یادداشت
Hold fast to dreams...

۱۳۸۷ اردیبهشت ۱, یکشنبه

خواسته ی کم ولی شاید محال



همیشه دلم می خواست روی پل عابر روی بزرگراه- هر بزرگراهی که شد، فقط پر تردد و کم ترافیک- بایستم. ولی نه تنها، با یک دوست، بایستم و cل بزنیم به حرکت ماشینها... در واقع بایستیم و زل بزنیم به حرکت ماشینها و هی عکس بگیریم... آنقدر که یا شارژ باطری دوربین تمام بشود یا دیگر کارت حافظه جا نداشته باشد. آنوقت بنشینیم همانجا روی پل و عکس هارا ببینیم و بخندیم! به چه موضوعی خواهیم خندید را دیگر نمیدانم ولی مطمئنم می خندیم. شاید سه ساعتی طول بکشد. مطمئنم روزی این کار را خواهم کرد. فقط به دنبال دوستی می گردم که حتی ثانیه ای برای تصمیم گرفتن در مورد انجام دادن و یا ندادن این کار وقتی پیشنهادش را می دهم فکر نکند. انتخاب مکان و زمان هم با خودش. و تنها شرط من این است که بنواند درست به اندازه من دیوانه باشد!


* از داوطلبان گرامی شخصا تست توانایی دیوانگی و غیر قابل پیش بینی بودن میگیرم

۱۳۸۷ فروردین ۲۹, پنجشنبه

مردک چاق و باقی دوستان*

دوستی داشتم که موسیقی می خواند. داشتم چون شک دارم هرگز ببینمش و البته هر ندیدنی دلیلی دوست نبودن نیست مثل همین که هر دیدنی دلیل دوست بودن نیست ولی آنچه که من دیدم و میبینم می گوید که دوستی داشتم!
داشتم می گفتم... دوستی داشتم که موسیقی می خواند. کلاسیک کار بود و ... بماند چه سازی میزد. به هر حال مساله این بود که کلاسیک کار بود. فکرش را بکنید: بتهوون، شوپن، باخ و یک سری آدم هایی که شنیدن اسمشان سختم بود چه برسد به نوشتنشان. بنده خدا کلی سعی کرد به قول خودش مرا با موسیقی درست، اصیل ، موسیقی فرهیختگان، با بزرگان موسیقی دنیا- آنها که او غول های موسیقی می نامید- پیوند دهد. و فراتر از آن و شاید خنده دارتر برای من : تمام سعیش را می کرد که به نحوی مرا با اصطلاحات به قول خودش عادی و ساده و ابتدایی موسیقی آشنا کند. موومان، سونات، و هزار واژه شاید به نظر خیلی ها پیش پا افتاده و ساده و ابتدایی. فرق بین ماژور و مینور، یا مثلا اینکه علامت فورتیسیمو یا پیانیسیمو چیست؟! فلان قطعه کار باخ چه حسی دارد؟ فلان شخص که حتی اگر اسمش را هم بشنوم نمیفهمم هم او بوده بهترین اجرای فلان کار را انجام داده. شاید به نظر خیلی هم عجیب و غریب باشد این همه عجیب بودن از نظر من ولی این اگر اولین برخورد من با موسیقی کلاسیک نبوده باشد بی شک دومین بوده و نه بیشتر! جناب کلاسیک با تمام دسته بندی های برایم غیر قابل تحمل و دور از درک بود. خلاصه اصرار این دوست برای اجرای قطعاتی که قرار بود شب در کنسرت فرهنگسرای نیاوران داشته باشد در خیابان انقلاب برای من شاید از نظر خیلی ها یک فرصت بود ولی از نظر من مثل دعوت شدن به میهمانی بود که از اول تا آخر باید تنها بنشینی و به بقیه که گروه گروه می خندند نگاه کنی. بدون لذت و حتی بدون آرزوی بودن در یکی از آن گروهها.

شما باشید چه می کنید؟ خوب عاقلانه است که انتخابی به همچین میهمانی نمیروید! من هم نرفتم. در واقع همین شد که شد دوستی داشتم! به همین سادگی! چیزی که امروز بدم نمی آید گاهی گوش کنم... چیزی که وقتی مریم از مجید می خواهد برایمان بنوازد کلی ذوق می کنم، همان چیز باعث شد که دوستی که دیروز داشتم امروزنداشته باشم!

