یادداشت
Hold fast to dreams...

۱۳۸۷ فروردین ۲۲, پنجشنبه

لذت نصفه نیمه



تو تمام اون پنج دقیقه داشتم لذت خوردن شیر نسکافه 2 شب رو تو ذهنم بالا پایین می کردم. تخیل و تمرکز دوتا اصل اساسی لذت بردن بی حد و مرز هستن. از لحظه ای که فکر خوردن شیر نسکافه گرم دو شبی به ذهنم رسید بدون شک به لذتی که می خواستم رسیدم. صرف کردن فعل خوردن تنها قرار بود یه ظاهر واقعی به لذت درونی بده. گفتم... تخیل و تمرکز حرف اولو میزنن. هنوز درپاکت شیر رو باز نکرده بودم بوی شیر نسکافه گرم رو حس میکردم. و مزه ها رو :مزه شیر خالی سرد... شیر خالی گرم... پودرکافی میکس تری این وان کلاسنو-ایریش کرم که من جای نسکافه زهر مار از اون استفاده میکنم * خالی... و در نهایت شیر نسکافه گرم

اصلا همین لذت انجام دادن کاری که در آخر میرسونه آدمو به لذت خودش کلی لذت داره، کی میتونه بگه از انجامش لذت نبردم؟؟ اتفاقا لحظه لحظه اون باز کردن در پاکت شیر... رقص سفید... پاره کردن پاکت کافی میکس تری این وان کلاسنو-ایریش کرم و... نه! فقط تا اینجاش لذت بردم، بعدش تمام اون همه انتظار برای نوشیدن یه لیوان شیر نشکافه که داشت پدر هیجانو در میاورد، مثل همیشه که وقتی به شدت یه چیزو می خوای و داری هلاک میشی از اشتیاق: کف های تکه تکه ، بوی تهوع آور شیر فاسد، از بین رفتن ناگهانی تمام تصورات خوبی که برای چند دقیقه آینده منتظرش بودم درست مثل یک ......

انتظار برای جوش آمدن شیری که خراب شده وقت تلف کردن محض است.


*پس قاعدتا اسمش شیر نسکافه نیست، پس چیست؟

۱۳۸۷ فروردین ۱۶, جمعه

پنجره ی ویرایش شده



هاله: همیشه از پنجره چیزهایی دیده میشوند که هراس انگیزند، ترس می آورند، ترس از زمین خوردن کودکی که در زمین بازی محو یک قاصدک نزدیک است بخورد به تاب و معلوم نیست کسی که قرار بوده مواظبش باشد کجاست، ترس از تصادف دختر هجده ساله ای که میرود تا ثابت کند می تواند دفعه اول گواهینامه بگیرد در حالی که هنوز بعد از سی و هفت جلسه آموزش نمی تواند درست پارک کند، ترس از سقوط صندلی چرخدار پسرک ده ساله ای که ماهها قبل از تولد می دانستند که مقیم ابدی این صندلی خواهد بود و فقط و فقط به خاطر ممنوعیت سقط جنین به دنیا آمده... وگرنه هیچ کس این بچه را نمی خواست. ولی این ترسها تنها از پشت پنجره معنا دارند، وقتی از نزدیک از کنار اینها می گذرند گویا وجود ندارند. گویا پسرک دوساله هرگز زمین نمی خورد، گویا دخترک تازه جلسه اولش است و پیشرفتش فوق العلده، گویا پسرک معلول در حال درمان است و تا چند ماه دیگر با بچه ها می دود و بازی میکند.

من: این روزها که می گذرند، این روزها که اینقدر آسان می گذرند، به سختی مشغول ویرایشم. ویرایش اطلاعات، ویرایش عقاید، ویرایش دوستان... ویرایش زندگی. این ویرایش کردنهای پی در پی این سالها خسته ام کرده... هراز چند گاهی که کسی را میبینم، که حدس میزنم، که فکر می کنم، که امید میبندم که شاید در پس این پوست و گوشت همیشگی، در پشت این ظاهر همیشه و تکراری زیبا، کسی، چیزی، روحی باشد که نیاز به ویرایش نداشته باشد... که واقعیت این است که بیشتر از آنکه در پی ویرایش کردن باشم در پی ویرایش کردنم هستند. و باز من باز می گردم به اصول قدیمی... به اصولی که زمانی به درستی غلط یافته بودمشان: من همینم که میبینید، دنبال بیشتر نباشید،دنبال تغییر نباشید، چیزی از من نخواهید دید.

۱۳۸۷ فروردین ۹, جمعه

ریاضیات نسبتا جدید

صورت ها همه باهم می آیند و می روند...
شاید هم نمیروند، می مانند و بعد از مدتی چنان یهشان عادت می کنم که یادم می روند
صدا ها همه با هم به گوشم میرسند و من همیشه فکر می کنم هستند صداهایی که من نمیشنوم بین اینهمه شلوغی

دنیای زیباتر شده

مجبور شدم بپذیرم بین صفر و یک اعداد دیگری هم هست
هر چند کسی که صفر میشود برایم ارزشش بیشتر ازآدم چهارصد و سی و هفت هزارمی است.

رنگ ها یکی یکی وارد میشوند. حتی نیاز به دقت ندارند برای دیده شدن.
در این دنیای رنگ رنگی، شاید خاکستری بهترین باشد
شاید.........

