یادداشت
Hold fast to dreams...

۱۳۸۷ اردیبهشت ۲۵, چهارشنبه

خوشحال و شاد و خندانم

فراموشی، از یاد بردن تمام حادثه های بدفرجام، تنها و تنها خوشی، وقت بی انتها،توت فرنگی، کتاب های خوب، آدم های دوست داشتنی، فکر و فکر و فکر...بیدار که میشوم نگرانم، هر روز! از یکشنبه همین هفته شروع شد. اول نفهمیدم چرا ولی امروز بالاخره کشف کردم. خیلی ساده بود، این طبیعت همه آدمهاست که وقتی همه زندگیشان آنطور که دوست دارند پیش میروند نگران شوند! در واقع وقتی همه چیز عالی است و دلیلی برای نگرانی نیست نگران میشوند، با مسخره ترین مسایل هم به اوج نگرانی و دلشوره می افتند و تمام خوشی و لذتی که می توانند از آن روزهای بی دغدغه ببرند با ترس از بین میبرند. روزگار بی دغدغه...امروز بالاخره فهمیدم نگران چه بودم. نگران یک مساله احمقانه ! نگران اینکه خوب بالاخره این چند روز یا ماه بیکاری هم تمام میشودو شاید دیگر تکرار نشود این روزگار خوش آسایش! روزگاری که کتاب و توت فرنگی و موزیک آنقدر پیدا و فراوان است که می توان بدون توجه به رسیدن قیمت برنج ایرانی به پنج هزار تومان روی تخت لم داد و کتاب خواند توت فرنگی خورد و موزیک گوش داد. می توان بدون توجه به هیلاری و اوباما و مک کین راحت و آسوده قدم زد و در خط پایان قهوه ترک سفارش داد و به پرویز خندید! حتی شاید بشود... البته امتحان نکردم .... ولی شاید بشود کتابهای نخوانده قدیمی یا موزیک های نشنیده ماههای گذشته را که فقط و فقط محض آرشیو جمع کرده بودم بخوانم و گوش بدهم. شاید حتی بشود هرمان هسه خواند.... شاید بتوان نثر نامانوس و شاید زشت سیذارتا را هم تحمل کرد.

بله... امروز فهمیدم که از یکشنبه نگران چه بودم. و تا فهمیدم آسوده شدم! خوب نگرانی بی موردی بود. نگرانی از لذت نبردن؟؟؟ بی مورد و احمقانه. آینده ای که نیامده ارزش نگرانی ندارد، دارد؟ ندارن! چون شاید هرگز نیاید... نگران سالی در آینده باشم که شاید پیشتر از آن مرده باشم؟؟؟ نگران لذتی باشم که در وقت وقوعش به قول مهروف در قید حیات شاید نباشم؟؟؟ هرگز!

و این شد که دوباره لذت و لذت و لذت. روزگار خوشی است، با لحظه های شیرین، با دوستان شیرین تر، با کشف های زیبا، با عناصر زیباتر، به گمانم احمقانه است اگر آدم آنقدر که می خواهد خوشبخت نباشد... هر چند گاهی احتمال وقوع احمقانه ها بیشتر است.

۱۳۸۷ اردیبهشت ۲۴, سه‌شنبه

جمله قصار:




تنها سکوت از شرارت تهی است


«بي‌نهايت نادر است اين كه آدم‌ها دوستانه از هم جدا شوند، چون اگر دوست بودند از هم جدا نمي‌شدند!»


«در جایی که فقط یک دیوانه وجود دارد همه مطمئن اند که دیوانه نیستند»

۱۳۸۷ اردیبهشت ۱۵, یکشنبه

اندر فواید داشتن یک وسیله معتبر سنجش زمان



گوشهایم زنگ میزنند، درواقع فقط این گوش چپ است که زنگ میزند، من هر دو گوش را باز کردم ،هیچ صدایی نبود.
از آرزو ها گفتن سخت نیست. شنیدن آرزوها سخت تر است، اگر هوس برآورده کردن داشته باشی.


امروز فهمیدم مدتهاست ساعت ندارم! نه ساعت مچی، نه ساعت دیواری. اگر به زمان نیاز داشته باشم می پرسم!
شاید همیشه فردا صبح نزدیکتر از یکسال بعد نباشد. شاید امشب سال دیگر زودتر از فردا صبح برسد.


گوش ها را بستم. صداهای بلندتر و بلندتر شده، صداهای زنگ دار، مکث های طولانی بین سکوت های کوتاه.
گویا همه چی خوب است. حتی حال من. حداقل آمارو ارقام که این را نشان می دهند.

4/17/08

۱۳۸۷ اردیبهشت ۷, شنبه

همه برای یکی... یکی برای تنهایی!



از دور صدای حرف زدن می آید. نجوای راز گونه. سکوت شب تاب صدای بلند ندارد.
آرامتر... خواب ذهن مرا به هم زدید.
مرخصی صادر شد. ذهن های خواب و خسته به مرخصی ابدی نیاز دارند.
حس خوبی ندارم، به تحویل کارت دانشجویی، به اشتباههای پشت سر هم، به نگاههای نا محرم، به لرزیدن های گاه و بیگاه...خسته ام کرده این دنیای بی معنی، چه با خدا چه بی خدا، همه چیز بی معنی است.
هر تلاشی جز به دیوار و جز به دوستان به چیز دیگری برخورد نمی کند.

