. با هزار بدبختی یه صورت جلسه درست حسابی نوشتیم که هم خدا راضی باشه هم معاونت معماری شهرسازی که یهو حاج آقا زنگ زدن بالا گفتن آماده شده؟ رئیس محترم هم گفتن بله. گفتن اونو ولش... این جوری که من می گم نامشو بزن بره! البته خدا وکیلی خوبم گفتا... حرکت جالبی بود ولی نه وقتی من کلی وقت سرش گذاشته باشم.

۱۳۸۹ اردیبهشت ۹, پنجشنبه

امروز دقیقا کجای دنیام؟

فکر کنم یه کم تکراری شده ولی مجبورم بگم که سرما خوردم. دوباره.. البته خوشبختانه این دفعه واقعا سرما خوردگیه! نه مونونوکلئوز. دکتر می گفت هر آدمی فقط 1 بار اون لعنتی رو می گیره. الان هم یه کم گلوم درد می کنه که گویا قراره با پنی سیلین هایی که دکتر داده خوب بشه.

محل کار جدیدم خوبه! جالبه، نه؟ من از 5 تیر 1387 دارم کار می کنم. داخل مجموعه شهرداری تهران 3 بار به کل محل کارم رو عوض کردم. از معاونت امور مناطق رفتم یه سازمان تابعه و از اونجا اومدم معاونت تحقیقات. به این می گن پویایی! تازه رئیس و همکار هام هم خوبن. یه مدیریت هستیم شامل یک عدد مدیر و 3 عدد کارشناس. اون دوتای دیگه آقا هستن. با هر دوشون راحت میشه کار کرد. با وجودی که یکیشون به شدت برادر تشریف داره ولی کاری به کار آدم نداره. به هر حال باید یه فرقی بین همکار خانم و آقا باشه دیگه. همکار خانم وظیفش زیر آب زنی و آزار دادنه... میگی نه؟ یه سال تو شهرداری کار کن.

پ.ن.: هنوز اوضاع عوض نشده. همون جوریه که بود. من هم با تقریب خوبی در حال آرامش قبل از طوفان تشریف دارم. خدا به خیر کنه.

یه پ.ن دیگه: این آمریکایی های لوس و پررو هم که جونشون داره در میاد 4 تا جواب به ما بدن. خاک بر سر کار نکنشون. کب از ما بهتر؟ هان؟ دلتونم بخواد.

همچنان پ.ن. دیگه دیگه: دارم 24 می بینم. فصل اول تمام

۱۳۸۹ اردیبهشت ۱, چهارشنبه

گوش می دهیم

تو اتاقم نشستم. نه یعنی دراز کشیدم رو تختم و لپ تاپ جلومه. مثلا دارم وبگردی می کنم ولی گوشم به شدت در حال فعالیت واسه شنیدن بحث های بیرونه. کلی دارم سعی میکنم بفهمم چه خبره، چی می گن، بالاخره چی... و هی استرس دارم و حرص می خورم
از اینکه یهو بحثشون قطع میشه و موضوع عوض میشه اساسی لجم میگیره. انگار دارن کوه می کنن که هر چند دقیقه آنتراکت می دن. الان چی کار کنم منسجم بحث کنن، اونجوری که من می خوام نتیجه بگیرن و ....؟

۱۳۸۹ فروردین ۱۹, پنجشنبه

هاله را بهر آشپزی نساختن


می گن آدم می خواد یه حرفی بزنه باید خوب روش کار کرده باشه و با اطمینان اون حرفو بزنه. منم برای اینکه بتونم محکم وایسم سر حرفم و مطمئن بگم که از آشپزی بدم میاد و به نظرم نهایت وقت تلف کردن اینه که آدم هر روز و شب غذا درست کنه امروز نهار درست کردم.

دقت کنید گفتم هر روز و هر شب. نیاین بگین همیشه که نمی شه غذای بیرون خورد و اینا... سالی 1 بار حداکثر 2 بار خوب... شاید... قابل قبوله.

از اونجا شروع شد که مامان جان می خواستن برن زیارت اهل قبور صبح. از دیشباین غذا درست کردن رو انداخت گردنم. نتیجه این شد که من از ساعت 10:30 تا 1 داشتم غذا درست می کردم، هرچند اینا 1 قطره خورشت و 1 دونه برنج هم باقی نذاشتن، هر چند به شدت خوشمزه شده بود ولی من به این نتیجه رسیدم که دقیقا هر کسی را بهر کاری ساختند. و صد البته منو بهر آشپزی نساختن!

۱۳۸۹ فروردین ۷, شنبه

7 فروردین

7 فروردین خود را چگونه گذراندید:
برای اولین بار در روز 7 فروردین سر کار رفتن
به خاطر خوردن پاستیل دچار حالت تهوع شدن
برای اولین بار در دفتر تی ان تی بسته پست کردن
یک نهار عالی شامل زرشک پلو و ته چین مرغ با مقدار زیادی زرشک خوردن
لذت بردن از زندگی
خستگی تا حد ناتوانی در خوابیدن
به باران توجه کردن
ظرف شستن
حرف زدن، مجاب کردن، مخ زدن
فکر و تجزیه تحلیل روزانه در حد عدم توانایی تشخیص لیوان آب پر از خالی آخر شب
نگرانی و استرس آینده در حد بیست دقیقه داخل یک اتاق 3.5*4.5 راه رفتن
افسردگی در حد پانزده دقیقه زل زدن به دیوار سفید بدون هیچ فکری
سر به سر پدر بزگوار گذاشتن و لوس شدن
سر حال می خوابییییییییم
پ.ن.: دلم برای مایکل تنگ شد!

۱۳۸۹ فروردین ۵, پنجشنبه

هوا سرد است و دلمان جمشیدیه می خواهد

یعنی 2 دقیقه رفتم بیروناااا، البته دو دقیقه هم نبود یه ساعتی بود ولی یخ زدم! خوشحال خوشحال با مانتو زرده (بروبچزی که دیدن می دونن چندان قابل عرض نیست در زمینه گرم بودن) رفتم بیرون. این باد موذی از لای این آستینای گشاد مانتو میرفت تو! معلوم نیست زمستونه یا بهار. ولی هوا خوبه. می چسبه. خنکه. و به شدت دلمان می خواهد برویم جمشیدیه. بریم؟
پ.ن: به شدت استرس دارم... لعنت به پروسه پذیرش

۱۳۸۹ فروردین ۴, چهارشنبه

من خودم قند و نباتم

ای بابا
اگه اینجوری پیش بره چهاردهم نمی تونم برم سرکار، چون از در اتاق کارم تو نمیرم. در حال ترکیدن... لعنت به شیرینی نخودچی