گربه آرام های دیروز زوزه های گرگ صفتانه میکشند.
شرم آور تر از دوستی - نا دشمنی- گریه و موش داریم؟ مایی که کودکی مان به گریز جری از دست تام گذشت؟
جلد اکثر آدم ها سپید است.
«معشوق هایی که خود عاشقند»
وقتی نمیتوانی - نمی توانم دو جمله مربوط به هم بنویسی-بنویسم یعنی دقیقا درست فکر میکنی-می کنم، هم درست فکر می کنی-میکنم هم فکر درستی می کنی-می کنم. دردناک است!
«عاشق هایی که خود معشوقند»
دنیا زنجیرزیبایی بیش نیست، تنها عیبش این است که حلقه ها یک به یک به هم وصل نیستند... هزار هزار حلقه محکمش می کنند. نمی توانی راحت بشکنی و راحت شوی از این دور باطل. هر کدام را که بشکنی یک- ده حلقه می آیند. دور باطل طلایی تا ابد ادامه دارد.
روز هایی که شب میشوند زیبا ترند... اگر چراغ خاموش باشد.
۱۳۸۷ تیر ۵, چهارشنبه
رنگ های تقلبی و شب های حقیقی(2)
باران میبارد (1)
دوست داشتم میتوانستم بدون نور بنویسم، بدون نور و خواب و بیدار.
دنیا سریعا به سمت زشت شدن پیش میرود، به فاصله گرفتن از تناسبات زیبایی مابانه.
در میان این همه شلوغی و هیاهو، تردید سریع تر از یقین میدود.
روی بازنده این بازی باید شرط بست.
نتوانستم در ایستگاه مترو درست خط را عوض کنم.
خیابان ها شده اند محل برخورد، دنیا کوچک بود - شاهد هم دارم - تنها کوچکتر شده.
این یک یادداشت روزانه بود... تنها ترتیبش از پایان به آغاز بود، مثل همیشه: آخرش چی شد؟
۱۳۸۷ خرداد ۱۹, یکشنبه
ز ن د گ ی
تمام آنچه می کنم، تمام لحظات این روزها پر است از هر آنچه که خواستم، لحظات و ساعت های آزاد برای خواندن کتاب، دیدن فیلم و فکرهای جدی و کافه های شوخی! ولی باز هم کافی نیست، لحظاتی میرسد که خالی از این همه ام، می بینم جای چیزی خالی است، انگار کاری بود که باید انجام میدادم، که قرار بود در این روزهای آزاد انجام بدهم ولی نیست، انگار گمش کردم!
تلفن خانه یک طرفه است، همراه هم! آسوده، آنکه ارزش صحبت کردن دارد خودش زنگ میزند، و چه خوشحالم که بیشتر وقت ها وقتی میلرزد دل این همراه خوشحالم، کمتر می گویم اه... باز هم این مزاحم... تازه رسیده ام به حرف دوستی که میگفت : من بر خلاف تو در انتخاب دوست و یا هم صحبت خیلی محتاطم، هر کسی ارزش وقت من را ندارد! مدتی است دوست جدیدی ندارم، و راضی ترم، از بین آدمها خوبهایشان را سوا کردم، باقی به درد زندگی نمی خورند، فقط و فقط شاید گاهی به درد یک پاسخ در این سیصد و شصت کذایی که انگار تنها برای فضولی بوجود آمده، و البته برای قربان صدقه رفتن می خورند!!!
جدیدا دوست عاقلی را دوباره کشف کردم، در واقه جدیدا که نه، مدتی کشف شده و الان بیشتر از ماهها پیش می فهمم خوبی هایش را، در این دنیای منظورها، داشتن دوستی که چیزی نخواهی و نخواهد آنقدر عجیب است که....
چند روز پیش زن و شوهری مهمانمان بودند، زن هفتاد و هشت ساله و مرد حداقل هشتاد و پنج- شش ساله، برایم جالب بود که در این سن که خیلی ها جایی را برای زندگی انتخاب می کنند و به انتظار مرگ می نشینند و آرزویشان این است که زودتر از آن یکی بمیرند تا تنهایی را حس نکنند - چه خود خودخواهانه..- این دو با جدیت تمام برنامه چند ماه ایران چند ماه امریکای بیست- سی سالشان را دنبال می کنند، فکر کنید، پیر مردی که با روزی هزار قرص و مکمل غذایی و ویتامین های جور واجور زنده است هفت ساعت در فرودگاه آمستردام بماند برای تعویض پرواز! شاید برای همین است که در این سن بدون هیچ عمل جراحی هنوز بدون عینک روزنامه و کتاب می خواند! این همه حس بودن که از خودشان به اطراف پرت می کردند، تازه آن هم در حالی که تنها یک سال از مرگ پسرشان می گذرد ستودنی بود. اعتراف می کنم شرمنده ام کردند از این همه حس نبودنی که دارم، از این که این همه ناملایمات زندگیشان بیشتر از خوبی هاست ولی باز مصرانه زندگی میکنند. عصرها یک ساعت پیاده روی می کنند، بعضی روزها برای خرید گل های فصل و گلدان های جدید برای بالکن این مغازه و آن فروشگاه را جستجو می کنند، با اصرار تمام برای گرفتن کوپن می روند، و یا میروند تا آن سر شهر تا اجناسی که با بن های بازنشستگی بهشان میدهند را بگیرند تا بدهند به سرایدار و مستخدمشان! و یا خیلی عادات دیگر که مدتهاست حفظشان کرده اند و به همین روال ادامه میدهند. از دوستانشان که کم هم نیستند ولی اکثرا جوانترند پذیرایی می کنند هر چند کمتر به خانه کسی می روند. خلاصه چنان زندگی می کنند که انگار تازه شصت سال دارند و هفته ی پیش بازنشسته شده اند!!!!!! بیشتر از من زنده بوده اند و در هر لحظه بیشتر از من زندگی می کنند.