به هر حال این فرداست که می آید ، من جایی نمیروم

۱۳۸۶ اسفند ۲۶, یکشنبه

پیک شادی امسال


محکم تکاندم! میز کامپیوتر و صندلی پرت شدند بیرون. هوتن به کامپیوتر پناهندگی داد. البته هماهنگ شده بود از قبل. آب و هوایی عوض می کند و باز میگردد. گویی برای تعطیلات رفته ده بالا!
بودند افراد دیگری هم که محکم تکاندند. ولی فکر نمی کنم لازم باشد آدم ها را اینقدر محکم بتکانیم. می توانیم مودبانه خواهش کنیم بروند تعطیلات.... شاید کمی طولانی تر بهتر.
کم کم می ترسم از تمام شدن امسال. شاید بهتر بود امسال ۱۳ یا ۱۴ ماه میشد. شاید من هم میرسیدم به سال نو.
گفته بودم از خرید متنفرم؟ نه؟؟؟ خوب: از خرید کردن متنفرم... از خرید لباس و کفش و کیف برای خودم متنفرم..... با خرید برای کس دیگری مشکلی ندارم که هیچ، لذت هم میبرم. حالا این عید اولین چیزیش که ناراحتم میکند فکر خرید است و دومی فکر احمقانه اولین ها.
اولین... اولیم اس ام اسی که میزنم و یا اولینی که دریافت می کنم، اولین تماس تلفنی که میگیرم یا اولین زنگی که میشنوم ... از همین اولین هاست که دلم میگیرد بار ها و بارها و هی خالی میشود و می لرزد و شاد می شود و گریه اش میگیرد و بعد قاه قاه میخندد. مثل دختر بی تربیتی که نمی داند نباید در خیابان بلند صحبت کرد و خندید!
خوب نیست که عید نیاید. خوب نیست که عید نباشد. خوب نیست که من شک کنم امسال به لزوم وجود سال جدید در حالی که هنوز از نظر من به اندازه یک یلدا هم از پاییز دور نشدیم. ولی خوب.... شاید خوب نبودن الزاما دلیلی برای وجود نداشتن نباشد. فعلا که خوب نیست ولی هست.
کاش پیک شادی امسال را کس دیگری حل کند... من که هر چه مینویسم اشتباه از آب در میآید

۱۳۸۶ اسفند ۶, دوشنبه

آواز


قدم میزنیم! 1 ساعت یا بیشتر. بسته به اینکه دوست خیابان سیزدهمیان باشد یا نه شام هم می خوریم یا نه. جای دوری نمیرویم همین کوچه خودمان را میرویم تا ته و هی کوچه های اطراف را متر میکنیم. مهم نیست. مهم نیست. قدم زدن مهم نیست. مهم این است که با صدای بلند آواز می خوانیم. یعنی بیشتر سلما می خواند و من و دوست خیابان سیزدهمی هی گوش می دهیم و هی آدم های این کوچه ها با تعجب به ما نگاه میکنند، لبخند میزنند، متاسف میشوند، یاد گذشته ها می افتند، بدشان می آید از ما و یا شاید تحسینمان می کنند. هر چه که میکنند هم مهم نیست. نتا وقتی مزاحم نشوند مهم نیست. مهم این است که حس خوبی دارم وقتی می توانم ترانه ای را که دوست دارم فریاد بزنم و هی نگران این نباشم که بشنوم : هیس! مگه اینجا چاله میدونه! زشته، چی فکر میکنن بقیه؟
سکوت وقتی سلما می خواند خیلی سبک میشود! درست به سبکی من وقتی تمام سعیم را کرده ام تا در زمان مناسب در جای مناسب باشم ! این را 2 هفته پیش فهمیدم. در بین فکر های عجیب لحظه قبل از خواب. اینکه من هرگز در زمان مناسب در جایی که باید باشم نبودم.
وقتی قدم میزنیم دقیقا انگار در زمان مناسب سر جای خودم هستم. مثل خواننده ای که در جای صدایش آواز می خواند. درست و به جا.
**قرار نیست نوشته آنقدر گنگ باشد که خودم هم 1 ماه دیگر نفهمم چه بوده! الان نسبت به نوشته های 1 سال پیش همین حس را دارم

۱۳۸۶ اسفند ۴, شنبه

کوری


دایره بودیم.
مثلثمان کردی.
و من مجبور شدم مثلث عجیب الاضلاعی که ساختی را متساوی الاضلاع کنم.
می ترسم مجبورم کنی فردا بنویسم مثلث را هم کردم 2 خط... دو خطی که معلوم نیست به کجا میروند. اصلا جایی می روند؟
کار سخت الزاما نشدنی نیست ولی احتمالا به ذهن هم نمیرسد. مثل وقتی که اتفاقی می افتد که هرگز فکرش را هم نکردی. به گمانت آتقدر غیر ممکن بود که حتی برایش جایی در رویا هم باز نکرده بودی. ولی درست جلوی چشمانت اتفاق افتاد و چون تو آماده نبودی ندیدی.

۱۳۸۶ اسفند ۲, پنجشنبه

کتابت

مقدمه و متن هر چه که باشد نتیجه یکیست
اینها تنها تعارفات بین ذهن و زبان است وگرنه ......
مقدمه را تو بنویس
متنش با من
و نتیجه را هم نمیگیریم تا هر دو به یک اندازه احمق باشیم
آنوقت یک دیوانه تری را یدا می کنیم تا بلاهتمان را چاپ کند
و یک مشت عاقل میایند و می خوانندمان و برای بچه هایشان تعریف می کنند:
ببین؟ این می شود عاقبت تو اگر لیوان شیرت را به جای آنکه توی دهانت خالی کنی بریزی توی حیاط خلوت طبقه پایینی ها