سوال مهم: چند مورد دیگر ممکن است وجود داشته باشد؟؟؟
سوال مهمتر: خرافاتی است اگر بگوییم این دو لازم و ملزوم یکدیگر بودند؟؟؟؟
* از "دیوانه وار" نوشته " کریستین بوبن"
4/14/08 11:39 PM

۱۳۸۷ فروردین ۲۷, سه‌شنبه

بلاگر نازنین

پنج بار نوشتم و خودم پاک کردم.... بار ششم خودش پاک شد. خیلی دوستش داشتم . به شدت صادقانه بود. به امکانات وسیع بلاگر شناسایی و حذف سریع پست های صادقانه را هم اضافه کنید! چقدر نازنین... چه عاقل... چه مهربان...

۱۳۸۷ فروردین ۲۲, پنجشنبه

لذت نصفه نیمه



تو تمام اون پنج دقیقه داشتم لذت خوردن شیر نسکافه 2 شب رو تو ذهنم بالا پایین می کردم. تخیل و تمرکز دوتا اصل اساسی لذت بردن بی حد و مرز هستن. از لحظه ای که فکر خوردن شیر نسکافه گرم دو شبی به ذهنم رسید بدون شک به لذتی که می خواستم رسیدم. صرف کردن فعل خوردن تنها قرار بود یه ظاهر واقعی به لذت درونی بده. گفتم... تخیل و تمرکز حرف اولو میزنن. هنوز درپاکت شیر رو باز نکرده بودم بوی شیر نسکافه گرم رو حس میکردم. و مزه ها رو :مزه شیر خالی سرد... شیر خالی گرم... پودرکافی میکس تری این وان کلاسنو-ایریش کرم که من جای نسکافه زهر مار از اون استفاده میکنم * خالی... و در نهایت شیر نسکافه گرم

اصلا همین لذت انجام دادن کاری که در آخر میرسونه آدمو به لذت خودش کلی لذت داره، کی میتونه بگه از انجامش لذت نبردم؟؟ اتفاقا لحظه لحظه اون باز کردن در پاکت شیر... رقص سفید... پاره کردن پاکت کافی میکس تری این وان کلاسنو-ایریش کرم و... نه! فقط تا اینجاش لذت بردم، بعدش تمام اون همه انتظار برای نوشیدن یه لیوان شیر نشکافه که داشت پدر هیجانو در میاورد، مثل همیشه که وقتی به شدت یه چیزو می خوای و داری هلاک میشی از اشتیاق: کف های تکه تکه ، بوی تهوع آور شیر فاسد، از بین رفتن ناگهانی تمام تصورات خوبی که برای چند دقیقه آینده منتظرش بودم درست مثل یک ......

انتظار برای جوش آمدن شیری که خراب شده وقت تلف کردن محض است.


*پس قاعدتا اسمش شیر نسکافه نیست، پس چیست؟

۱۳۸۷ فروردین ۱۶, جمعه

پنجره ی ویرایش شده



هاله: همیشه از پنجره چیزهایی دیده میشوند که هراس انگیزند، ترس می آورند، ترس از زمین خوردن کودکی که در زمین بازی محو یک قاصدک نزدیک است بخورد به تاب و معلوم نیست کسی که قرار بوده مواظبش باشد کجاست، ترس از تصادف دختر هجده ساله ای که میرود تا ثابت کند می تواند دفعه اول گواهینامه بگیرد در حالی که هنوز بعد از سی و هفت جلسه آموزش نمی تواند درست پارک کند، ترس از سقوط صندلی چرخدار پسرک ده ساله ای که ماهها قبل از تولد می دانستند که مقیم ابدی این صندلی خواهد بود و فقط و فقط به خاطر ممنوعیت سقط جنین به دنیا آمده... وگرنه هیچ کس این بچه را نمی خواست. ولی این ترسها تنها از پشت پنجره معنا دارند، وقتی از نزدیک از کنار اینها می گذرند گویا وجود ندارند. گویا پسرک دوساله هرگز زمین نمی خورد، گویا دخترک تازه جلسه اولش است و پیشرفتش فوق العلده، گویا پسرک معلول در حال درمان است و تا چند ماه دیگر با بچه ها می دود و بازی میکند.