پ.ن.: یک مدتی میرویم مرخصی شاید یک هفته شاید یک ماه. تلفن همراه، خط ثابت، پست الکترونیکی، وبلاگ... همه تعطیل.
پ.ن.: لطفا کسی به خودش نگیرد. مخاطب شخص شخیص خودم. همه تان به شدت خوب و مهربان و آدم هستید! دستتان درد نکند.

۱۳۸۷ اردیبهشت ۱, یکشنبه

خواسته ی کم ولی شاید محال



همیشه دلم می خواست روی پل عابر روی بزرگراه- هر بزرگراهی که شد، فقط پر تردد و کم ترافیک- بایستم. ولی نه تنها، با یک دوست، بایستم و cل بزنیم به حرکت ماشینها... در واقع بایستیم و زل بزنیم به حرکت ماشینها و هی عکس بگیریم... آنقدر که یا شارژ باطری دوربین تمام بشود یا دیگر کارت حافظه جا نداشته باشد. آنوقت بنشینیم همانجا روی پل و عکس هارا ببینیم و بخندیم! به چه موضوعی خواهیم خندید را دیگر نمیدانم ولی مطمئنم می خندیم. شاید سه ساعتی طول بکشد. مطمئنم روزی این کار را خواهم کرد. فقط به دنبال دوستی می گردم که حتی ثانیه ای برای تصمیم گرفتن در مورد انجام دادن و یا ندادن این کار وقتی پیشنهادش را می دهم فکر نکند. انتخاب مکان و زمان هم با خودش. و تنها شرط من این است که بنواند درست به اندازه من دیوانه باشد!


* از داوطلبان گرامی شخصا تست توانایی دیوانگی و غیر قابل پیش بینی بودن میگیرم

۱۳۸۷ فروردین ۲۹, پنجشنبه

مردک چاق و باقی دوستان*

دوستی داشتم که موسیقی می خواند. داشتم چون شک دارم هرگز ببینمش و البته هر ندیدنی دلیلی دوست نبودن نیست مثل همین که هر دیدنی دلیل دوست بودن نیست ولی آنچه که من دیدم و میبینم می گوید که دوستی داشتم!
داشتم می گفتم... دوستی داشتم که موسیقی می خواند. کلاسیک کار بود و ... بماند چه سازی میزد. به هر حال مساله این بود که کلاسیک کار بود. فکرش را بکنید: بتهوون، شوپن، باخ و یک سری آدم هایی که شنیدن اسمشان سختم بود چه برسد به نوشتنشان. بنده خدا کلی سعی کرد به قول خودش مرا با موسیقی درست، اصیل ، موسیقی فرهیختگان، با بزرگان موسیقی دنیا- آنها که او غول های موسیقی می نامید- پیوند دهد. و فراتر از آن و شاید خنده دارتر برای من : تمام سعیش را می کرد که به نحوی مرا با اصطلاحات به قول خودش عادی و ساده و ابتدایی موسیقی آشنا کند. موومان، سونات، و هزار واژه شاید به نظر خیلی ها پیش پا افتاده و ساده و ابتدایی. فرق بین ماژور و مینور، یا مثلا اینکه علامت فورتیسیمو یا پیانیسیمو چیست؟! فلان قطعه کار باخ چه حسی دارد؟ فلان شخص که حتی اگر اسمش را هم بشنوم نمیفهمم هم او بوده بهترین اجرای فلان کار را انجام داده. شاید به نظر خیلی هم عجیب و غریب باشد این همه عجیب بودن از نظر من ولی این اگر اولین برخورد من با موسیقی کلاسیک نبوده باشد بی شک دومین بوده و نه بیشتر! جناب کلاسیک با تمام دسته بندی های برایم غیر قابل تحمل و دور از درک بود. خلاصه اصرار این دوست برای اجرای قطعاتی که قرار بود شب در کنسرت فرهنگسرای نیاوران داشته باشد در خیابان انقلاب برای من شاید از نظر خیلی ها یک فرصت بود ولی از نظر من مثل دعوت شدن به میهمانی بود که از اول تا آخر باید تنها بنشینی و به بقیه که گروه گروه می خندند نگاه کنی. بدون لذت و حتی بدون آرزوی بودن در یکی از آن گروهها.

شما باشید چه می کنید؟ خوب عاقلانه است که انتخابی به همچین میهمانی نمیروید! من هم نرفتم. در واقع همین شد که شد دوستی داشتم! به همین سادگی! چیزی که امروز بدم نمی آید گاهی گوش کنم... چیزی که وقتی مریم از مجید می خواهد برایمان بنوازد کلی ذوق می کنم، همان چیز باعث شد که دوستی که دیروز داشتم امروزنداشته باشم!

سوال مهم: چند مورد دیگر ممکن است وجود داشته باشد؟؟؟
سوال مهمتر: خرافاتی است اگر بگوییم این دو لازم و ملزوم یکدیگر بودند؟؟؟؟
* از "دیوانه وار" نوشته " کریستین بوبن"
4/14/08 11:39 PM

۱۳۸۷ فروردین ۲۷, سه‌شنبه

بلاگر نازنین

پنج بار نوشتم و خودم پاک کردم.... بار ششم خودش پاک شد. خیلی دوستش داشتم . به شدت صادقانه بود. به امکانات وسیع بلاگر شناسایی و حذف سریع پست های صادقانه را هم اضافه کنید! چقدر نازنین... چه عاقل... چه مهربان...