یادداشت
Hold fast to dreams...

۱۳۹۰ شهریور ۱۰, پنجشنبه

سلام بر اوهایو

بالاخره پرونده منتقل شدن من بعد از ماهها بسته شد و یکی دو ساعت پیش بهم گفتن که I20 حاضره، بیا برش دار برو!!! کلا به کسی توصیه نمی کنم مگه تو سال اول دکترا. یعنی اگه راه داره بمونین سر جاتون! منو نبینین که مجبور شدم وسطش برم یه ور دیگه، شماها سعی کنین همونجا بمونین سر جاتون. به اعصاب و روانی که در این پروسه از بین میره نمیارزه.
حالا اگه بشه فردا میرم یه سر دانشگاه جدید که I20 رو بگیرم و مراحل اولیه ثبت نام رو انجام بدم.
تا اینجا اطلاع رسانی بود که نشم مثل اینایی که همنش میان غر میزنن!!
غر غر ها رو هم بعدا می گم

۱۳۹۰ شهریور ۷, دوشنبه

مستر خامه با گرایش توت فزنگی.... 60 مایل در روز

این هم از زندگی جدید!! جالبه که حتی جدید هایی به این شدت هم زود یکنواخت میشن. در حالی که خونه جدید رو هنوز کامل نچیدیم و مستقر نشدیم دارم به اینکه چجوری میشه ظاهرش رو متفاوت کرد فکر می کنم! هنوز این مستر تموم نشده و من هنوز شروع نکردم تو دانشگاه جدید به درس خوندن دارم به این فکر م یکنم که مستر بعدی چی باشه! خاصیت آدمبزاد همینه. هنوز تا لقمه رو می ذاره دهنش هنوز جویدنشو شروع نکرده داره لقمه بعدی رو آماده می کنه!!!
چقدر از !!! خوشم میاد! یه زمانی از ... خوشم میومد ولی الان !!! بهتره!!! دو نقطه دی
هنوز دانشگاه جدید رو ندیدم. هنوز کاغذ بازی های اداری تموم نشده و من اصلا نمی دونم کی حاضر میشه. ولی می دونم که روزی 60 مایل رانندگی کردن از اون کاراااااست که اتفاقا قراره من انجامش بدم. امیدوارم این یه سال به خیر بگذره و خوشی و این مستر رو بگیریم وخلاص.
دوباره تب خال زدم. دوباره همش غذای بیرون می خورم و دوباره دارم میترکم. خیلی معنای خوبی نداره.
البته اینکه خامه و توت فرنگی می خورم بی تاثیر نیست!

۱۳۹۰ مرداد ۲۸, جمعه

5- آخرین روزها در آرلینگتون

خوب اقاجان دلخورم... من که می گفتم نه مرسی، خودمون انجام میدیم... ولی یه تعارف که می تونستین بزنین؟؟؟ اینم شد آخرین خاطره؟؟؟؟

۱۳۹۰ مرداد ۱۸, سه‌شنبه

سر آن ندارد امشب که برآید آفتابی

این جریان موو کردن ما از تگزاس به اوهایو هم شده برای خودش یه داستان! اینقدر قاطی پاطیه که نمیدونم آخرش چجوری میریم اونجا. کلا چند تا برنامه از اولش ریخته شد:
  1. اینجا ماشین می خریم و از آرلینگتونتا دیتون رو نرم نرم با ماشین میریم.
  2. اینجا ماشین می خریم و از ارلینگتون تا اوربانا (شهر نگار) رو با ماشین تند تند میریم، دو روز پیش نگار می مونیم و میریم دیتون.
  3. اینجا ماشین نمی خریم! دو تا بلیط هواپیما می خریم و میریم باهاش دیتون. و دعا می کنیم ماشین خوب گیرمون بیاد!
تازه این فق برای حمل و نقل خودمونه. برای وسایل خونه که از این هم پیچیده تره!
  1. وسایل رو میفروشیم و خلاص
  2. وسایل رو با خودمون می بریم که خودش چند دسته داره:
  • وسایل رو خودمون میبریم
  • وسایل رو میدیم بیارن
  • وسایل رو میدیم فرت کنن
خلاصه یک پروسه قاطی پاطی شده که حد نداره. حالا یه وقتی هست که فقط مشکل این چیزاست... آدم میگه بابا درست میشه. بالاخره یه کاریش می کنیم. ولی یه وقتایی مشکل این چیزا نیست. اون موقع هست که آدم نم یدونه چی کار کنه، فکر کردن فقط مغزشو منفجر می کنه و فکر نکردن هم که امکان پذیر نیست. راهنمایی خواستن فقط تصمیم گیری رو سخت تر می کنه و راهنمایی نخواستن هم سخته. به یه نتیجه ای رسیدم: متاسفانه حتی نم یتونم تخمین بزنم که کی این شرایط بهتر میشه! الان یه دو ساله که همش به خودم میگم فلان اتفاق بیفته دیگه راحت میشه، فلان مرحله رو رد کنم دیگه حله. اتفاق و مرحله میان و میرن، اوضاع هم عوض میشه ولی بهتر نمیشه. مشکلات بزرگتر میشن. و من مدام این سوال تو فکرم تکرار میشه که چرا فقط من این مشکلاتو دارم؟ اونم همش با هم. جدی می گم: می دونم همه مشکل دارن. می دونم هر کسی فکر م یکنه مشکلات خودش از همه بزرگتره ولی من هیج کسیو ندیدم که تو همه زمینه ها مشکل داشته باشه و هم زمان تو 100 تا جبهه برای حل کردن مشکلاتش مبارزه کنه. مبارزه که نه... دست و پا بزنه. دوستام مشکل دارن ولی یکی دو تا. یعنی زندگیشون داره پیش میره ولی هرزگاهی یه چاله و دست اندازی هم میاد سر راهشون که میشه همون سختی های زندگی. ولی انگار زندگی من شده همش چاله و چاه! یعنی کلا دارم از تو چاله ها بالا پایین میرم، سختی زندگی هم وقتاییه که میفتم تو چاه!
پ.ن. 1: یه وقتایی اصرار میکنی بفهمی چه خبره، می پیچوننت، اصرار می کنی و در جریان قرار میگیری و با خودت میگی عجب غلطی کردم. کم دردسر داشتم، کم غصه می خوردم اینم اضافه شد!
پ.ن. 2: میدونم که اوضاع اونقدری که نوشتم بد نیست. یه کم سیاه نمایی کردم ولی در مورد اینکه تعداد و تنوع مشکلاتم زیاده خیلی هم فروتنی کردم.
پ.ن. 3: لا مصب ولگردی هم نمیشه کرد اینجا! تهارن دیگه کم کمش میرفتم با الهامی مریمی مریمی هانیه ای دوستی یه ولگردی میکردیم حالمون میومد سر جاش.