*حماقت یعنی چه؟
** مقصر کیست؟
***درست کدام است؟
****خدا عاقبتت را به خیر کند دیوانه!
۱۳۸۷ اردیبهشت ۲۵, چهارشنبه
خوشحال و شاد و خندانم
فراموشی، از یاد بردن تمام حادثه های بدفرجام، تنها و تنها خوشی، وقت بی انتها،توت فرنگی، کتاب های خوب، آدم های دوست داشتنی، فکر و فکر و فکر...بیدار که میشوم نگرانم، هر روز! از یکشنبه همین هفته شروع شد. اول نفهمیدم چرا ولی امروز بالاخره کشف کردم. خیلی ساده بود، این طبیعت همه آدمهاست که وقتی همه زندگیشان آنطور که دوست دارند پیش میروند نگران شوند! در واقع وقتی همه چیز عالی است و دلیلی برای نگرانی نیست نگران میشوند، با مسخره ترین مسایل هم به اوج نگرانی و دلشوره می افتند و تمام خوشی و لذتی که می توانند از آن روزهای بی دغدغه ببرند با ترس از بین میبرند. روزگار بی دغدغه...امروز بالاخره فهمیدم نگران چه بودم. نگران یک مساله احمقانه ! نگران اینکه خوب بالاخره این چند روز یا ماه بیکاری هم تمام میشودو شاید دیگر تکرار نشود این روزگار خوش آسایش! روزگاری که کتاب و توت فرنگی و موزیک آنقدر پیدا و فراوان است که می توان بدون توجه به رسیدن قیمت برنج ایرانی به پنج هزار تومان روی تخت لم داد و کتاب خواند توت فرنگی خورد و موزیک گوش داد. می توان بدون توجه به هیلاری و اوباما و مک کین راحت و آسوده قدم زد و در خط پایان قهوه ترک سفارش داد و به پرویز خندید! حتی شاید بشود... البته امتحان نکردم .... ولی شاید بشود کتابهای نخوانده قدیمی یا موزیک های نشنیده ماههای گذشته را که فقط و فقط محض آرشیو جمع کرده بودم بخوانم و گوش بدهم. شاید حتی بشود هرمان هسه خواند.... شاید بتوان نثر نامانوس و شاید زشت سیذارتا را هم تحمل کرد.
بله... امروز فهمیدم که از یکشنبه نگران چه بودم. و تا فهمیدم آسوده شدم! خوب نگرانی بی موردی بود. نگرانی از لذت نبردن؟؟؟ بی مورد و احمقانه. آینده ای که نیامده ارزش نگرانی ندارد، دارد؟ ندارن! چون شاید هرگز نیاید... نگران سالی در آینده باشم که شاید پیشتر از آن مرده باشم؟؟؟ نگران لذتی باشم که در وقت وقوعش به قول مهروف در قید حیات شاید نباشم؟؟؟ هرگز!
و این شد که دوباره لذت و لذت و لذت. روزگار خوشی است، با لحظه های شیرین، با دوستان شیرین تر، با کشف های زیبا، با عناصر زیباتر، به گمانم احمقانه است اگر آدم آنقدر که می خواهد خوشبخت نباشد... هر چند گاهی احتمال وقوع احمقانه ها بیشتر است.
۱۳۸۷ اردیبهشت ۲۴, سهشنبه
۱۳۸۷ اردیبهشت ۱۵, یکشنبه
اندر فواید داشتن یک وسیله معتبر سنجش زمان
از آرزو ها گفتن سخت نیست. شنیدن آرزوها سخت تر است، اگر هوس برآورده کردن داشته باشی.
امروز فهمیدم مدتهاست ساعت ندارم! نه ساعت مچی، نه ساعت دیواری. اگر به زمان نیاز داشته باشم می پرسم!
شاید همیشه فردا صبح نزدیکتر از یکسال بعد نباشد. شاید امشب سال دیگر زودتر از فردا صبح برسد.
گوش ها را بستم. صداهای بلندتر و بلندتر شده، صداهای زنگ دار، مکث های طولانی بین سکوت های کوتاه.
گویا همه چی خوب است. حتی حال من. حداقل آمارو ارقام که این را نشان می دهند.


.jpg)