من: این روزها که می گذرند، این روزها که اینقدر آسان می گذرند، به سختی مشغول ویرایشم. ویرایش اطلاعات، ویرایش عقاید، ویرایش دوستان... ویرایش زندگی. این ویرایش کردنهای پی در پی این سالها خسته ام کرده... هراز چند گاهی که کسی را میبینم، که حدس میزنم، که فکر می کنم، که امید میبندم که شاید در پس این پوست و گوشت همیشگی، در پشت این ظاهر همیشه و تکراری زیبا، کسی، چیزی، روحی باشد که نیاز به ویرایش نداشته باشد... که واقعیت این است که بیشتر از آنکه در پی ویرایش کردن باشم در پی ویرایش کردنم هستند. و باز من باز می گردم به اصول قدیمی... به اصولی که زمانی به درستی غلط یافته بودمشان: من همینم که میبینید، دنبال بیشتر نباشید،دنبال تغییر نباشید، چیزی از من نخواهید دید.

۱۳۸۷ فروردین ۹, جمعه

ریاضیات نسبتا جدید

صورت ها همه باهم می آیند و می روند...
شاید هم نمیروند، می مانند و بعد از مدتی چنان یهشان عادت می کنم که یادم می روند
صدا ها همه با هم به گوشم میرسند و من همیشه فکر می کنم هستند صداهایی که من نمیشنوم بین اینهمه شلوغی

دنیای زیباتر شده

مجبور شدم بپذیرم بین صفر و یک اعداد دیگری هم هست
هر چند کسی که صفر میشود برایم ارزشش بیشتر ازآدم چهارصد و سی و هفت هزارمی است.

رنگ ها یکی یکی وارد میشوند. حتی نیاز به دقت ندارند برای دیده شدن.
در این دنیای رنگ رنگی، شاید خاکستری بهترین باشد
شاید.........

به هر حال این فرداست که می آید ، من جایی نمیروم

۱۳۸۶ اسفند ۲۶, یکشنبه

پیک شادی امسال


محکم تکاندم! میز کامپیوتر و صندلی پرت شدند بیرون. هوتن به کامپیوتر پناهندگی داد. البته هماهنگ شده بود از قبل. آب و هوایی عوض می کند و باز میگردد. گویی برای تعطیلات رفته ده بالا!
بودند افراد دیگری هم که محکم تکاندند. ولی فکر نمی کنم لازم باشد آدم ها را اینقدر محکم بتکانیم. می توانیم مودبانه خواهش کنیم بروند تعطیلات.... شاید کمی طولانی تر بهتر.
کم کم می ترسم از تمام شدن امسال. شاید بهتر بود امسال ۱۳ یا ۱۴ ماه میشد. شاید من هم میرسیدم به سال نو.
گفته بودم از خرید متنفرم؟ نه؟؟؟ خوب: از خرید کردن متنفرم... از خرید لباس و کفش و کیف برای خودم متنفرم..... با خرید برای کس دیگری مشکلی ندارم که هیچ، لذت هم میبرم. حالا این عید اولین چیزیش که ناراحتم میکند فکر خرید است و دومی فکر احمقانه اولین ها.
اولین... اولیم اس ام اسی که میزنم و یا اولینی که دریافت می کنم، اولین تماس تلفنی که میگیرم یا اولین زنگی که میشنوم ... از همین اولین هاست که دلم میگیرد بار ها و بارها و هی خالی میشود و می لرزد و شاد می شود و گریه اش میگیرد و بعد قاه قاه میخندد. مثل دختر بی تربیتی که نمی داند نباید در خیابان بلند صحبت کرد و خندید!
خوب نیست که عید نیاید. خوب نیست که عید نباشد. خوب نیست که من شک کنم امسال به لزوم وجود سال جدید در حالی که هنوز از نظر من به اندازه یک یلدا هم از پاییز دور نشدیم. ولی خوب.... شاید خوب نبودن الزاما دلیلی برای وجود نداشتن نباشد. فعلا که خوب نیست ولی هست.
کاش پیک شادی امسال را کس دیگری حل کند... من که هر چه مینویسم اشتباه از آب در میآید