۱۳۹۰ مرداد ۹, یکشنبه

تولدم مبارک

الان سه ساله که تولدم تو سه تا شهر مختلفم. تهران، دوبی و آرلینگتون. سال دیگه هم اگه خدا بخواد دیتون! کلا گویا تولد من قصد نداره دو سال تو یه شهر باشه. خووووبه، اینجوریشم دوست داریم.
چهارشنبه دیگه قراره از اوهایو استیت زنگ بزنن مصاحبه. واقعا نمی دونم چی قراره بگن و چی میشه ولی امیدوارم نتیجه گند نزنه به جشنی که می خوایم شنبه بگیریم: مخلوطی از تولد و سالگرد عروسی و گودبای پارتی! دلم برای آرلینگتون تنگ میشه. در واقع برای بچه ها بیشتر ولی خودشم ... اولین جایی که من و وحید با هم زندگی کردیم بود خوب!

پ.ن:نمی دونم من به نظرم اومده یا واقعا اینجا داره در حد جهنم گرم میشه؟

۱۳۹۰ مرداد ۵, چهارشنبه

حرف می زنیم

دلم خواست یه سه چهار ساعت بشینم با یه دوست قدیمی حرف بزنم. نه اینکه حرف خاصی باشه... فقط حرف. هر چیزی. بعد ناخودآگاه مغزم شروع کرد به لیست درست کردن از اینکه با کیا می شه الان حرف زد. اولین، دومین و سومین آدمایی که به ذهنم اومدن اون سر دنیا خواب بودن و حتی اگه بیدار هم بودن و بر فرض من به تلفنی حرف زدن باهاشون رضایت می دادم، اینقدر باهاشون حرف نزدم که نمی دونم اصلا حرفمون میاد یا نه! چهارمی که امریکاست ولی نشد حرف بزنیم و اگه هم می شد اونقدر از زندگی هم دور افتادیم که یه ماه 24/7 باید حرف بزنیم تا برسیم به زمان حال! پنجمی که یه زمانی خیلی باهاش راحت بودم رو خوب... چی بگم! چند ساله به زحمت سلام و علیک و قربون صدقه فیس بوکی(حیف)! ششمی هم که کلا بعد از اینکه بهش گفتم لطف کن از زندگی من گمشو برو بیرون دیگه اصلا نمی دونم چی شد و کجاست(بهتر)! کلا بیخیال شمردن بقیه شدم.
در نهایت به این نتیجه رسیدم که: ولش کن بابا. حالا دو سال حرف نزدی چی شد امروزم روش!
و صد البته منتظر زنگ هوتن...

۱۳۹۰ مرداد ۱, شنبه

سالگرد عقد! یهوووو

درست یک سال و یک روز از تاریخ عقد من و وحید گذشت. یک سال و یک روز به کوتاهی همین دیروز که سالگرد عقد بود و به بلندی یک سفر طولانی از ایران به امریکا. خیلی اتفاق ها افتاد که چه خوب شد افتاد و خیلی اتفاق ها افتاد که ای کاش نمی افتاد. ولی در مجموع باور من رو به این مساله بیشتر کرد که هر کاری که می کنیم، هر تصمیمی که میگیریم، چنان تاثیری روی آینده می گذاره که توانایی تجسمش از ذهن آدم خارجه. و من هر روز بیشتر از دیروز به تمام تحولاتی که در شهرداری تهران رخ داد تا اداره کل تحقیق و توسعه ای تاسیس بشود و من با تمام بی علاقگی به کار در شهرداری در آنجا مشغول به کار بشوم و وحید به سرش بزند که در شهرداری پروژه بگیرد و یک راست سر از اداره ما در بیاورد فکر می کنم. و فکر می کنم شاید بعضی وقت ها باید به آدم های دور و برمان اجازه بدهیم بهمان زور بگویند و ما را به زور بفرستند در یک جایی که دوست نداریم کار کنیم. برای من که نتیجه اش عالی بود. مرسی مامان، بابا و هوتن به خاطر اینکه من رو مجاب کردید: " سه ماه کار کن اگه دوست نداشتی بیا بیرون". کار کردیم و دوست هم داشتی!
خیلی هم از نتیجه راضی تشریف داریم!
وحید جان، اولین سالگرد عقدمون مبارکمون باشه